Η εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Θυμάμαι ότι κάθε φορά που έχουμε ευρωεκλογές τις βαφτίζουμε «τις πιο σημαντικές ευρωεκλογές», με αποτέλεσμα να μην ενδιαφέρεται πια ο πολίτης όταν έρθει η ώρα να ψηφίσει.

Αυτή τη φορά όμως είναι πράγματι σημαντικές. Με βαριά ατζέντα καθοριστικών αποφάσεων για τον Ευρωπαίο πολίτη και ειδικά για τους Ελληνες.

Η εμβάθυνση της Ενωσης απαιτεί τη σύσταση ενιαίου υπουργείου Οικονομικών για τα κράτη-μέλη που έχουν ένα ενιαίο νόμισμα, το ευρώ. Κοινό νόμισμα με 18 διαφορετικές οικονομίες δεν μπορεί να επιβιώσει. Ενα νόμισμα σημαίνει ένα μισθολόγιο, μία σύνταξη, μία φορολογία, ένα επιτόκιο, κ.λπ. Μία οικονομική πολιτική. Την επόμενη πενταετία, αυτό θα πρέπει να νομοθετηθεί.

Η πολιτική των κοινών εξωτερικών συνόρων θα μας οδηγήσει σε κοινή πολιτική Αμυνας και Ασφάλειας. Από το 2020 και μετά, θα λειτουργήσει η Ευρωπαϊκή Συνοροφυλακή, για να φυλάει τα σύνορα της Ενωσης. Και έτσι και θα μειώσει η Ελλάδα τις εξοντωτικές αμυντικές της δαπάνες και θα μπει σε μια ορθολογική πολιτική για τους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες.

Εξαιρετικά σημαντικό θέμα για την Ελλάδα είναι και η αλλαγή της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ενωσης. Η κλιματική αλλαγή μας οδηγεί σε αναδιαρθρώσεις καλλιεργειών και τοπικών οικονομιών. Το μοντέλο της συμβολαιακής αγροτικής πολιτικής φαίνεται ότι θα αντικαταστήσει αποτυχημένα συνεταιριστικά σχήματα.

Η Ενωση θα θέσει στην ατζέντα της και το δημογραφικό, σε μια Ευρώπη που φθίνει δημογραφικά, με θέσπιση κινήτρων στα νέα ζευγάρια για αύξηση του αριθμού των παιδιών. Αυτό θα γίνει και σε συνδυασμό με μια νέα Κοινωνική Πολιτική, για την προστασία των νεόπτωχων, μια νέα τάξη που έχει δημιουργηθεί μετά την οικονομική κρίση σε πολλά κράτη-μέλη. Μια νέα τάξη, την πρώην μεσαία τάξη, που χτυπήθηκε απρόβλεπτα από τη μείωση των εισοδημάτων της και δεν πληροί τις τυπικές προϋποθέσεις για κοινωνική προστασία.

Εθνική μας εκκρεμότητα παραμένει η άμβλυνση θεμάτων που άνοιξε η ενδοτική Συμφωνία των Πρεσπών. Πριν από τρεις εβδομάδες, έγινε συνάντηση κορυφής των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων, με τη συμμετοχή της Α. Μέρκελ και του Εμ. Μακρόν, όπου δεν είχε προσκληθεί η Ελλάδα, η άμεσα ενδιαφερόμενη χώρα στην περιοχή. Συζητήθηκαν το μέλλον και τα σύνορα (!) στα Δυτικά Βαλκάνια. Το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον για την περιοχή θα πρέπει να εκφραστεί σε διαφύλαξη των εθνικών μας συνόρων.

Το ίδιο πρέπει να γίνει και με το θέμα του ενεργειακού πλούτου στη ΝΑ Μεσόγειο. Επισημαίνω έντονα την παντελή απουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη μεγάλη δραστηριότητα που έχει αναπτύξει η Κύπρος στον τομέα αυτό, με έρευνες και εξορύξεις. Επειδή η ενεργειακή Ευρωπαϊκή Ενωση σχεδόν ολοκληρώνεται, είναι αδιανόητο να μην συμμετέχει ο επίτροπος Ενέργειας στα τεκταινόμενα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή οφείλει να διασφαλίσει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των κρατών-μελών της από την αυθαιρεσία της Τουρκίας. Και αυτό έπρεπε να είχε ζητηθεί από την αρχή από τον κ. Αναστασιάδη και τον κ. Τσίπρα. Ειδικά ο κ. Τσίπρας απέφυγε επιμελώς να προχωρήσει έστω και σε προκήρυξη έρευνας στα ελληνικά εδάφη. Ετσι, δεν έχουμε δει ακόμη ποια θα είναι η τουρκική αντίδραση και σε εμάς.

Αυτό το θέμα σίγουρα θα ξεκαθαριστεί πολύ σύντομα, στο πλαίσιο της κοινής ενεργειακής ευρωπαϊκής πολιτικής.

Και δεν σας κρύβω, θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω, αν εκλεγώ ευρωβουλευτής, ειδικά σε αυτό το θέμα!

*Υποψήφια ευρωβουλευτής Νέας Δημοκρατίας