«Όσο πιο βαθιά στο δάσος, τόσο περισσότερα ξύλα» (ρωσική παροιμία)
Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας θριάμβευσε στη Βιτόρια, και γιατί φρόντισε η ίδια να είναι σε καλή κατάσταση το τριήμερο που έκρινε τα πάντα, αλλά και γιατί όπως αποδείχτηκε στην πράξη είχε θεραπευτεί από τις δικές της «ασθένειες». Εκείνες που την ταλαιπώρησαν πολλάκις στο παρελθόν και της στέρησαν ακόμα περισσότερα τρόπαια. Αυτή τη φορά ο Δημήτρης Ιτούδης είχε διαλέξει τον απόλυτα σωστό τρόπο.
Η Lady Hope θεωρεί την κατάκτηση του τροπαίου από τη ρωσική ομάδα ως την απόλυτη δικαίωση της σιωπηλής και οξυδερκούς δουλειάς, κυρίως με τα εσωτερικά τρωτά.
Η ΤΣΣΚΑ δεν κατέρρευσε μόλις έμεινε σε κρίσιμο χρονικό διάστημα αρκετά πίσω στο σκορ στον ημιτελικό με τη Ρεάλ. Η ΤΣΣΚΑ άντεξε στον τελικό σε κάθε απόπειρα αντεπίθεσης της Εφές. Η ομάδα της Μόσχας κατέκτησε το βαρύτιμο τρόπαιο γιατί ξέφυγε από τις πολλαπλές παγίδες με μαεστρικό τρόπο, γιατί έδειξε χαρακτήρα στις λεπτομέρειες που έκριναν την έκβαση των ανταγωνισμών. Eκεί που στο παρελθόν μάλλον θα τα έκανε μαντάρα, φέτος έδειξε πως είχε σχέδιο και ψυχραιμία.
Είναι η όγδοη φορά που τα καταφέρνει η ΤΣΣΚΑ και αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Ευρώπης, κατοχυρώνοντας με ακόμα πιο εμφατικό τρόπο τη διαχρονική της σημασία για το μπάσκετ της Γηραιάς Ηπείρου. Ενώ πλησίασε ξανά τη Ρεάλ Μαδρίτης στα δύο τρόπαια διαφορά. Άλλωστε, από το 2015 και μετά μόνο μία φορά έσπασε αυτό το δίδυμο (από τη Φενέρμπαχτσε το 2017).
Οι δύο κορυφαίες κατά τεκμήριο ομάδες της Ευρώπης, η Ρεάλ Μαδρίτης και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, μετέτρεψαν στο δεύτερο μισό της τρέχουσας δεκαετίας τον ανταγωνισμό στη συγκεκριμένη διοργάνωση κυρίως σε μία δική τους υπόθεση. Το 2015 πρωταθλήτρια Ευρώπης ήταν η Ρεάλ, το 2016 η ΤΣΣΚΑ, το 2018 η ισπανική ομάδα και το 2019 η ρωσική. Η σύγχρονη εξέλιξη έφερε «παλινορθώσεις»…
Η ΤΣΣΚΑ δήλωσε από νωρίς, από τη δεκαετία του 1960 κιόλας, το παρών της με έντονο τρόπο. Ήταν, άλλωστε, στην αρχή του το Κύπελλο Πρωταθλητριών μία καθαρά σοβιετική υπόθεση, αφού οι έξι πρώτοι τίτλοι πήγαν στη Ρίγα, στην Τιφλίδα και στη Μόσχα. Μετά, όμως, πήραν τα ηνία οι Ισπανοί και οι Ιταλοί. Η ίδια η ΤΣΣΚΑ, στη σοβιετική εποχή, είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1961, το 1963, το 1969 και το 1971. Ύστερα, για αρκετές δεκαετίες βίωσε και αυτή ένα οδυνηρό και ψυχοφθόρο βύθισμα, που την περιόριζε σε χαμηλές πτήσεις.
Οι εξελίξεις στην ΕΣΣΔ είχαν το αντίκρυσμά τους και στο αθλητικό κομμάτι. Άρα και στο μπάσκετ. Χρειάστηκαν πάρα πολλά χρόνια για να βρει η ΤΣΣΚΑ τα πατήματά της, το χαρακτήρα της, τη μεθοδολογία της, την πίστη στον εαυτό της και στο όποιο πλάνο έβαζε σε έμπρακτη εφαρμογή, το δρόμο προς την κορυφή. Έπρεπε, ταυτόχρονα, να προσαρμοστεί και στο νέο εσωτερικό status και στις αναγκαιότητες του διεθνούς ανταγωνισμού.
Εν τέλει, τα κατάφερε. Το 2006 επέστρεψε στο θρόνο. Το 2008 και το 2016 ανάγκασε ξανά την ευρωπαϊκή μπασκετική κοινότητα να τη χειροκροτήσει και να μιλήσει με κολακευτικά λόγια για αυτήν. Είναι, πλέον, μία άλλη ΤΣΣΚΑ. Σύγχρονη, πλούσια, διεθνιστική και κοσμοπολίτισσα ταυτόχρονα.
Το ρωσικό στοιχείο επιθυμεί να συμβαδίσει με τις παγκόσμιες εξελίξεις, απλά θέλει να το κάνει καλύτερα από τους περισσότερους άλλους. Και δεν διστάζει να στηριχθεί στην «ξένη» ενίσχυση. Ίσα-ίσα που θέλει διακαώς η μοσχοβίτικη ομάδα να είναι ελκυστική στα «εξωρωσικά» φιλέτα, είτε αφορά σε προπονητές, είτε σε παίκτες…
Δεν τα καταφέρνει πάντα τόσο πολύ καλά, αλλά δεν είναι και λίγες οι φορές που το κάνει καλύτερα από τον οποιονδήποτε άλλο.
Η Lady Hope βλέπει πως, ειδικά όταν μπορεί να θεραπεύσει τις δικές της «ασθένειες», η ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι λίγο δύσκολο να αποτύχει…
