Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Με το πρώτο χελιδόνι
EUROKINISSI/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Με το πρώτο χελιδόνι

  • A-
  • A+

Με το πρώτο χελιδόνι συνέβαιναν δυο σπουδαία πράγματα. Ανοιγαν τα νυχτολούλουδα, σε τρέλαινε η νύχτα με τις μυρωδιές της και το πιο βασικό: ξεσκέπαζαν το τρενάκι στον κήπο του Βασιλικού Θεάτρου. Μπαίναμε τότε δυο δυο στη σειρά και με μεγάλη ανυπομονησία περιμέναμε να επιβιβαστούμε για ένα ταξίδι που κράταγε δέκα λεπτά, αλλά για μας ήταν ένα ταξίδι στ' άστρα. Τα άστρα ήμασταν εμείς.

Αφού ξεκαθαρίζαμε από πριν ποια από τις δυο θα κάνει τη Βουγιουκλάκη και ποια την Καρέζη -τότε τη Βουγιουκλάκη θέλαμε όλες, στην εφηβεία θέλαμε την Καρέζη- ανεβαίναμε στο δικό μας, καταδικό μας κόκκινο βαγόνι και το τρένο ξεκινούσε με ένα σφύριγμα. Οι μεγάλοι βολτάρανε στην παραλία, τρώγανε πασατέμπο, σχολιάζανε τα χρόνια εκείνα της μεταπολίτευσης και ρίχνανε πού και πού καμία ματιά σ’ εμάς. Ο κόσμος έμοιαζε -δεν ήταν- πιο αθώος και πιο ασφαλής.

Αν για κάτι στεναχωρήθηκα πολλά χρόνια αργότερα, ήταν γιατί ο Χατζιδάκις αποκήρυξε τα τραγούδια του κινηματογράφου. Ισως, αν ήξερε πόσα παιδιά στα παιχνίδια τους τραγούδησαν το «θάλασσα πλατιά σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις» κοιτώντας τα γκρίζα (συνήθως) νερά του Θερμαϊκού, να μην το έκανε τελικά.

Βρήκα και πάλι το τρενάκι, πολλά χρόνια μετά, τέλος Μάρτη, νωρίς το πρωί. Ενας κύριος το έπλενε μ' ένα λάστιχο. «Ωστε εδώ είσαι ακόμα…», του λέω κρυφογελώντας. Ενα πουλί, χελιδόνι, πετάει ανήσυχο από πάνω του. Κάνει μικρές διαδρομές στο βάθος του κήπου και ξανάρχεται. Μικρά κλαδάκια στο ράμφος του. Φτιάχνει φωλιά. Πιθανότατα σε κάποια εσοχή στο κτίριο του Βασιλικού Θεάτρου. Τα πράγματα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν με ή χωρίς εμάς, σκέφτομαι. Αρκεί να είναι ανοιχτοί οι ουρανοί και να υπάρχει πάντα κάποιος να φροντίζει τα τρενάκια των παιδικών ονείρων.

Ενα τσούρμο πιτσιρίκια ξεπροβάλλει από το λιθόστρωτο του πάρκου. Χελιδόνια της άνοιξης. Ορμούν στο τρενάκι. Το καταλαμβάνουν. Τραγουδάνε. Οχι το «θάλασσα πλατιά», λογικό. Αυτά τα τραγουδούν πια οι μεγάλοι. Τα πιτσιρίκια τραγουδάνε κάτι σαν: «πες μου τι; πες μου τι; τι περίμενες εσύ;». Δεν το γνωρίζω το τραγούδι. Αλλά σιγοτραγουδάω κι εγώ μαζί τους σε έναν γρήγορο ρυθμό. Ακολουθούν τα χελιδόνια. Τιτιβίσματα και παιδικές φωνές. Οι ήχοι της άνοιξης. Ισχυρό αναλγητικό στα καθημερινά προβλήματα. Αρκεί να βρούμε τον χρόνο να σταθούμε για λίγο μέσα σ' ένα πάρκο.

'Η ακόμα καλύτερα μπροστά στο τρενάκι των παιδικών μας ονείρων. Τότε ο κόσμος μοιάζει πιο φωτεινός και η ελπίδα δεν φαντάζει πια μια χαμένη υπόθεση. Πάντα και πάντα η άνοιξη, με το πρώτο χελιδόνι, θα είναι μια αρχή: «Ανοιξη τσίτι τσιτωμένο, Ανοιξη σφήκα του χεριού, Ανοιξη “μη” “θα μας δούνε” “τέρας”, Ανοιξη κρύσταλλο και νίκελ, Ανοιξη παραπάτημα των κήπων, Ανοιξη “Μήνιν άειδε”...».

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Νύχτα της Θεσσαλονίκης
Ξημερώματα περπατάω στο λιμάνι. Ο Θερμαϊκος σκοτεινός, αμίλητος. Οι προβολείς του παλιού σταθμού τον ανακρίνουν μα εκείνος δεν σκάει ούτε ένα τόσο δα κυματάκι. Κρύβει τα μυστικά της πόλης, την υπερασπίζεται...
Νύχτα της Θεσσαλονίκης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ραψωδίες στην παραλία
Σύγχρονες ραψωδίες στην παραλία. Βλέπω τις παρέες δίπλα δίπλα. Λίγα πράγματα θέλουν οι άνθρωποι τελικά για να είναι ευτυχισμένοι. Η ασφάλεια είναι ένα από τα βασικά. Θυμάμαι και τον μέγα ραψωδό, ανυπολόγιστα...
Ραψωδίες στην παραλία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τι θέλει να πει ο ποιητής;
Το πιο σημαντικό μοιάζει να είναι πως: εκεί θα βρεις κάποιο κλειδί. Που θα πάρεις. Μονάχα εσύ. Και θα σπρώξεις την πόρτα. Θ’ ανοίξεις το δωμάτιο. Θ’ ανοίξεις τα παράθυρα και στο φως ζαλισμένα τα ποντίκια θα...
Τι θέλει να πει ο ποιητής;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η άνοιξη μέσα μας
Ξαφνικά δεν θες να πας σπίτι μετά τη δουλειά. Θες να περπατήσεις λίγο ακόμα στους δρόμους της πόλης. Εχει αλλάξει το φως. Εχει αλλάξει ο αέρας που αναπνέεις. Οταν τελικά φτάνεις σπίτι, ανοίγεις τις...
Η άνοιξη μέσα μας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πρωτοβρόχι ή ο γυμνασιάρχης έφυγε…
Ηρθαν οι πρώτες βροχές στις πόλεις των ανθρώπων. Βροχές που σε καλούν να κλείσεις τα παράθυρα, να σκεφτείς τι έχασες, τι πήρες το καλοκαίρι που πέρασε. Σεπτέμβρης, μήνας των επανεκκινήσεων, των βαθύτερων...
Πρωτοβρόχι ή ο γυμνασιάρχης έφυγε…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Υπερουράνιος τόπος
Να υπήρχε λέει εκείνος ο τόπος του πλατωνικού μύθου… Ενας τόπος, ένας κόσμος ιδεατός, πέρα από οτιδήποτε υλικό, εκεί όπου υπάρχουν τα νοητά αρχέτυπα των αισθητών πραγμάτων, οι ιδέες. Καθαρή αλήθεια, καθαρή...
Υπερουράνιος τόπος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας