Από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του τέως υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, λάβαμε την ακόλουθη επιστολή:
Μόνο στην Ελλάδα μπορεί κανείς να βρεθεί κατηγορούμενος όταν υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον, την τιμή και την υπόληψή του. Μόνο στην Ελλάδα μπορεί να κατηγορηθεί υπουργός Εξωτερικών, ο Ν.Κοτζιάς, γιατί έστειλε υποθέσεις παράνομης χορήγησης βίζας και προσπορισμού προσωπικού οφέλους στα δικαστήρια. Μόνο στην Ελλάδα μπορεί να κατηγορείται υπουργός που είχε την ευαισθησία να παραιτηθεί όταν θεώρησε ότι οι απόψεις και η ηθική του δεν συνάδουν με την παραμονή του στη θέση του Υπουργού. Μόνο στην Ελλάδα μπορεί να κατηγορείται ένας άνθρωπος γιατί πήγε στα δικαστήρια και υπερασπίστηκε την τιμή και την προσωπικότητά του απέναντι σε συκοφάντες.
»Συκοφαντία που διαπράχθηκε το 2009, από τον εκδότη και κατά νόμο υπεύθυνους έκδοσης της Athens Review of Books, όταν ο Ν. Κοτζιάς δεν ήταν ούτε βουλευτής ούτε καν υποψήφιος και ούτε υπουργός, γεγονός που “αγνοεί” επιδεικτικά ο συντάκτης του σημερινού άρθρου της “Εφ.Συν.” κ. Ψαράς, ο οποίος με σημερινό του εκτεταμένο δημοσίευμα επιμένει να παραποιεί την αλήθεια, εμφανίζοντάς τον να καταφεύγει στα δικαστήρια ως υπουργός. Κι όμως, ο ανωτέρω αρθρογράφος γνωρίζει καλά ότι η πρωτόδικη απόφαση που καταδικάζει τους συκοφάντες εκδόθηκε πολλά χρόνια πριν γίνει ο Νίκος Κοτζιάς δημόσιο πρόσωπο. Οτι οι αντίδικοι αρνούνται επίμονα να ανακαλέσουν τις συκοφαντίες και βρίσκουν υποστηρικτές στις παραποιήσεις και τις συκοφαντίες τους τον επιστήθιο φίλο τους κ. Ψαρά.
»Τέλος, μόνο στην Ελλάδα ήταν δυνατό σε ένα άρθρο εφημερίδας να γίνει το άκρο άωτο της λαθροχειρίας. Να παρουσιάζονται δηλαδή, ως προϊόν συρραφής, αποσπασματικά μέρη της νομικής ανάλυσης του Εισηγητή του Δικαστηρίου, ως αν προσωπικώς ο εν λόγω Σύμβουλος του ΣτΕ να επιρρωνύει δι’ αυτής τα, με αμετάκλητη δικαστική απόφαση, συκοφαντικά επιχειρήματα των αντιδίκων ενάντια στον Ν. Κοτζιά. Να απουσιάζει δε το συμπέρασμα της εισήγησης, που ήταν ότι η προσφυγή των αντιδίκων ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου Κακοδικίας ήταν άδικη, αβάσιμη και απαράδεκτη και ότι οι αποφάσεις των δικαστηρίων που δίκασαν την υπόθεση και στις τρεις βαθμίδες δικαιοδοσίας ήταν ορθές και συνεπείς με την πάγια νομολογία του ανώτατου Δικαστηρίου. Αυτό το τμήμα της Εισήγησης δεν συμπεριελήφθη στο δισέλιδο σημερινό δημοσίευμα του κ. Ψαρά, όλως “τυχαίως” και προφανώς σκοπίμως. Φαίνεται ότι πιθανόν η προσωπική αντιπάθεια έχει αναχθεί σε αντικειμενική ενημέρωση. Αιδώς Αργείοι
Αθήνα 7 Δεκεμβρίου 2018
Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος
Χρήστος Κουτσονάσιος
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η απάντηση του συντάκτη:
Ο κ. Κοτζιάς, διά του πληρεξουσίου του, τα λέει στον δημοσιογράφο για να τ’ ακούσει ο Εισηγητής του Ειδικού Δικαστηρίου. Γιατί όσα μου καταλογίζει ως “άκρο άωτο της λαθροχειρίας”, είναι αντλημένα αυτούσια από την εισήγηση του Συμβούλου Επικρατείας κ. Ποταμιά, στις 4.12.2018. Σ’ αυτό το πολυσέλιδο έγγραφο, αναλύονται οι λόγοι για τους οποίους ο κ. Κοτζιάς είναι “δημόσιο πολιτικό πρόσωπο” και ως τέτοιο οφείλει να επιδεικνύει μεγαλύτερη ανοχή στην κριτική, ακόμα και την οξεία (σελ. 41-43 της εισήγησης), ενώ είναι σαφής και η τοποθέτηση του εισηγητή ότι οι καταδικαστικές αποφάσεις στις αγωγές του κ. Κοτζιά εναντίον των υπευθύνων του περιοδικού «Athens Review of Books» υπήρξαν απολύτως λανθασμένες (σελ. 45-46). Ο μοναδικός λόγος ουσίας για τον οποίο ο εισηγητής προτείνει να απορριφθεί η αγωγή κακοδικίας είναι η εκτίμησή του ότι οι δικαστές που εξέδωσαν τις εσφαλμένες αποφάσεις δεν είχαν δόλο! Απορώ πώς δεν το κατάλαβε ο κ. Κοτζιάς και ο πληρεξούσιός του που επιμένει ότι ο εισηγητής μιλά για “ορθές αποφάσεις”, ενώ ισχύει ακριβώς το αντίθετο.
Οσο για το “επιχείρημα” ότι κινούμαι από “προσωπική αντιπάθεια”, είναι αδύνατον να πείσει τους αναγνώστες της “Εφ.Συν.”, που γνωρίζουν ότι με πυκνή αρθρογραφία υποστήριξα θερμά το magnum opus της υπουργίας Κοτζιά, δηλαδή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Λυπάμαι που ο κ. πληρεξούσιος απαιτεί από τους δημοσιογράφους να κάνουν τα στραβά μάτια, όταν θεωρούν ότι κάποιος πολιτικός σφάλλει, και μάλιστα με θύμα τον Τύπο, όπως συνέβη με τον κ. Κοτζιά, όχι μόνο το 2010 που κατέθεσε την αγωγή, αλλά και το 2017 που επιχείρησε να εκτελέσει τη δικαστική απόφαση, απειλώντας με κατάσχεση τη Μαρία και τον Μανώλη Βασιλάκη. Μήπως ούτε τότε ήταν υπουργός ο κ. Κοτζιάς;
