Αποτελεί η γενικότερη θολούρα ευκαιρία για την Ε.Ε.;

Προβοκατόρικος τίτλος ίσως, αλλά δεν φαίνεται να απέχει πολύ από την αλήθεια. Βλέπετε, πλέον, ο μεγάλος συνασπισμός Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και Σοσιαλδημοκρατών δεν αρκεί για να έχουν τον απόλυτο έλεγχο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωκοινοβούλιο, καθώς το άθροισμα των ευρωβουλευτών των δύο αυτών ιστορικών σχηματισμών είναι λίγο πάνω από 300 μετά τις ευρωεκλογές – έχουν χάσει δηλαδή σχεδόν 100 ευρωβουλευτές (στους 751).

Κατά τα άλλα, είχαμε βέβαια την άνοδο της Ακρας Δεξιάς, όχι όμως σε τέτοιο επίπεδο ώστε να πρέπει οπωσδήποτε να λάβουν μέρος στις διαβουλεύσεις για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την προεδρία του Συμβουλίου ή την προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου. Να σημειώσουμε εδώ ότι το κόμμα του Ούγγρου Βίκτορ Ορμπαν ακόμα λογίζεται ως μέλος της Ευρωομάδας του ΕΛΚ – πότε άραγε θα τον διώξουν, αν τον διώξουν; Κερδισμένοι επίσης σε ένα βαθμό και οι φιλελεύθεροι, οι οποίοι ξεπέρασαν τους 100 ευρωβουλευτές και είναι πλέον στην 3η θέση όσον αφορά τις ευρωομάδες, κυρίως όμως χάρη στην προσχώρηση του κόμματος του Εμανουέλ Μακρόν.

Οι Πράσινοι αύξησαν κατά πολύ τη δύναμή τους, ειδικά σε ορισμένες χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Μ. Βρετανία. Δεν έχουν όμως καθόλου ερείσματα στον ευρωπαϊκό Νότο, ενώ θα μειωθεί αισθητά ο αριθμός των ευρωβουλευτών τους σε περίπτωση που το δράμα που λέγεται Brexit ολοκληρωθεί. Για το τέλος άφησα την ευρωπαϊκή Αριστερά, η οποία απέτυχε κατάφωρα σχεδόν παντού. Οφείλει να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της, να δει τι έφτιαξε και να ζητήσει ένα μεγάλο «συγγνώμη» από τον κόσμο που την πιστεύει, γιατί τον απογοήτευσε.

Την Τρίτη το βράδυ (28/5) στο Συμβούλιο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες άνοιξαν τα χαρτιά τους για το ποια/ποιον «spitzenkandidat» θέλουν να στηρίξουν. Ολο και περισσότερο απομακρύνεται η πιθανότητα επικράτησης του Μάνφρεντ Βέμπερ, καθώς φαίνεται ότι ακόμα και το ΕΛΚ θεωρεί (ανεπίσημα) ότι ίσως δεν πρόκειται να προχωρήσει η λύση του, αφού ενδεχομένως ο πιο μετριοπαθής Μισέλ Μπαρνιέ -ο οποίος τα έχει πάει σύμφωνα με πολλούς περίφημα στις διαπραγματεύσεις για το Brexit- να συναντήσει λιγότερες αντιδράσεις. Υπάρχουν βέβαια αμφιβολίες ως προς το πρόσωπό του, αφού δεν ήταν «spitzenkandidat», επομένως το να επιλεγεί ίσως μειώσει τον ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου και της Ε.Ε. γενικότερα στα μάτια των πολιτών – κι αυτό της έλειπε της Ευρώπης τώρα θα έλεγε κανείς…

Πέραν των υποψηφίων του ΕΛΚ, από τον χώρο των Σοσιαλδημοκρατών υπάρχει αισιοδοξία ότι ο Φρανς Τίμερμανς θα αναδειχθεί τελικά νέος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κι εδώ έγκειται και η ελπίδα. Εάν ο επίτροπος καταφέρει να πετύχει τη συμμαχία «από τον Τσίπρα μέχρι τον Μακρόν» που ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες, ίσως να έχουμε μια Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε πιο προοδευτική κατεύθυνση, σπάζοντας έτσι το δόγμα της νεοφιλελεύθερης λιτότητας που κυριαρχεί στην Ε.Ε. Το ίδιο, αλλά σε μικρότερο βαθμό μπορεί να ισχύει και αν αναδειχθεί πρόεδρος η Μάργκαρετ Βεστάγκερ, αν και μια τέτοια περίπτωση θέλει λίγο προσοχή, καθώς η συμμαχία θα περιείχε ίσως… τον Βέμπερ αντί του Τσίπρα σε σχέση με το πλάνο Τίμερμανς!

Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ πιθανό να μην έχουμε καταλήξει σε πρόεδρο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέχρι τις εθνικές εκλογές στην Ελλάδα. Δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος τι είδους ρόλο θα παίξει αυτό στη χώρα μας, είτε πριν είτε μετά τις εκλογές, ίσως όμως να έχει να κάνει και με το αποτέλεσμα της κάλπης της 7ης Ιουλίου, καθώς μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα σημαίνει αυτόματα έναν ακόμα προοδευτικό επίτροπο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

* Υπεύθυνος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωκοινοβούλιο, ενώ παράλληλα εργάζεται και ως πολιτικός σύμβουλος στην Επιτροπή Πολιτισμού εκ μέρους της Ευρωομάδας της Αριστεράς GUE/NGL