Με διαφορά ο πιο εκπαιδευμένος Ευρωπαίος στα ζητήματα διαιτητικών (παρα)εργασιών…

Αν μας αφήσουν λίγο οι προτεραιότητες που βάζουμε να σκεφτούμε κάπως πιο διεξοδικά, μάλλον θα δούμε κάτι συγκεκριμένο. Πως χάνουμε εδώ και κάποια χρόνια συνεχόμενες ευκαιρίες να εκτοξεύσουμε το ίδιο το ποδόσφαιρο στη χώρα μας. Aς πάρουμε, για παράδειγμα, τον προημιτελικό της Τετάρτης ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Πανιώνιο. Μιλάμε σχεδόν όλοι για τη διαιτησία και τη λανθασμένη απόφαση του Σκουλά στο τέλος. Δικαίως το κάνουμε…

Ενώ για κάποιον που δεν δίνει δεκάρα για την αντιπαράθεση των μεγάλων ομάδων ή δεν είναι Πανιώνιος, μπορεί να είναι και μία ματσάρα με 6 γκολ και στην οποία η πρόκριση κρίθηκε στο τέλος της παράτασης. Η Lady Hope αναγνωρίζει πως αυτό που εξελίχθηκε στο γρασίδι του γηπέδου της Τούμπας θα ήταν ένα από τα ιδανικότερα σενάρια αν ζήταγες -σαν παραγγελία- από πριν κάτι με σασπένς…

Κι όμως. Το αποτέλεσμα είναι από χτες το βράδυ η κουβέντα να σχετίζεται με οτιδήποτε άλλο παρά με τον ίδιο τον αγώνα. Που είναι ένας από τους σημαντικότερους προημιτελικούς Κυπέλλου Ελλάδας των τελευταίων χρόνων. Οι υπόλοιποι «μεγάλοι» κάνουν τους υπολογισμούς τους για τη συνέχεια του θεσμού, ο ΠΑΟΚ διοχετεύει τις δημόσιες θέσεις του για να συσπειρώσει τον κόσμο του και να του δώσει επιχειρήματα, ο Πανιώνιος ξέρει πως τίποτα δεν αλλάζει και συνεχίζει την πορεία του έχοντας στο μυαλό του πως το επόμενο αντίστοιχο συμβάν είναι -στατιστικώς- κοντά…

Είναι φανερό πως όταν υπάρχει ανταγωνισμός για τους τίτλους, αλλά και τα έσοδα από πιθανές συμμετοχές σε ομίλους ευρωπαϊκών διοργανώσεων, τότε αυξάνουν και οι «ανάγκες» των μεγάλων ομάδων. Όταν, για παράδειγμα, στο Περιστέρι στον πρώτο αγώνα της με τον Ατρόμητο, η ΑΕΚ δεν μπορεί να θέσει τους δικούς της αγωνιστικούς όρους (όπως έκανε άκρως εμφατικά στον επαναληπτικό), κάποια σοβαρά διαιτητικά λάθη μπορούν ακόμα και να διαμορφώσουν αποτέλεσμα υπέρ της. Όταν ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί σε 118 λεπτά να κάμψει το εμπόδιο του Πανιωνίου, και μάλιστα μέσα στην καυτή του έδρα, τότε μία λάθος απόφαση μπορεί να κρίνει την πρόκριση και να τον βγάλει από το αδιέξοδο…

Ένα ζητούμενο είναι γιατί γίνονται αυτά τα λάθη. Θέλουν -και ζητούν- από πριν οι ομάδες βοήθεια; Νιώθει ο κάθε διαιτητής πως πρέπει να βοηθήσει «για να βοηθηθεί στην καριέρα του»; Φοβούνται, πλέον, πως αν δεν σφυρίξουν «αυτά που πρέπει» θα απειληθούν με βίαιες «νουθεσίες»; Γίνονται και ανθρώπινα λάθη και πόσα είναι τέτοια; Η αμφιβολία τους δίνει την ευκαιρία να σπρώξουν αυτό που πραγματικά θα ήθελαν να συμβαίνει; Τι εντολές-συμβουλές δίνουν οι θεσμικοί ηγήτορες της ΕΠΟ, της Λίγκας και της ΚΕΔ; Μάλλον, όλα λειτουργούν με μία χαοτική μεταβλητότητα που χαρακτηρίζει άλλους τομείς, όπως για παράδειγμα την περιγραφή των… καιρικών φαινομένων… Αυτό συμβαίνει όταν συγκρούονται παγιωμένες τάσεις και δυνατά συμφέροντα, δίχως καμία διάθεση βημάτων προς τα πίσω…

Στο παρελθόν, μάθαμε σχεδόν όλοι πολύ καλά τα κόλπα. Ο νεοέλληνας, που παρακολουθεί το εγχώριο επαγγελματικό ποδόσφαιρο εδώ και δύο δεκαετίες περίπου, είναι με διαφορά ο πιο εκπαιδευμένος Ευρωπαίος στα ζητήματα διαιτητικών (παρα)εργασιών… Κάποιες φορές διασφαλίζονταν η ισονομία στα μεγάλα ντέρμπι (για να μη δίνονται δικαιώματα…) και στα υπόλοιπα ματς λάμβαναν χώρα οι «ενισχυτικές ενέσεις» που «έκαναν τη διαφορά». Κάποιοι διαιτητές γνωρίζουν πως δεν είναι ανάγκη να εκτεθούν, αλλά αρκεί να συμβάλλουν μονάχα εκεί που χρειάζεται.

Κάποιοι άλλοι δεν έχουν αυτή την υπομονή και από τις αρχές ενός αγώνα δείχνουν προθέσεις. Κάποιοι είναι τόσο ανίκανοι που δεν ξέρουν ούτε τι θέλουν, και όταν κατασταλάξουν σε αυτό, και δεν ξέρουν πως να το υπηρετήσουν, και είναι πια και αργά… Ενώ δεν λείπουν και οι περιπτώσεις που ένας διαιτητής κατεβαίνει να παίξει για την αξιοπρέπεια τη δική του και του αθλήματος, και δικαίως κερδίζει το σεβασμό των ομάδων και την αναγνώριση των ουδέτερων. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι πως οι ομάδες είναι οι πρώτες που καταλαβαίνουν τα κίνητρα ενός διαιτητή… Είναι που έχουν κάνει και το απαραίτητο «ρεπορτάζ» πιο πριν…

Το Κύπελλο Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, και φέτος είχε τη δυνατότητα να αφήσει ιστορία, για ποδοσφαιρικούς-αγωνιστικούς λόγους. Να κεντρίσει το ενδιαφέρον όλων, να προσφέρει συναισθήματα, να απογειώσει το άθλημα, να μας δώσει ποδοσφαιρικές παραστάσεις που θα μνημονεύονται στο μέλλον. Όμως, δεν είναι σίγουρος κανένας πως θα τα καταφέρει. Ήδη έχει πραγματωθεί ζημιά…

Η Lady Hope αποδέχεται το ριζικό μας και προχωράει ευχόμενη να γίνουν έστω στους ημιτελικούς και στον τελικό οι λιγότερες δυνατές παρασπονδίες σε όλα τα μέτωπα… Είμαστε όλοι σε άμεση εξάρτηση από τα αποθέματα εγκράτειας που διατηρούν ή μη μέσα τους οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, και την αντανάκλαση αυτών των αποθεμάτων στους υπόλοιπους φορείς…