Ο σκαραβαίος έστριψε στη στροφή επιτέλους. Τον περίμεναν έξω στην αυλή. Και να που ερχόταν, στην αρχή μια πορτοκαλί κουκκίδα κι έπειτα πλησίασε χαρούμενος με κορναρίσματα και χέρια που χαιρετούσαν με ενθουσιασμό έξω από τα παράθυρα. Σταμάτησε κάτω από τη σκαμνιά και η παλιά εξάτμιση έβγαλε έναν βρυχηθμό ανακούφισης δυσανάλογο του μεγέθους του. «Βρε για δες που το λέει η περδικούλα του ακόμα», πήρε χάδια και φιλικά χτυπήματα από όλους.
Κατέβασαν τα βαλιτσάκια που ήταν δεμένα στην οροφή και οι οικοδεσπότες θύμισαν στους φίλους επιβάτες εκείνη την εποχή που είχε περισσότερα βαλιτσάκια πάνω του και έτρεχε στους δρόμους της Κυανής Ακτής και αργότερα του Παρισιού. Εκεί ήταν που τον μάζεψε ένα βράδυ η Τροχαία για παράνομο παρκάρισμα.
Τον άφησαν ένα βράδυ τα τρελόπαιδα στην είσοδο ενός δημοτικού κτιρίου. Το πρωί όταν πήγαν ήταν άφαντος. Μέχρι την ελληνική πρεσβεία έφτασαν για να τον απελευθερώσουν από τα δεσμά. Και ένα άλλο βράδυ, στον γυρισμό, στη Βουδαπέστη, μπροστά στον Δούναβη, αποφάσισαν να κοιμηθούν όλοι μέσα γιατί ήταν άφραγκοι, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα. Τους μάζεψε όλους μαζί η αστυνομία για εξακρίβωση στοιχείων.
Από τότε ήταν που το ιστορικό αυτοκινητάκι απέκτησε για την παρέα ειδικό βάρος. Το πρόσεχαν όλοι σαν να ήταν βαφτιστήρι τους. Τσόνταραν για το σέρβις του εδώ και τριάντα χρόνια και εκείνος απέδειξε πως τα παλιά καλά αυτοκίνητα, αν τα προσέξεις, δεν σε εγκαταλείπουν ποτέ.
Του είχαν αλλάξει μηχανή βέβαια δυο φορές αλλά ήταν εδώ, ακόμα και σ’ αυτές τις διακοπές μετά από τόσα χρόνια, να τους θυμίζει πως για να διατηρηθεί κάτι μέσα στον χρόνο, όπως και μια παλιά δυνατή φιλία, χρειάζεται σέρβις τακτικό. Νοιάξιμο και αγάπη πάνω από όλα για ό,τι σέβεσαι και σου είναι αληθινά ανεκτίμητο. Ακόμα και ο χρόνος υποτάσσεται αν όλα αυτά συμβούν. Ετσι κι αυτοί τώρα, κάθονται στην αυλή και παρά το ότι από το προηγούμενο καλοκαίρι μέχρι τώρα βρέθηκαν μόνο τέσσερις-πέντε φορές, είναι όλοι πιστοί στην «εβδομάδα των παλιών συμμαθητών». Δίχως παιδιά και συντρόφους.
Ο σκαραβαίος, αραχτός και ήρεμος, ατενίζει τη θάλασσα. Εντάξει, δεν είναι σαν την Κυανή Ακτή και το Μόντε Κάρλο, ούτε σαν τις όχθες του Δούναβη, αλλά καλά είναι κι εδώ. Αλλωστε μεγάλωσε πια κι αυτός και τα μεγάλα ταξίδια τον κουράζουν. Εκτός και αν… του αλλάξουν πάλι μηχανή.
