Οι συνταγές της επιτυχίας είναι αρκετές. Όπως, επίσης, είναι αρκετές και αυτές για την αποτυχία. Η Εθνική Γερμανίας και η Εθνική Αργεντινής μέσα σε τέσσερα χρόνια είχαν καταλυτική συμβολή στον εμπλουτισμό με νέα στοιχεία και στις δύο αυτές κατηγοριοποιήσεις (της επιτυχίας και της αποτυχίας).
Στο Μουντιάλ του 2014 συνέθεσαν το ζευγάρι του μεγάλου τελικού, επομένως οι υπόλοιποι θα έπρεπε να ψάξουν ποιοι ήταν οι λόγοι που αυτά τα δύο εθνικά αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα άφησαν όλους τους άλλους πίσω τους. Σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων για τον ακριβώς αντίθετο λόγο, για τους πρόωρους (σε σχέση με τα διαχρονικά τους στάνταρντς) αποκλεισμούς.
Η Lady Hope γνωρίζει πως πρόκειται για δύο από τα μεγαλύτερα μεγέθη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, επομένως η όποια συζήτηση αυτομάτως λαμβάνει άλλη χροιά. Ξεφεύγει από το ειδικό, και προσεγγίζει τις διαστάσεις του γενικού.
Στο επίπεδο μίας άτυπης θεωρίας του ποδοσφαίρου κάθε αποτυχία έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Mπορεί να προέλθει από το γύρισμα της πλάτης της τύχης, από μία κακιά στιγμή, από τη ρουλέτα των πέναλτι, από έλλειψη πλειάδας ικανών παικτών, από λανθασμένη επιλογή προπονητή, από προβληματική χημεία μεταξύ των ποδοσφαιριστών μίας ομάδας, από μία δύσκολη κλήρωση, από έναν αντίπαλο που απλά δεν παιζόταν, από τη συσσώρευση κούρασης από τη σεζόν που προηγήθηκε σε συλλογικό επίπεδο, από έλλειψη κινήτρου, από ριζικές αγωνιστικές αδυναμίες που δεν καταπολεμήθηκαν ποτέ.
Αν η αιτία μίας αποτυχίας (και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, ας το εξειδικεύσουμε σε έναν αποκλεισμό σε ένα Μουντιάλ) ανακαλυφθεί έγκαιρα, τότε η αντιμετώπιση του προβλήματος γίνεται μία εφικτή συνθήκη. Καταρτίζονται πλάνα και ξεκινάει η «θεραπεία».
Θα πρέπει να συνυπολογίζουμε πως πολλές φορές για την εικόνα μίας Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο και διάφοροι παράγοντες που δεν σχετίζονται άμεσα με το αγωνιστικό τμήμα, όπως για παράδειγμα μία εγχώρια Ομοσπονδία και η κατάσταση που αυτή βρίσκεται στην εκάστοτε εποχιακή συγκυρία.
Το θέμα, λοιπόν, είναι το εξής. Αν το πρόβλημα που οδήγησε σε μία αποτυχία είναι συγκυριακό ή δομικό. Γιατί αν, π.χ., μία ποδοσφαιρική σχολή πάψει να έχει όραμα, δυσκολεύεται στο να βγάζει ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου, αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, ή έχει στα ηγετικά πόστα ανίκανους ανθρώπους, τότε το ζήτημα είναι ευρύτερο, σοβαρότερο, και δυσκολότερο. Αυτά σε θεωρητικό επίπεδο. Στην πράξη χρειάζεται βαθιά ενδοσκόπηση, που θα στηριχτεί και στην ανασκόπηση γεγονότων και στην ανάδειξη των αιτιών τους.
Οι Γερμανοί απογοήτευσαν στο Μουντιάλ της Ρωσίας, αλλά στο περσινό Confederation Cup είχαν αφήσει σοβαρές υποψίες πως κάτι καλό μπορεί να γίνει στο (άμεσο) μέλλον. Σίγουρα, αν το συζητούσαμε δώδεκα μήνες νωρίτερα, ο καταποντισμός στα ρώσικα γήπεδα τον Ιούνιο του 2018 δεν ήταν το πιθανότερο σενάριο για τη «νασιονάλμανσαφτ».
Τώρα που αυτό αποτελεί την ίδια την επαχθή -για τους ίδιους τους Γερμανούς πρωτίστως- πραγματικότητα, η γερμανική Ομοσπονδία ποδοσφαίρου οφείλει με ψυχραιμία να σταθμίσει τα δεδομένα και να επιδιώξει στο άμεσο μέλλον την αναστροφή των όρων. Με βάση το ρεαλισμό και τα πραγματικά αίτια της αποτυχίας της ομάδας του Γιόακιμ Λεβ σε έναν όμιλο απέναντι στη Σουηδία, το Μεξικό και τη Νότια Κορέα.
Οι Αργεντινοί, από την πλευρά τους, θα πρέπει να δουν πολύ πιο πέρα από το αν μπορεί ή όχι ο Μέσι. Η απάντηση δόθηκε σε αυτό (όσο κι αν αυτή ενοχλεί τους πολυάριθμους θαυμαστές του σπουδαίου αυτού άσου), και πλέον μάλλον δεν υπάρχει χώρος ούτε για κάποιο σχετικό υστερόγραφο…
Οφείλουν να αποκτήσουν ξανά τη συναίσθηση της έννοιας ομάδα, γιατί η απομάκρυνση από αυτό το καθοριστικό στοιχείο έκανε μπαμ στα τέσσερα ενενηντάλεπτα που έπαιξε η «αλμπισελέστε» στα ρωσικά εδάφη. Για να το πετύχουν αυτό, μάλλον πρέπει να εμπιστευτούν κάποιον προπονητή που θα προκαλεί σεβασμό σε όλους τους υπόλοιπους εκτός Αργεντινής, να παράγουν παίκτες υψηλού επιπέδου εκ νέου σε σταθερή βάση, να κοιτάξουν να βρουν ένα κατάλληλο μείγμα εξευρωπαϊσμού και λατινικού πνεύματος στη μελλοντική αντίληψη τους για το άθλημα.
Για τους Γερμανούς το πρόβλημα μοιάζει συγκυριακό, για τους Αργεντινούς περισσότερο δομικό. Οι Γερμανοί εμφάνισαν δομικά προβλήματα στις αρχές του αιώνα που διανύουμε, αλλά από το 2006 δεν σταμάτησαν να δίνουν πειστικές απαντήσεις πως αυτά ξεπεράστηκαν.
Η Lady Hope δεν μπορεί στο σήμερα να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα, και σίγουρα δεν έχει στην κατοχή της καμία γυάλα για να κάνει προβλέψεις. Το μόνο σίγουρο είναι πως Γερμανοί και Αργεντινοί (αλλά και Ισπανοί, Ιταλοί και Ολλανδοί…) τους επόμενους κιόλας μήνες έχουν πολλή δουλειά μπροστά τους όσον αφορά στον ανταγωνισμό σε επίπεδο Εθνικών ομάδων. Κυρίως στο εσωτερικό μέτωπο εργασίας.
Εξάλλου φαίνεται πολύ εύκολα πως και οι αγωνιστικές αποτυχίες, ακόμα και οι πιο τρανταχτές, μπορούν να συμβάλλουν στην έναρξη σοβαρών και ενδελεχών ποδοσφαιρικών αναζητήσεων που κάνουν τους πάντες σοφότερους και εν τέλει αυξάνουν τις μελλοντικές πιθανότητες για την επίτευξη νέων αγωνιστικών κατορθωμάτων.
