Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Του Θεμιστοκλέους βεβαίως βεβαίως
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Του Θεμιστοκλέους βεβαίως βεβαίως

  • A-
  • A+

Το περασμένο Σάββατο έπαιξε για απειροστή φορά η τηλεόραση την κλασική ελληνική κομεντί του 1959 «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» - όπου ακούγεται διά στόματος Τσαγανέα μία από τις πιο γνωστές ατάκες του ελληνικού σινεμά, που αποφάσισα να κοσμήσει ως τίτλος το σημερινό μου άρθρο.

Οπως οι πιστοί χριστιανοί ποτέ δεν βαριούνται να ακούν την ίδια λειτουργία στην εκκλησία, έτσι και πολλοί από μας βλέπουμε και ξαναβλέπουμε αδιαμαρτύρητα τις ίδιες εκείνες παλιές ταινίες, εισπράττοντας κάθε φορά την ίδια απόλαυση και γελώντας με τις ίδιες σκηνές σαν να τις βλέπουμε για πρώτη φορά. Και πάλι όπως οι πιστοί χριστιανοί, είμαστε εθισμένοι να μην αμφισβητούμε την «αλήθεια» των όσων ακούμε, που σημαίνει να μην προβληματιζόμαστε για το νόημα των χιλιοειπωμένων και πολυαγαπημένων φράσεων, που δεν παύουν να συμβάλλουν στην κατάνυξη ή τη θυμηδία μας, αναλόγως.

Το «νόημα» της συγκεκριμένης φράσης είναι βέβαια κρυστάλλινο. Πρόκειται για την ανερυθρίαστη έκφραση δουλοπρέπειας του σοβαροφανούς γυμνασιάρχη προς τον μεγαλοεπιχειρηματία Θεμιστοκλή Παπασταύρου, πατέρα της άτακτης μαθήτριας (την οποία υποδύεται η «εθνική μας σταρ» στον πιθανότατα πιο επιτυχημένο ρόλο της καριέρας της). Ακριβώς όμως αυτή η «διαφάνεια» του νοήματος της περίφημης φράσης είναι που το καθιστά αποδεκτό «αυτομάτως», ούτως ειπείν. Δεν είναι δα κανένα μυστικό πως οι πάμπλουτοι ήταν και τότε, όπως και τώρα, πανίσχυροι – απλώς έχουμε μάθει να το αποδεχόμαστε. Γελάμε κιόλας με την ξετσιπωσιά όσων το αποδέχονται «ακομπλεξάριστα».

Την ίδια μέρα -Σάββατο- η ΕΡΤ πρόβαλε σε επανάληψη το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου «Η συνωμοσία των συνταγματαρχών». Το οποίο μας θύμισε και πάλι κάτι που πρώτη φορά, αν δεν κάνω λάθος, είχε βγάλει στη φόρα ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς στο κλασικό του έργο «Η ελληνική τραγωδία» (1969).

Οτι το Παλάτι, οι στρατηγοί και πολιτικοί κύκλοι της Δεξιάς ετοίμαζαν το δικό τους πραξικόπημα το 1967 και απλώς τους «πρόλαβαν» οι συνταγματάρχες επειδή οι πρώτοι φάνηκαν διστακτικοί – όχι από καμιά «δημοκρατική ευαισθησία», απλώς σκέφτονταν μήπως θα ήταν σκόπιμο να περιμένουν να δουν αν τα αποτελέσματα των επικείμενων εκλογών θα ήταν της αρεσκείας τους.

Το Παλάτι και τα σημαίνοντα στελέχη της προδικτατορικής Δεξιάς που σχεδίαζαν πραξικόπημα αλλά τους πρόλαβαν οι απριλιανοί, σίγουρα είχαν συνεννοήσεις με την αμερικανική πρεσβεία και κυβέρνηση. Δεν ήταν όμως «πράκτορες» των Αμερικανών. Οι (ακρο)δεξιοί πολιτικοί ήταν πιστοί πολιτικοί εκπρόσωποι της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης, που με τη σειρά της προφανώς στηριζόταν και στην αρωγή του αμερικανο-ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού προκειμένου να εξασφαλίσει την επισφαλή της κυριαρχία καθ’ όλη τη διάρκεια της μετεμφυλιακής περιόδου.

Το δε Παλάτι, αφ’ ενός βρισκόταν σε αγαστή συνέργεια με το δωσιλογικό παρακράτος της περιόδου, αφ’ ετέρου, ως ιδεολογικός θεσμός, εξέφραζε απολύτως, αξιακά αλλά και πρακτικά, την προνεωτερικού τύπου φασίζουσα νοοτροπία του κυρίαρχου τμήματος της αστικής τάξης.

Το πρόβλημα των κυρίαρχων ταξικών δυνάμεων με τη δικτατορία των συνταγματαρχών -που «πρόλαβαν» τους δικούς τους- ήταν κυρίως «ταξικό». Οχι βέβαια με την ουσιαστική, δομική σημασία της λέξης, αλλά με την «αισθητική». Τους ενοχλούσε που τους κυβερνούσαν «άξεστοι καραβανάδες». Το ίδιο ίσχυε και για την πλειονότητα των πολιτικών τους εκπροσώπων. Υπήρχαν βέβαια φωτεινές εξαιρέσεις, καθώς και κάποιοι που έβαλαν μυαλό, επειδή βρέθηκαν και οι ίδιοι στη θέση του διωκόμενου από το -δικτατορικό πλέον, και όχι απλώς αυταρχικό αντικομμουνιστικό- καθεστώς.

Κατά τα άλλα, οι Ελληνες μεγαλοαστοί της εποχής δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να τους προστατέψει από την «επερχόμενη λαίλαπα» μιας εκ νέου εκλογικής νίκης της Ενωσης Κέντρου (και του τότε θεωρούμενου «συνοδοιπόρου των κομμουνιστών» Ανδρέα Παπανδρέου) μια «κυριλάτη» δικτατορία υπό τις ευλογίες του Παλατιού. Κάτι σαν τον συμπαθητικό και κομψό καθηγητή κύριο Φλωρά, που καλείται στο τέλος της ταινίας από τον Θεμιστοκλή (βεβαίως βεβαίως) Παπασταύρου να επιβάλει την τάξη στην οικογένειά του όπως την επέβαλε στο σχολείο της καλομαθημένης κόρης του – δηλαδή με χαστούκια.

Το μόνο πρόβλημα της σημερινής ελληνικής Δεξιάς με τη Χρυσή Αυγή είναι η «αντισυστημική» της ρητορική. Αυτό, και βέβαια το γεγονός ότι της τρώει πολύτιμες ψήφους. Εξ ου και η «βιασύνη» της να ολοκληρωθεί η δίκη της ναζιστικής οργάνωσης. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: Εγκαλώντας τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «καθυστερεί», βρίσκει ακόμη μια ευκαιρία να αξιοποιήσει τη «θεωρία των δύο άκρων», εξομοιώνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ με τους –«αντισυστημικούς», υποτίθεται- ναζιστές. Και ταυτόχρονα ελπίζει στην αύξηση των ψήφων που θα της αποφέρει η διά νόμου αποπομπή της Χ.Α. από το πολιτικό σκηνικό.

*καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

ΑΠΟΨΕΙΣ
Να ισιώσουμε το τιμόνι;
Αρθρο-πρόταση για ένα αντιφασιστικό φεστιβάλ στη μνήμη όλων των θυμάτων της Χρυσής Αυγής ● Είναι καθήκον μας να παραδώσουμε τον αντιφασιστικό αγώνα ορθά οριοθετημένο στις επόμενες γενιές.
Να ισιώσουμε το τιμόνι;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μαϊμού ο φασίστας
Οπως είναι διαπιστωμένο, οι άνθρωποι έχουμε την -κακή- συνήθεια να κατηγορούμε τη φύση για όσα δεν μας αρέσουν και να μην της πιστώνουμε όσα...
Μαϊμού ο φασίστας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πολεμιστές τού τίποτα: το τάγμα εφόδου της Νίκαιας και η μοίρα των στρατιωτών του φασισμού
Οι απολογίες των 18 κατηγορούμενων για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν αποκαλυπτικές και για τη μοίρα που επιφυλάσσει ο φασισμός σε όσους επιλέγουν να γίνουν στρατιώτες του.
Πολεμιστές τού τίποτα: το τάγμα εφόδου της Νίκαιας και η μοίρα των στρατιωτών του φασισμού
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μπορεί η Ιταλία να εκφασιστεί (ξανά);
Οσοι δεν αφήνονται στη λήθη, αναγνωρίζουν στα κληροδοτήματα της Ιστορίας την ίδια περιφρόνηση με την οποία ο Σαλβίνι αντιμετωπίζει την Ε.Ε. και τις απειλές της για κυρώσεις, στην περιφρόνηση των υποχρεώσεών...
Μπορεί η Ιταλία να εκφασιστεί (ξανά);
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ασυλο: στη χούντα παραιτήθηκε η Σύγκλητος! Τώρα σιωπή…
Το άσυλο είναι σύμφυτο με το ελληνικό πανεπιστήμιο, άρρηκτα συνυφασμένο με τους αγώνες για ελευθερία και δικαιώματα και η κατάργησή του αποτελεί πλήγμα για τη δημοκρατία…
Ασυλο: στη χούντα παραιτήθηκε η Σύγκλητος! Τώρα σιωπή…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εξι αλήθειες για την ΕΡΤ και τα ποδοσφαιρικά
Αλήθεια πρώτη: Η ΕΡΤ είναι δημόσια χρηματοδοτούμενος πάροχος δημόσιου αγαθού σύμφωνα με τους καταστατικούς της νόμους και τη φύση της. Επομένως δεν λειτουργεί αποκλειστικά με την αρχή της οικονομικής...
Εξι αλήθειες για την ΕΡΤ και τα ποδοσφαιρικά

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας