Βαθιά συνδεδεμένος ο Μάης με την Ιστορία. Βαθιά συνδεδεμένος και με τον συμπαντικό κι όμως τόσο βαθιά προσωπικό πόνο όσων δεν παύουν ν’ αγωνίζονται για ένα σύνολο, γιατί τους αποδιώχνει η γης των στενόψυχων και τους καλεί ο αετός, «το θηρίο», ν’ αναμετρηθούν (δεμένοι μαζί του κι όχι απλά απέναντί του), στην κορυφή του Καυκάσου, ταυτόχρονα.
Κομμάτι όλων αυτών, μικρό μα γενναίο, και το αναπηρικό κίνημα στην Ελλάδα, που θεωρεί ως γενέθλια μέρα του την 2α Μαΐου του ’76, όταν τυφλοί από τον Οίκο Τυφλών Καλλιθέας (με κεντρικό σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία και όχι Επαιτεία») δεν δίστασαν να αντιπαρατεθούν με τη λερναία ύδρα ενός κατεστημένου που τους κύκλωνε και τους χειραγωγούσε με τις ποικίλες (οικονομικές, πολιτικές, θρησκευτικές του κεφαλές), «έχοντας όλο το δίκιο με το μέρος τους αλλά και όλες τις πιθανότητες εναντίον τους».
Ενδυναμωμένο από τα διάφορα κινήματα αμφισβήτησης που ξέσπασαν στην Αμερική και στην Ευρώπη τη δεκαετία του ’70 και ενταξιακά προγράμματα όπως των Hegarty, Canevaro κ.ά., αλλά και την τότε πρόσφατη ελληνική ιστορία, ένα κομμάτι του αναπηρικού χώρου για πρώτη φορά αμφισβήτησε εμπράκτως τον περιθωριακό ρόλο που του είχε επιβληθεί και συγκρούστηκε με τον χρόνιο κοινωνικοπολιτικό πατερναλισμό και τους άθλιους φορείς εκπροσώπους του.
Το σπάσιμο της εξώπορτας του Οίκου ακολούθησε το μπλοκάρισμα των τηλεφώνων, ώστε να αποφευχθεί η άμεση ειδοποίηση της αστυνομίας. Τα μεγάφωνα ανέλυαν το πρωτοποριακό σκεπτικό, καλώντας σε δράση και αλληλεγγύη. Το ίδιο βράδυ, καθώς οι τυφλοί πύκνωναν, ο εισαγγελέας απαιτούσε την άμεση αποχώρηση κι ο αρχιεπίσκοπος προκαλούσε: «Αποχωρήστε και δεν θα διωχθείτε ποινικά».
Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν αυτή η πρώτη φορά που οι ανάπηροι ανέβαιναν ως αγωνιζόμενο «κοινωνικό σώμα» της «ιστορίας το διάσελο». Είχε προηγηθεί η απαράδεκτα ξεχασμένη σφαγή των αναπήρων από τους Ναζί και τους ταγματαλήτες τους, στις 30 Νοέμβρη του 1943, όταν, μετά τη διαρκή παρουσία των αναπήρων του μετώπου στην πρώτη σειρά των απροσκύνητων διαδηλώσεων που ξεσπούσαν τότε, φαινόμενο μοναδικό σε όλη την Ευρώπη, μπήκαν ξημερώματα σε όλα τα νοσοκομεία, άρπαζαν από τους ώμους τους ακρωτηριασμένους, τους σώριασαν στα φορτηγά και τους μετέφεραν στις φυλακές Χατζηκώστα.
Τους «χρόνια πάσχοντες αναπήρους», τους τυφλούς, τους φυματικούς κ.ά. τους μετέφεραν και στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Τα ξημερώματα, τα κτήνη του ναζισμού διέπραξαν μια ακόμη θηριωδία, εκτελώντας 283 ανάπηρους, σε μία «θεματική» γενοκτονία, που θα έπρεπε να μνημονεύεται δυνατά, συγκλονίζοντας κάθε άνθρωπο με ευαισθησία και πολιτική συνείδηση. Τα δάκρυα, που λόγω της μετεμφυλιακής φοβέρας δεν χύθηκαν όταν έπρεπε, πότισαν σπόρους που φύτρωσαν εκείνον τον Μάη…
