Ενώ στην Ελλάδα, απορροφημένοι από τη Συνθήκη των Πρεσπών, επιδιδόμαστε σε έναν ιδιότυπο διαγωνισμό πατριωτισμού, στην Ευρώπη γίνονται πράγματα τα οποία όχι μόνο θα επηρεάσουν τις ζωές μας αλλά και τις ζωές των παιδιών και των εγγονιών μας.
Ας ξεκινήσουμε από το Brexit, που έχει κλυδωνίσει την πολιτική ζωή της Μεγάλης Βρετανίας. Οι περισσότεροι το εμφανίζουν ως μια διμερή διευθέτηση των εκκρεμοτήτων μεταξύ Λονδίνου και Βρυξελλών που προκαλεί εντάσεις και συγκρούσεις.
Τα «παρατράγουδα» αυτά εμφανίζονται ως παρενέργειες που εκδηλώνονται στα περισσότερα διαζύγια. Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι, που η φωνή τους έχει καλυφθεί από τον θόρυβο των πολλών.
Αυτοί υποστηρίζουν ότι Βερολίνο και Παρίσι με τη στάση τους δεν στοχεύουν τόσο στη Μεγάλη Βρετανία όσο στους επίδοξους Ευρωπαίους «αυτομόλους». Στους αμφισβητίες της κυριαρχίας τους.
Με την αδιάλλακτη στάση στις διαπραγματεύσεις με το Λονδίνο, στέλνουν ουσιαστικά ένα μήνυμα με αποδέκτες τους Ευρωπαίους που πιστεύουν ότι υπάρχει ζωή και εκτός των τειχών των Βρυξελλών. Κοντολογίς, τους προειδοποιούν ότι, για να εγκαταλείψουν το καράβι, πρέπει να πληρώσουν λύτρα.
Την ίδια στιγμή, στο Ααχεν, η Γαλλία του Μακρόν και των «κίτρινων γιλέκων» και η Γερμανία της Μέρκελ και του AfD συζήτησαν για το μέλλον της Ε.Ε.
Σε αυτή τη γερμανική πόλη ο Γάλλος πρόεδρος και η Γερμανίδα καγκελάριος υπέγραψαν μία νέα συνθήκη φιλίας η οποία θέτει, όπως λένε, το πλαίσιο των κοινών στόχων Γερμανίας και Γαλλίας για την “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”.
Πρόκειται για μία συμφωνία η οποία επαναβεβαιώνει την απόφασή τους να μην εκχωρήσουν ούτε γραμμάριο από την κυριαρχία τους -σε πολιτικό και σε οικονομικό επίπεδο- πάνω στην Ε.Ε. Για αυτό πολλοί θεωρούν ότι πρόκειται για την επικαιροποίηση της συνθήκης των Ηλυσίων που υπέγραψαν, το 1963, ο Κόνραντ Αντενάουερ και ο στρατηγός Ντε Γκολ, η οποία ουσιαστικά προδιέγραψε το μέλλον της υπόλοιπης Ευρώπης και των λαών της.
Και αν το Μάαστριχτ, το Σύμφωνο Σταθερότητας, το ευρώ, η διάσωση των γερμανικών και των γαλλικών τραπεζών και τα Προγράμματα Λιτότητας ήταν η κορύφωση της συμφωνίας του 1963, κανείς δεν ξέρει σήμερα τι άλλα δεινά και τι απαιτήσεις θα ακολουθήσουν την τωρινή συνθήκη.
Αραγε τι θα μας κοστίσει στο μέλλον η εμβάθυνση της συνεργασίας στους τομείς της ευρωπαϊκής, αμυντικής, εξωτερικής, οικονομικής, περιβαλλοντικής και αναπτυξιακής πολιτικής που συμφώνησαν Μέρκελ και Μακρόν;
Πόση από την εθνική τους κυριαρχία θα πρέπει να εκχωρήσουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι; Πόση ανεργία και πείνα θα πρέπει να υποστούν;
Τι μπορεί να σημαίνει για τον κοινοβουλευτισμό κάθε χώρας-μέλους η «κοινοβουλευτική συνέλευση» των δύο χωρών στην οποία θα συμμετέχουν 50 βουλευτές από τη γερμανική βουλή και ισάριθμοι από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση και θα συνεδριάζουν δύο φορές το χρόνο; Θα λειτουργήσει άραγε ως πρόδρομος της κατάργησης των εθνικών κοινοβουλίων;
Αν το καλοεξετάσει κανείς, όλα αυτά συνθέτουν μια ευρωπαϊκή εκδοχή της Γιάλτας, που έχει στόχο να επιβεβαιώσει τον ρόλο του Βερολίνου και των Παρισίων ως κυριάρχων της Ευρώπης, μοιράζοντας ρόλους και αρμοδιότητες και -γιατί όχι- ορίζοντας «ζώνες επιρροής».
Εμείς είμαστε απρόσβλητοι από το Brexit και την συνθήκη του Ααχεν; Προφανώς, όχι. Οτιδήποτε γίνεται στην Ε.Ε. μάς επηρεάζει.
Υπάρχουν περιθώρια αντίστασης; Σίγουρα ναι, αλλά οι εκβιασμοί των τελευταίων ετών έδειξαν μέχρι πού μπορεί να φθάσουν οι ισχυροί της Ευρώπης για να επιβάλλουν τις βουλές τους.
Και όλα δείχνουν ότι οι πιέσεις που θα υποστούμε τα επόμενα χρόνια τόσο από το Βερολίνο όσο και από το Παρίσι, για να προχωρήσει το σχέδιό τους, θα είναι αφόρητες.
Γιατί, όπως και να το κάνουμε, το να ωθείς τη Μεγάλη Βρετανία στα άκρα και να αδιαφορείς για το κύμα των λαϊκιστών της Ακροδεξιάς που αναδεικνύει τον εθνικισμό ως αντίδοτο στην εκδοχή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που προωθούν οι Βρυξέλλες, σημαίνει ότι τα «αφεντικά» της Ευρώπης είναι αποφασισμένα να προχωρήσουν τα σχέδιά τους, αδιαφορώντας για το κόστος.
Και εμείς; Μπερδεμένοι και θολωμένοι, ομφαλοσκοπούμε. Ανίκανοι να διδαχθούμε από τα σφάλματα του παρελθόντος, αναζητούμε ενόχους στο πρόσωπο του διπλανού, του γείτονα, του συναδέλφου…
Παρασυρμένοι από τους κάθε λογής «ειδικούς», που έχουν ενδυθεί τον μανδύα του επαΐοντα, έχουμε αποκτήσει επιλεκτική όραση, ακοή και κρίση.
Σίγουρα η Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και οι κατακλυσμιαίες ανακατατάξεις του πολιτικού σκηνικού είναι σημαντικές εξελίξεις. Αλλά το να αντιδρούμε, να κρίνουμε και να αξιολογούμε λες και είμαστε απομονωμένοι σαν το «γαλατικό χωριό», είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για την επόμενη Κρίση, τα επόμενα Μνημόνια και τα επόμενα Αδιέξοδα.
Και, για να λέμε του στραβού το δίκιο, μέχρι σήμερα, οι μοναδικοί που έχουν απαιτήσει και έχουν πάρει μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας είναι -κυρίως- το Βερολίνο και το Παρίσι…
*δημοσιογράφος – συγγραφέας
