Ποια Αριστερά;

Πηγαίνοντας στις βουλευτικές εκλογές, για κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη μπαίνει το ερώτημα ποια Αριστερά χρειαζόμαστε δυνατή στις 7 του Ιούλη, την ώρα που βλέπουμε να οργανώνονται απεργίες σε πολλούς κλάδους που βάζουν στην προεκλογική ατζέντα τις πραγματικές μας ανάγκες.

Η εμπειρία από τη φετινή απεργιακή 8η Μάρτη είναι αποκαλυπτική. Ξαναέβαλε στην ατζέντα τα δικαιώματα των γυναικών απέναντι στην καταστροφή που έφεραν τα μνημόνια. Των γυναικών που δέχονται επιπλέον χτύπημα από τη λιτότητα, στην εργασία και το σπίτι, με το κλείσιμο και τη συρρίκνωση δομών που ανακουφίζουν από τα οικογενειακά βάρη, τις σεξιστικές επιθέσεις, τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών. Κατάφερε να αποτρέψει τις απαράδεκτες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα όσον αφορά τους βιασμούς. Η επιμονή στην πάλη για να κερδίσουμε δικαιώματα μαζικοποίησε ξανά το Pride σε συλλαλητήρια μεγαλύτερα από αυτά των «μακεδονομάχων». Η μετατροπή της Ημέρας της Γυναίκας σε απεργιακή κινητοποίηση για πρώτη φορά στην Ελλάδα έδειξε ποια είναι η δύναμη της εργατικής τάξης απέναντι σε φωνές ηττοπάθειας.

Αυτό δεν ήταν μια αυτόματη εξέλιξη. Η πρωτοβουλία για μια απεργιακή 8η Μάρτη ξεκίνησε από τις δυνάμεις του ΣΕΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με εκδηλώσεις στις γειτονιές και τους εργατικούς χώρους, με απεύθυνση στα συνδικάτα, την υπόλοιπη Αριστερά και τις γυναικείες οργανώσεις για να οργανωθεί απεργιακή κινητοποίηση στις 8 του Μάρτη κι ήταν μια τεράστια επιτυχία. Πρώτο ξεκίνησε το σωματείο του «Αγίου Σάββα» και ακολούθησαν η ΠΟΕΔΗΝ, η ΑΔΕΔΥ, η ΓΣΕΕ και δεκάδες σωματεία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα έδωσαν τη διάσταση, κάτω από την πίεση, που άρμοζε. Μια πρωτοβουλία που, ενώ ξεκίνησε από την αντικαπιταλιστική Αριστερά, ανοίχτηκε ενωτικά σε όλο τον κόσμο της Αριστεράς, της ΛΑ.Ε., του ΚΚΕ, τον κόσμο που στήριξε ΣΥΡΙΖΑ και έφτασε σε επιτυχία.

Αναδείχτηκε ένα κομμάτι εργαζομένων, άντρες και γυναίκες, που παλεύουν μαζί ενάντια στα μνημόνια, γεμάτο οργή για τις περικοπές των δήμων, τα κλεισίματα των ΚΑΠΗ, τη συρρίκνωση των παιδικών σταθμών, που διεκδίκησαν από τα σωματεία και τις ομοσπονδίες τους η 8 του Μάρτη να μην είναι μια γιορτή μόνο για τις γυναίκες, αλλά μέρα απεργιακής διεκδίκησης να δοθούν λεφτά για τις ανάγκες μας σε δήμους, σχολεία, νοσοκομεία και να σταματήσουν οι σεξιστικές επιθέσεις.

Η παρέμβαση των αντικαπιταλιστών με αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά συνθήματα, ενάντια σε ένα σύστημα που αναπαράγει διασπαστικά ιδεολογήματα απέναντι στην εργατική τάξη για να αδυνατίσει τους αγώνες της στέλνει ένα δυνατό μήνυμα στην αστική τάξη ότι η επίθεσή της δεν περνάει. Δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημαίνει δυνατότεροι ενωτικοί αγώνες, όπως η απεργιακή 8 Μάρτη, για να πάρουμε όλα όσα μας έκλεψαν πίσω!

*γιατρός, αντιπρόεδρος του συλλόγου εργαζομένων νοσοκομείου «Αγιος Σάββας», υπ. βουλευτίνα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον Νότιο Τομέα Αθηνών