Χρόνια τώρα οι γέφυρες μεταξύ κοινωνίας και πραγματικότητας έχουν γκρεμιστεί -πρώτος χαλαστής και αίτιος η τηλεόραση βεβαίως – τουλάχιστον στον χώρο τού φαίνεσθαι [αλλά εκεί συμβαίνουν όλα πλέον, στο φαίνεσθαι και όχι στο είναι· είναι; Τι ’ναι τούτο πάλι;]. Αποχαυνώνει το μέσο αυτό αλλά δεν αρκείται σε αυτό – επεμβαίνει στον εσωτερικό κόσμο του καθενός και απονευρώνει το σώμα από τις υγιείς αντιδράσεις του απέναντι στην καταπίεση και την κατάφωρη αδικία που γεννούν και εκπέμπουν οι εξουσίες, παντού στην οικουμένη.
Αμετάστρεπτη φαίνεται η αποβλάκωση των μαζών. Το ωραίο είναι ότι όσοι παρακολουθούμε τηλεόραση θεωρούμε εαυτούς ανώτερης μόρφωσης και πλέον υποψιασμένους πολίτες – βλέπουμε τάχα πίσω από τις εικόνες, αλλάζουμε κανάλι όταν βομβαρδιζόμαστε από σαχλές ειδήσεις και λοιπά. Ο,τι και να κάνουμε δεν μπορούμε να αποτρέψουμε τη διαβρωτική δύναμη της προπαγάνδας των ελίτ την οποία ασμένως υπηρετούν οι πλείστοι συνάδελφοι της τηλοψίας [τα ίδια ισχύουν αναλογικώς και στα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες].
Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν επαρκείς αναγνώστες και ακροατές-θεατές, απλώς δεν διεκδικούν πληρέστερη και αναλυτικότερη, αντικειμενικότερη ενημέρωση – το ίδιο συμβαίνει και με όσους θεωρούμε εαυτούς ενεργούς και εν εγρηγόρσει πολίτες· δεν χρησιμοποιούμε αυτά τα μέσα [υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις] για να πούμε τι πραγματικά καίει και ταλανίζει τη χώρα – αφήνουμε αυτήν την «κρισιμότητα» στους εκπροσώπους και πέραν τούτου ουδέν (απουσιάζουν τα όντα, αυτό εξάλλου σημαίνει ουδέν: ου+δεν [δεν-δενός-δενί κ.λ. σημαίνει τα όντα]). Λοιπόν: ουδέν.
Γαλαζοαίματους θέλετε; Πάρτε να ’χετε γαλαζοαίματους, σε συνδυασμό μάλιστα με «τσάκισμα» των στερεοτύπων, γαρνιρισμένο με «επαναστατικές» διαδικασίες ανατροπής των βασιλικών, άτεγκτων, μακραίωνων «ριζών». Πιο πριν, όμως [μιλάνε οι μιντιάρχες ή και τα ίδια τα μίντια]: «Δεν μας νοιάζει τι θέλετε να δείτε – εμείς θα σας ταράξουμε στον πριγκιπικό γάμο διότι γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι λυσσάτε να βλέπετε τις ζωές των άλλων, εννοείται την πολυτέλεια και την παραμυθένια αχλύν αυτών των ζωών».
Και δεν λένε μόνο αυτά. Καθημερινά μας ψεκάζουν με εικόνες αντεστραμμένης πραγματικότητας, με φανταχτερά εδέσματα, λαμπρές-ωχρές γυναικείες υπάρξεις, με γυαλιστερά καταναλωτικά προϊόντα, με αναρίθμητες γλωσσικές ανωμαλίες [ευτελισμός της ελληνικής γλώσσας], με προπαγανδιστικά σκουπίδια από τον πολιτικό και πολιτιστικό τομέα. Ενιαία γλώσσα, άρα ενιαία σκέψη – τι άλλο χρειαζόμαστε για να πειστούμε ότι το νερό της σκλαβιάς έχει μπει στ’ αυλάκι; Νομίζουμε ότι δεν έχει μπει; Το αρνούμαστε; Ας νομίζουμε ό,τι θέλουμε, η δουλειά της εξουσίας γίνεται, τελείως ανώδυνα και εκνευριστικά εύκολα – εκτός εάν αλλού ζούμε.
Πώς να μείνει χώρος για φτωχούς και αδύναμους, για νέους που πάσχουν και αγωνιούν, για την ερημία της ελληνίδας επαρχίας, για την αυχμηρότητα [πλήρης ξηρασία] της ελληνικής γης, για την αμορφωσιά και τη ρυπαρότητα πολλών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για το καταρρεύσαν ασφαλιστικό σύστημα, για την ετοιμόρροπη παιδεία; Μόνο για αντιπολιτευτικούς λόγους [άλλη αθλιότητα] αναδεικνύονται, πά’ να πει μονόμπαντα και μονόπλευρα [συνεχής αθλιότητα].
