Ο μήνας Ιούλιος φέρνει στη μνήμη μας πολλά γεγονότα που έχουν σημαδέψει τη ζωή αυτού του τόπου. Οσοι τα ζήσαμε θυμόμαστε έντονα αυτές τις μέρες τα Ιουλιανά του 1965, κυρίως τη λαϊκή πλημμυρίδα που πυροδότησε το παλατιανό πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου.
Πιο πρόσφατη η κυπριακή τραγωδία του 1974, οι συνέπειες της οποίας για τον λαό του νησιού, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, δεν έχουν ακόμα αρθεί. Επίκαιρα τα μηνύματά της τούτες τις μέρες που μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού κινείται στην τροχιά του ακραίου εθνικισμού, υπό την επίδραση μιας αχαλίνωτης πατριδοκαπηλίας.
Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί γιατί η Δεξιά και η Ακροδεξιά της Ελλάδας κινητοποιούνται με τόσο πάθος για τη Μακεδονία, αλλά το ίδιο -ή έστω μικρότερο- πάθος απουσιάζει για την Κύπρο. Η απάντηση είναι ότι οι δυνάμεις αυτές θεωρούν το πεδίο του Μακεδονικού ως το καταλληλότερο για να πολεμήσουν μια αριστερή κυβέρνηση, πιστεύοντας -κάκιστα κατά τη γνώμη μου- ότι είμαστε ακόμα στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, όταν ο αντικομμουνισμός βρισκόταν στο απόγειό του, συνοδευόμενος από τον «από Βορράν κίνδυνον». Αντιθέτως, στο Κυπριακό η Δεξιά και η Ακροδεξιά είναι κατηγορούμενες από την ίδρυση της ανεξάρτητης Κύπρου.
Δεν ξεχνούμε ότι η Ακροδεξιά της Ελλάδας, διά της χούντας του στρατηγού Ιωαννίδη, που είχε ανάμεσα στους «τίτλους» του και αυτόν του αρχιβασανιστή της Μακρονήσου, οργάνωσε το προδοτικό πραξικόπημα στην Κύπρο, στις 15 Ιουλίου 1974, σε αγαστή συνεργασία με την ΕΟΚΑ Β΄ του Γρίβα και του Σαμψών. Κύρια συνθήματα-στόχοι του πραξικοπήματος ήταν η «ένωση» της Κύπρου με την Ελλάδα, καθώς και η τιμωρία με φόνο του «ενδοτικού» αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που ήταν ένοχος συνοδοιπορίας με το ΑΚΕΛ και τη Σοβιετική Ενωση, καθότι έβαλε την Κύπρο στο Κίνημα των Αδεσμεύτων. Καταστροφικό το αποτέλεσμα: τουρκική εισβολή και κατοχή, με άμεση συνέπεια την de facto διχοτόμηση του νησιού. Φοβού τους υπερπατριώτες, φωνάζει και η Κύπρος!
Καταλήγω με την πρόταση: Αν είναι εθνικά επωφελής η Συμφωνία των Πρεσπών, να ρωτήσουμε τους Κύπριους, που την περίοδο 1992-93 υπήρξαν άκρως ανήσυχοι με τη «σκοπιανοποίηση» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Υποθέτω πως τώρα ο λαός της Κύπρου, με δρομολογημένη την επίλυση του Μακεδονικού, θα είναι πιο αισιόδοξος ότι σειρά θα πάρει για λύση και το Κυπριακό, με βάση και το κεκτημένο του Κραν Μοντανά, το οποίο δύσκολα θα αρνηθεί η Τουρκία.
* Μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Αλληλεγγύης με τον Κυπριακό Λαό
