«Ο καθένας με ό,τι έχει στο μυαλό του πορεύεται»

Κοιτάω και ξανακοιτάω το σκίτσο που δημοσιεύτηκε χθες στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015. Ο δημιουργός του πιστεύει ότι όσοι ψηφίσαμε «Ναι» όσοι δηλώσαμε την προσήλωσή μας στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μακριά από επικίνδυνα πειράματα του Τσίπρα (βέβαια, ήρθε κι αυτός μετά στα σύγκαλά του) είμαστε κάτι σαν  αιματοβαμμένοι κατακτητές της χώρας, κάτι σαν τον τούρκικο Αττίλα.

Δεν θέλω να του χαλάσω τη μεγάλη του έμπνευση, ο καθένας με ό,τι έχει στο μυαλό του πορεύεται. Απλώς θέλω να του θυμίσω, να θυμίσω σε όλους όσοι δουλεύουμε παρέα τα τελευταία χρόνια στην «Εφ.Συν.» ότι από αυτά εδώ τα γραφεία ξεκινούσαμε τότε, καλοκαίρι του 2015, θαρραλέες, ειλικρινείς, αποφασισμένες, με κέφι και εμπιστοσύνη στη δημοκρατία, τρεις γυναίκες -συντάκτριες της «Εφ.Συν.» και πηγαίναμε στο Σύνταγμα για να διαδηλώσουμε παρέα με τους «Μένουμε Ευρώπη».

Εισπράτταμε λίγα  χλευαστικά χαμόγελα, οι καιροί ήταν άγριοι, διαβάζαμε την άλλη μέρα ρεπορτάζ υποτιμητικά για τις συγκεντρώσεις, ΟΚ, κάθε εφημερίδα έχει την πολιτική της γραμμή, ακούγαμε, όμως, και τρυφερά, αστεία συναδελφικά πειράγματα για τα «κορίτσια» της Ευρώπης στην καρδιά της «Εφ.Συν». Και είμαι σίγουρη ότι δεν είμαστε οι μόνοι βάρβαροι του ευρω-Αττίλα σε μια  εφημερίδα που θεωρούσε το «Οχι» στο δημοψήφισμα στάση αξιοπρέπειας.

Γι’ αυτό και πήρα προσωπικά αυτό το σκίτσο. Δεν τραυματίζει μόνο πολιτικά την εφημερίδα μας, δεν είναι απλώς άστοχο και μέσα στο ετεροχρονισμένο μίσος. Προσβάλλει και την ίδια την οικογένεια της «Εφ.Συν.», που προφανώς, ας το σκεφτεί ο συνάδελφος, δεν είναι μπετόν αρμέ πολιτικά. Γιαταγάνια, όμως, μόνος αυτός διαθέτει. Να τα χαίρεται, έστω και στομωμένα.