Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Γερμανός επίτροπος για τον Προϋπολογισμό, Γκίντερ Ετινγκερ, σε μια συνέντευξη -στη γερμανική γλώσσα- είπε ότι «η αντίδραση των χρηματοπιστωτικών αγορών θα έδινε στους Ιταλούς ψηφοφόρους ένα μήνυμα να μην ψηφίσουν λαϊκιστές». Η δήλωση προκάλεσε σάλο και αναγκάστηκε να ανασκευάσει.
Η αλήθεια είναι ότι όσοι Ευρωπαίοι πιστεύουν στη δημοκρατία και την ελεύθερη έκφραση, θα πρέπει να τον ευγνωμονούν, όχι τόσο γιατί είπε αυτά που πίστευε, αλλά διότι ανέδειξε τον τρόπο που σκέφτονται, ενεργούν και σχεδιάζουν το μέλλον των Ευρωπαίων οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι…
Ο πυρήνας της πολιτικής σκέψης όλων αυτών συμπυκνώνεται σε μία αλήθεια: όποιος συμφωνεί μαζί μας είναι αποδεκτός, όσοι κινούνται εκτός πλαισίου είναι απροσάρμοστοι και επικίνδυνοι.
Τα παραδείγματα, πολλά: Λίγο πριν γίνει το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας, ο Γιούνκερ δήλωσε ότι η Επιτροπή σέβεται τις αποφάσεις του ισπανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Κοινοβουλίου – με άλλα λόγια, η Καταλονία δεν έχει δικαίωμα να διεξαγάγει δημοψήφισμα ανεξαρτησίας.
Αλλά και οι Ελληνες, το κολασμένο πρώτο εξάμηνο του 2015, βομβαρδίστηκαν από απειλές με μορφή δηλώσεων μπρος στις οποίες αυτά που είπε ο Ετινγκερ ήταν χάδι.
Οι ίδιες απειλές ακούστηκαν όταν η Κύπρος εντάχθηκε στο πρόγραμμα διάσωσης. Πάντως, η κορυφαία στιγμή έκφρασης των δημοκρατικών απόψεων των κραταιών της Ευρώπης ήταν όταν ο Σαρκοζί επιτέθηκε στον Ελληνα τότε πρωθυπουργό.
Αντί λοιπόν να ψέγουμε και να κατακεραυνώνουμε τον Γερμανό επίτροπο, ίσως είναι καλύτερο να μελετήσουμε τις δηλώσεις του, να τις αποκρυπτογραφήσουμε και να αποφασίσουμε αν θέλουμε να αποδεχθούμε το -όχι και τόσο μακρινό-μέλλον που υπονοούν. Ας αρχίσουμε από τη δήλωση: «Η αντίδραση των χρηματοπιστωτικών αγορών θα έδινε στους Ιταλούς ψηφοφόρους ένα μήνυμα να μην ψηφίσουν λαϊκιστές».
Η φράση του είχε τρία σημεία αιχμής. Το πρώτο ήταν η λέξη: «Αγορές». Το δεύτερο, η λέξη: «Ψηφοφόροι». Το τρίτο ήταν η έκφραση: «Να μην ψηφίσουν».
Τι ενυπάρχει στη λέξη «αγορές»; Τα κεφάλαια, οι διαχειριστές τους και οι τεχνοκράτες που τα κατευθύνουν. Τα κεφάλαια βρίσκονται κυρίως στα χέρια του 1% του πληθυσμού του πλανήτη. Οι διαχειριστές είναι οι τράπεζες και οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι. Οι τεχνοκράτες είναι οι οίκοι αξιολόγησης που νομιμοποιούν τις επιλογές των διαχειριστών.
Αν αναλύσουμε τη λέξη «ψηφοφόρος» θα διαπιστώσουμε ότι με βάση οικονομικά κριτήρια υπερισχύουν οι πολίτες με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.
Τέλος, η φράση «να μην ψηφίσουν» είναι ένας υπαινικτικός τρόπος για να εκφράσει κάποιος τη δική του προτίμηση και να αποδοκιμάσει την προτίμηση εκείνων που διαφωνούν.
Δηλαδή ο Γερμανός επίτροπος είπε: «Η αντίδραση των πλουσίων, των τραπεζιτών και των αξιολογητών θα έδινε στους φτωχούς και στη μεσαία τάξη το μήνυμα να μην ψηφίσουν αυτούς που πολεμούν τα συμφέροντα των κραταιών».
Και ποιοι προασπίζονται τα συμφέροντα των κραταιών; Την απάντηση έχουν δώσει το ΔΝΤ και ΟΟΣΑ. Μελέτες τους έδειξαν ότι κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί, όπως ο ΠΟΕ, επιλέγουν να δίνουν ψίχουλα για «μέρισμα» από την οικονομική ανάπτυξη στους αδύνατους και σχεδόν ολόκληρη τη φραντζόλα στους κραταιούς. Αυτή η μοιρασιά είναι η κατ’ εξοχήν επιλογή των πολιτικών.
Δηλαδή, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι ηγέτες –κατά κύριο λόγο– αλλά και οι υπόλοιποι –κυρίως– του ευρωπαϊκού Βορρά επιλέγουν να ακολουθούν πολιτικές που αυξάνουν τον πλούτο των πλουσίων.
Πρόκειται για αποφάσεις που αφορούν τη φορολογία, τον εποπτικό έλεγχο των τραπεζών, τον τρόπο λειτουργίας των αγορών, τον έλεγχο των οικονομικά αδύνατων κρατών κ.λπ.
Από τη σκοπιά αυτή, αυτά που είπε ο Ετινγκερ, δεν ήταν λόγια ενός πολιτικού, αλλά ανακοινώσεις ενός διευθύνοντος συμβούλου που μεταφέρει στους υφισταμένους τις αποφάσεις των μετόχων.
Το ανησυχητικό είναι ότι ήδη στις Βρυξέλλες έχουν προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο. Με πρωταγωνιστή πάλι τον κ. Ετινγκερ, προσπαθούν να κατασκευάσουν έναν μηχανισμό κολασμού των… αντιφρονούντων.
Ετσι, στον προϋπολογισμό της Ε.Ε. για την περίοδο 2017-2021 θεσμοθετείται ένας αυτοματοποιημένος μηχανισμός σύμφωνα με τον οποίο οι πληρωμές των κοινοτικών κονδυλίων (ΚΑΠ, Ταμείο Συνοχής, επενδυτικά προγράμματα, ενισχύσεις) στα κράτη-μέλη εξαρτώνται από το αν τηρούν τα πρότυπα της Ε.Ε. για «το κράτος δικαίου».
Με δεδομένο ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι θεσμοθετημένο, τότε θα μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι στο κράτος δικαίου μπορεί –σε δεύτερη φάση– να περιληφθεί και η αποδοχή των «δημοσιονομικών αρχών» της Ε.Ε.
Εύκολα κατανοεί κανείς ότι αν υλοποιηθεί αυτή η πρόταση, τότε ο κ. Ετινγκερ θα μπορεί να δηλώνει – χωρίς να νιώθει την ανάγκη να ανασκευάζει:
«Η αντίδραση των πλουσίων, των τραπεζιτών και των αξιολογητών θα έδινε στους φτωχούς και στη μεσαία τάξη και σε όλους εκείνους που αντιστέκονται, στους ισχυρούς της Ευρώπης και στους γραφειοκράτες που τους πλαισιώνουν, ένα μήνυμα να μην ψηφίσουν όσους αντιστρατεύονται τα συμφέροντα των ισχυρών. Αν παρ’ όλα αυτά επιμείνετε να διεκδικείτε το δικαίωμα να επιλέγετε τους κυβερνήτες της αρεσκείας σας, τότε έχουμε τα όπλα να σας κάνουμε να… πεινάσετε».
* δημοσιογράφος, συγγραφέας
