Εκατό χρόνια κλείνουν από τη Γερμανική Επανάσταση του 1918. Σίγουρα δεν έχει την αίγλη της Ρωσικής Επανάστασης του 1917. Ωστόσο ήταν γέννημα της περιόδου κρίσεων και επαναστάσεων που ακολούθησαν την έφοδο των σοβιέτ στον ουρανό, στη Ρωσία. Η προοπτική του σοσιαλισμού στη χώρα αυτή και διεθνώς ήταν δεμένη με την επιτυχία ή την αποτυχία της, όπως υποστήριζαν τότε ο Λένιν, ο Τρότσκι και οι μπολσεβίκοι.
Η ήττα όμως της Γερμανικής Επανάστασης σε τίποτα δεν μειώνει τον ρόλο της εργατικής τάξης στο σταμάτημα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τη μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή των αρχών του εικοστού αιώνα, όσο και στην ανατροπή μιας ισχυρής αυτοκρατορίας. Και αυτά συνέβησαν στην καρδιά της βιομηχανικά ανεπτυγμένης Ευρώπης.
Στις 5 Νοέμβρη 1918 οι ναύτες του Κιέλου αρνήθηκαν τις διαταγές του Γενικού Επιτελείου να επιβιβαστούν στα πολεμικά πλοία για μια χαμένη από χέρι ναυμαχία με τον βρετανικό στόλο και άρχισαν την επιστροφή στις πόλεις τους, μεταφέροντας παντού τον ιό της επανάστασης. Τα εργατικά συμβούλια εργατών και στρατιωτών άρχισαν να φυτρώνουν σαν μανιτάρια και στις 11 Νοέμβρη ήρθε το τέλος του πολέμου.
Επαναστάτες, όπως ο Καρλ Λίμπνεχτ από το μπαλκόνι του Ράιχσταγκ, επικεφαλής πλήθους ένοπλων εργατών και στρατιωτών κήρυσσαν την επανάσταση και την εγκαθίδρυση σοσιαλιστικής δημοκρατίας.
Ο τρόμος των αρχουσών τάξεων της Ευρώπης για την επόμενη μέρα της λήξης του πολέμου βρήκε έκφραση στα λόγια του Βρετανού πρωθυπουργού, Λόιντ Τζορτζ: «Οι μάζες από τη μια άκρη της Ευρώπης ώς την άλλη αμφισβητούν την υπάρχουσα οικονομική, πολιτική και κοινωνική τάξη πραγμάτων».
Οι εργάτες είχαν τα δικά τους όργανα εξουσίας απέναντι στον σμπαραλιασμένο κρατικό μηχανισμό της καταρρέουσας αυτοκρατορίας. Ομως δεν μπόρεσαν να την κατακτήσουν. Η σοσιαλδημοκρατία έπαιξε τον ρόλο του σωσίβιου για το σύστημα, παίρνοντας τα ηνία της κυβέρνησης και ελέγχοντας τα ίδια τα εργατικά συμβούλια, στα οποία επέβαλε να αναθέσουν την εξουσία στο Κοινοβούλιο. Ακριβώς το αντίθετο έκαναν από τους μπολσεβίκους του Λένιν, οι οποίοι κέρδισαν την πλειοψηφία στα σοβιέτ και αυτά πήραν την εξουσία!
Δεν ήταν αναπόφευκτη η ήττα της επανάστασης. Την καθόρισε η αδυναμία και η απειρία της επαναστατικής Αριστεράς, του Σπάρτακου και του ΚΚΓ, απέναντι στις προδοσίες της σοσιαλδημοκρατίας. Ετσι, άλλοτε προχωρούσε πρόωρα σε εξέγερση χωρίς τη στήριξη της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης, με αποτέλεσμα την απώλεια των πιο φωτισμένων ηγετών της, όπως της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπνεχτ, και άλλοτε διστάζοντας να μπει μπροστά, ενώ οι συνθήκες για την ανατροπή ήταν υπερώριμες, όπως το 1923.
Η ήττα οδήγησε σε μια διπλή τραγωδία. Στην ίδια τη Ρωσία επαληθεύτηκε η πρόβλεψη των Λένιν και Τρότσκι, ότι «χωρίς τη νίκη της επανάστασης στη Γερμανία είμαστε χαμένοι» με τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό και την επικράτηση του κρατικού καπιταλισμού σε βάρος της εργατικής δημοκρατίας.
Ακόμη πιο δραματικό ήταν το αποτέλεσμα της επικράτησης του ναζισμού, με τα τραγικά λάθη της ηγεσίας της σταλινικής Αριστεράς, όπως να αρνείται κάθε συνεργασία με τη σοσιαλδημοκρατία και τα εκατομμύρια των εργατών που την ακολουθούσαν στον αγώνα ενάντια στον Χίτλερ, βαφτίζοντάς τους «σοσιαλφασίστες».
Η Αριστερά της εποχής, το ΣΕΚΕ, ιδρύθηκε πριν από 100 χρόνια, μέσα σε κλίμα ευφορίας, τις μέρες της Γερμανικής Επανάστασης. Αρνούμενο σταθερά τη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις, στάθηκε στήριγμα στην εργατική τάξη, στον αγώνα της ενάντια στην εκμετάλλευση αλλά και στην φρίκη του πολυετούς πολέμου, που θα συνεχιζόταν μέχρι την κατάρρευση της μικρασιατικής ιμπεριαλιστικής εκστρατείας.
Η Αριστερά τού σήμερα, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, βρίσκεται στον αντίποδα των επαναστατικών παραδόσεων και των ιστορικών προοπτικών της εργατικής τάξης, διαχειριζόμενη τη διάσωση του συστήματος που βρίσκεται σε κρίση, με εμπλοκή σε ανταγωνισμούς από τις ΑΟΖ μέχρι τη Μακεδονία. Η αναζήτηση εναλλακτικής χρειάζεται να αντλήσει από τις μεγάλες εμπειρίες και παραδόσεις της εργατικής τάξης.
Οι εκδηλώσεις «Γερμανία 1918, η επανάσταση που σταμάτησε τον πόλεμο», στις 11 Νοέμβρη στη Νομική, συμβάλλουν σε αυτήν την κατεύθυνση. Ομιλητές είναι οι ιστορικοί Προκόπης Παπαστράτης και Μιχάλης Λυμπεράτος, ο συγγραφέας Αλέξανδρος Κεσσόπουλος, ο Πάνος Γκαργκάνας, υπεύθυνος εφημερίδας «Εργατική Αλληλεγγύη», ο Σωτήρης Κοντογιάννης, αρθρογράφος «Εργατική Αλληλεγγύη», ο Λέανδρος Μπόλαρης, συγγραφέας, η Λήδα Καζαντζάκη, ιστορικός τέχνης, η Αλεξάνδρα Μαρτίνη, φοιτήτρια ΑΣΚΤ, ο Κώστας Πίττας, Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, ο Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ, ο Μάκης Καβουριάρης, πανεπιστημιακός, η Μαρία Στύλλου, υπεύθυνη περιοδικού «Σοσιαλισμός από τα Κάτω».
Το πρόγραμμα εδώ http://ergatiki.gr/article.php?id=19183&issue=1346
*Συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ
