Ενα δωμάτιο. Ας το πούμε σαλόνι, όμως ήταν και γραφείο και κρεβατοκάμαρα. Πάντως, δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να χωρέσει όλους αυτούς που ήρθαν στη γιορτή του. Ετσι, άνοιξε την πόρτα και οι επισκέπτες βολεύτηκαν και στον διάδρομο της πολυκατοικίας. Με ένα ποτό στο χέρι. Ρακή έφερε άφθονη ο Κρητικός, κρασί σε ασκούς έφερε ο Μανώλης απ’ την κάβα. Φρόντισαν οι γυναίκες των φίλων για το φαγητό.
Εντάξει, δεν τους έλειψε τίποτα. Τελικά, δεν ήταν και τόσο μεγάλη φασαρία να ανοίξει το σπίτι φέτος, στη γιορτή του. Κάθε χρόνο, τέτοιο βράδυ, την έβγαζαν σε κάποιο μπαρ ή σε καμιά ταβέρνα. Καλά ήταν, αλλά μετά γύριζε σπίτι και ήταν μια νύχτα σαν όλες τις νύχτες. Το σπίτι από τη γιορτή δεν είχε καταλάβει τίποτα. Συνέχιζε να υπάρχει αστόλιστο και κάπως μελαγχολικό, που ήταν ακάλεστο. Θα μου πείτε, ήταν τακτοποιημένο και καθαρό κι αυτός ξεκούραστος. Αλλά ξεχνιόταν γρήγορα η γιορτή.
Εκείνος είχε πάντα στο μυαλό του τις γιορτές του πατέρα του, στο πατρικό. Μια βδομάδα ετοιμαζόταν το σπίτι τους, τότε. Καθαριότητα, έρχονταν τα πάνω – κάτω, και ύστερα ήταν τα φαγητά, τα γλυκά, τα λουλούδια, τα κρασιά. Αλλά μετά είχε να λέει όλη η συντροφιά, τουλάχιστον δύο μήνες, για εκείνη την νύχτα της γιορτής του πατέρα του.
Τα μεθεόρτια ήταν τα πιο νόστιμα. Κατ’ αρχήν έτρωγαν γλυκά τουλάχιστον μια βδομάδα. Μετά ήταν η διάθεση των γονιών του, που ανανεωμένοι από την κοινωνική λάμψη της βραδιάς δεν γκρίνιαζαν ούτε για το σχολείο ούτε για τίποτα. Ούτε καν για τις ώρες που «έτρωγε» στο ποδόσφαιρο. Να ‘ναι καλά η γιορτή.
Από τότε που έμεινε μόνος, έφτιαξε τη δουλειά του, καθόρισε τη ζωή του, οι δικές του γιορτές ήταν «ένα θέμα» που έπρεπε να φροντίσει για να ευχαριστήσει φίλους και συνεργάτες. Κάτι σαν υποχρέωση. Και δεν ήταν βέβαια ο μόνος που το έκανε. Είναι πια ευρέως διαδεδομένο οι γιορτές να γίνονται εκτός σπιτιού. Δεν είναι μόνο η κούραση, είναι πως κατά κάποιον τρόπο τα σπίτια μας έγιναν προσωπικά φρούρια, απροσπέλαστα από βλέμματα, ακόμα κι από βλέμματα φιλικά.
Πάντως, φεύγοντας, οι καλεσμένοι συμφώνησαν πως σαν τις γιορτές στο σπίτι δεν έχει.
Γύρω του το δωμάτιο αναστατωμένο, τα πιάτα στοίβα, ποτήρια πλαστικά παντού, χαρτιά περιτυλίγματος δώρων. Δώρα στο σπίτι. Εκλεισε τα φώτα και κοιμήθηκε. Το πρωί είδε παντού τα ίχνη της γιορτής. Και χάρηκε. Χάρηκε πολύ. Σε κάποιο άλλο σύμπαν, εκεί όπου και τα πράγματα έχουν ψυχή, το σπίτι χαμογελούσε κι αυτό ευχαριστημένο.
