Ας καταστρέψουμε την ειρήνευση

Ο καθένας είναι υπέρ της ειρήνης. Είναι το προφανές, διότι είναι προς όφελος της προόδου, της οικονομίας γενικότερα, της τέχνης και των επιστημών. Ομως, τι κρύβεται πίσω από το άφθιτο χαμόγελο της ειρήνης, όπως την απέδωσε ο Gerald de Léiresse;

Ο πάντα επίκαιρος Victor Serge [1] απαντούσε χαρακτηριστικά έναν και πλέον αιώνα πριν: «Αστεγοι, άνεργοι, περιθωριοποιημένοι, πείνα, εκμετάλλευση, φυλακές, στρατόπεδα, ιδρύματα, καταστολή». Η κοινωνική ειρήνη της αστικής μεταδημοκρατίας είναι δομημένη στη φίμωση των ελευθερόστομων, στο κυνήγι των ανυπότακτων, στον εγκλεισμό των ανεξέλεγκτων, στον σωφρονισμό των ανυπάκουων. Εδράζεται στα τεθωρακισμένα και στους ένοπλους κατάφρακτους που έχουν κατακλύσει το Παρίσι με αφορμή το διογκούμενο κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» που παλεύουν ενάντια στη διόγκωση της φορολόγησης και στην εφαρμογή της ευταξίας.

Μια ευταξία ηθική και πολιτική που μεθερμηνεύεται ως σεβασμός στην ιδιοκτησία, στον ιδιοκτήτη, στον επικυρίαρχο, στον προνομιούχο, στον νόμο του ισχυρού. Η εξουσία μπροστά στους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές του Παρισιού επιζητεί ό,τι πρότεινε πρόσφατα ο Bernard-Henri Levy[2]: Ενα μορατόριουμ για να επιτευχθεί διάλογος με την κυβέρνηση Μαρκόν. Ενας διάλογος μεταξύ των «παρανόμων», των «προβοκατόρων», δηλαδή των εξουσιαζόμενων και αυτών «που έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν τους κανόνες του παιχνιδιού», όπως έγραφε ο Λυκιαρδόπουλος[3], δηλαδή εκείνων που δεν είναι ποτέ παράνομοι ή, αλλιώς, των εξουσιαστών. Επιζητά μια ειρήνευση.

Μια τέτοια όμως επιβαλλόμενη κοινωνική ειρήνη είναι τόσο υποκριτική και δολοφονική όσο ο πόλεμος. Το Κράτος ως όργανο του Κεφαλαίου απαιτεί τόσο αίμα, ιδρώτα και σάρκα από τους αποκλεισμένους όσο χρειάζεται για να χτιστούν οι βίλες των εσωκλεισμένων. Το τελευταίο έχει ως επίταγμα την ειρήνη, τη δημοκρατική συναίνεση, τη νομιμοποίηση της ανισότητας και της θεσμοθετημένης βίας. Κάθε μορφή αντίστασης σε αυτήν καλλιεργεί τις προϋποθέσεις της εκτροπής, διότι ωθεί τη Δημοκρατία να παίρνει μέτρα αντιδημοκρατικά προκειμένου να αμυνθεί, πράγμα που σημαίνει ότι η καλύτερη άμυνα της δημοκρατίας είναι η αυτοκατάργησή της[4]. Και όσο το Κράτος είναι υποχρεωμένο να βιαιοπραγεί ή και να σκοτώνει, σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι. Τα «κίτρινα γιλέκα» το αποδεικνύουν. Ας καταστρέψουμε την ειρήνευση της εξουσίας.

• 1. V. Serge, Leur Paix!, L’Anarchie, n.313, 6/4/1911
• 2. Β.-H. Levy, Will the yellow vests reject the brown shirts?, ProjectSyndicate, 5/12/2018
• 3. Γ. Λυκιαρδόπουλος, Η έσχατη στράτευση, Πανοπτικόν, 2018, σ. 18
• 4. Στο ίδιο, σ. 113

* δρ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ