Επειδή η μόνη φιλοσοφία, όπως γράφει ο Αντόρνο κλείνοντας τα «Minima Moralia», θα ήταν η απόπειρα να θεωρεί κανείς τα πράγματα έτσι όπως θα παρουσιάζονταν από τη σκοπιά της λύτρωσης, ας μου επιτραπεί να προτείνω και πάλι την ποίηση ως τη λύτρωσή μου – αλλά από τη σκοπιά της πολιτικής.
Διαφορετικά τι νόημα θα είχε για τον πολιτικό μου λόγο, εδώ στην εφημερίδα, οποιαδήποτε έγκυρη ή άκυρη ανάλυση της διαδικασίας και αυτών των εκλογών;
Ζοφερή Πολιτεία
σα να μη σου έφτανε
η κουρασμένη μου φωνή
και το συκώτι στο κάγκελο.
Σα να έφταιγα εγώ
για το τροχάδην των σφαγέων
από βουστάσιο σε βουστάσιο.
Προς τι λοιπόν να πολιτεύομαι;
Κι αυτό το προεκλογικό απόγευμα
που ακούω τον ρόγχο σου
στους μικροφωνισμούς
και παρακολουθώ στις γυάλινες
φρυκτωρίες, τον Κήρυκα
από τον περασμένο Ιούνιο
-επειδή πάντα ο Κιθαιρώνας
ήταν βουνό-
τι νόημα θα είχε ο τελευταίος
αριθμός στο 2000;
Ποιος νοιάζεται για τον επίδεσμο
στο κεφάλι του Απολιναίρ;
«ούτε ο χρόνος περνά
ούτε οι αγάπες επιστρέφουν»…
Παρ’ ότι η ηλικία μου
-στον λήγοντα-
είναι από την πρώτη Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου.
* Ζαχαροπλαστείο, στη μετεμφυλιακή δεκαετία του ’50, επί της οδού Πανεπιστημίου
