Ευχές με τα μάτια κλειστά…

Με τα μάτια κλειστά βλέπουμε νοερώς τον χρόνο που πέρασε. Με τα μάτια της μνήμης και την ψυχραιμία του μυαλού που δεν είναι ποτέ γυμνό από συναίσθημα. Κάνοντας έναν πρόχειρο απολογισμό μπορεί να πούμε αυτό που λέει ο περισσότερος κόσμος: ζόρικα ήταν τα πράγματα. Στριμωγμένοι οικονομικά, εξουθενωμένοι από την προσπάθεια να αντεπεξέλθουμε σε υποχρεώσεις, σε μια κουραστική καθημερινότητα.

Αν όμως (επιμένω) κλείσουμε για λίγο τα μάτια θα δούμε τι ήταν σημαντικό και τι ασήμαντο, τι ανούσιο και τι ουσιαστικό. Αξιζε άραγε να στεναχωρηθούμε για εκείνη την αναποδιά στη δουλειά; Αξιζε να ψυχραθούμε με εκείνο τον φίλο για τη διαφωνία μας στα πολιτικά;

Αξιζε να πληγωθούμε τόσο για έναν χαρακτηρισμό που μας απεύθυναν; Αξιζαν όλες αυτές οι ώρες που χάσαμε μακριά από τους ανθρώπους μας; Μπορείτε να προσθέσετε πολλά ακόμα «άξιζε;» και θα δώσετε μάλλον την απάντηση που έδωσα κι εγώ: δεν άξιζε. Αντίθετα άξιζε κάθε στιγμή που αφιερώσαμε για να συμπαρασταθούμε σε έναν άνθρωπο που ήταν σε μια δύσκολη στιγμή.

Αξιζε κάθε ευχή που δώσαμε σε ένα νέο ξεκίνημα, σε έναν νέο ή σε έναν παλιό έρωτα. Αξιζε κάθε λεπτό που αφιερώσαμε στη δουλειά μας, όχι από υποχρέωση αλλά από μεράκι και αγάπη. Αξιζε κάθε λεπτό για να σκεφτούμε αυτούς που «έφυγαν» για πάντα και άφησαν δυσαναπλήρωτο κενό στην καρδιά μας. Αξιζε κάθε στιγμή που περάσαμε με τα παιδιά μας.

Αξιζε κάθε συγγνώμη που είπαμε γιατί καταφέραμε να κάνουμε στην άκρη τον εγωισμό μας σε μια άκρως εγωιστική εποχή. Αξιζε κάθε ευρώ που χαλάσαμε για να κάνουμε χαρούμενο κάποιον. Αξιζαν όλα αυτά που τα σκεφτόμαστε τώρα και ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μας.

Εδώ, στη μεταβατική στιγμή, που ο χρόνος «κρέμεται σε ένα τσιγκέλι», στις πρώτες μέρες του νέου χρόνου, είναι ανάποφευκτοι οι απολογισμοί της χρονιάς που πέρασε. Καινούργιες υποσχέσεις θα περάσουν το κατώφλι της νέας χρονιάς. Μαζί με σκέψεις και ευχές. Πόσες άραγε κρατήσαμε ή επιτύχαμε τη χρονιά που πέρασε; Εγώ λίγες, κάποιοι άλλοι μπορεί περισσότερες. Αυτό που ίσως αξίζει πιο πολύ και ίσως θα πρέπει να θυμόμαστε είναι να μην χάνουμε την ανθρώπινη διάσταση των πραγμάτων.

Τη δική μας και των άλλων. Με ό,τι κι αν αναμετρηθήκαμε, με ό,τι κι αν αναμετρηθούμε, ας μην είμαστε πολύ αυστηροί με τον εαυτό μας ούτε με τους άλλους και με τα μάτια κλειστά, όπως στα πιο όμορφα φιλιά, ας ευχηθούμε ένα καλό 2019 για όλους μας.