Η μετάλλαξη του τουρκικού καθεστώτος σε ακροδεξιό μουσουλμανικό

Η επιθετικότητα εκτός κανόνων του διεθνούς δικαίου του τουρκικού καθεστώτος έχει αποκτήσει βαθύτερα και μόνιμα στρατηγικά χαρακτηριστικά, τα οποία εδράζονται σε μια επικίνδυνη εσωτερική κοινωνικοπολιτική μετάλλαξη.

Συγκεκριμένα η αποτυχία επίλυσης του εσωτερικού κουρδικού προβλήματος από τον Ερντογάν, που απαιτούσε διεύρυνση της Τουρκικής Δημοκρατίας με χαρακτηριστικά Ομοσπονδίας -στοιχείο όμως που θα οδηγούσε και άλλες εθνότητες και μειονότητες να ενισχύσουν τα δημοκρατικά δικαιώματά τους στη βάση της αυτονομίας τους-, τον ώθησε να συνεργαστεί με την Ακροδεξιά των Γκρίζων Λύκων για να ισχυροποιήσει την εσωτερική του εξουσία και να υλοποιήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες.

Το γεγονός αυτό, μαζί με την ψευδή αυτοεικόνα του Ερντογάν πως η Τουρκία ήδη έχει γίνει αυτόνομη περιφερειακή δύναμη στο πλαίσιο του νεο-οθωμανισμού και ο ίδιος παγκόσμιος παίκτης, τον ωθεί στην πολιτική και στρατιωτική υπέρβαση των διεθνών κανόνων δικαίου.

Η συμμαχία με την Ακροδεξιά τού έχει δώσει πολιτική αντοχή στο να αντεπεξέλθει εσωτερικά στους κραδασμούς από εξωτερικά γεγονότα διπλωματικών αποκλεισμών και πολεμικών επεισοδίων, τα οποία θα έχουν πολύ μεγαλύτερο εσωτερικό κόστος συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια. Αλλωστε θεμελιώδης ιδεολογία και πρακτική κάθε Ακροδεξιάς είναι η ελαχιστοποίηση ή κατάλυση της εσωτερικής δημοκρατίας και η επέκταση με κάθε τρόπο κατά των άλλων λαών.

Αυτό το επικίνδυνο δίπολο είναι που οικοδομεί μια ακροδεξιά μουσουλμανική συνείδηση πρωτόγνωρη για την Τουρκία και τον μουσουλμανικό κόσμο, μεγιστοποιώντας τις υπάρχουσες επιθετικές δομές του κεμαλισμού. Η πολλαπλή διάλυση των κοινωνικών κινημάτων, ο πλήρης έλεγχος των ΜΜΕ, το κυνήγι κάθε σκεπτόμενου Τούρκου πολίτη, εννοείται των μειονοτήτων, η ομηρία και φυλάκιση ξένων πολιτών στο όνομα δήθεν της τρομοκρατίας είναι καινούργια συμπαγή χαρακτηριστικά της εσωτερικής πολιτικής και κοινωνικής μετάλλαξης.

Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης θέτει ζήτημα αμφισβήτησης των συνόρων με όλους τους γείτονές της και συγχρόνως επαναφορά στο προσκήνιο του κουρδικού προβλήματος, που νομίζει πως θα το λύσει με στρατιωτική βία, δηλαδή αυτοπαγίδευση. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί πως η ανοιχτή συνεργασία του τουρκικού κράτους με το ISIS υπήρξε ένα πολύπλευρο «σχολείο» μάθησης για τον κύκλο του Ερντογάν.

Αρχικά έμαθε και ενσωμάτωσε μηχανισμούς και πρακτικές «ανορθόδοξης» βίας στο κράτος, για να τους εφαρμόσει πρωτογενώς εσωτερικά αλλά ταυτόχρονα να τους εξαγάγει στη Μέση Ανατολή, εκεί που η ρευστότητα και η απουσία κανόνων με ευθύνη των Δυτικών είναι ο «κανόνας», τώρα όμως και στη Μεσόγειο.

Οι νέοι αυτοί μηχανισμοί, οι οποίοι είναι καλοδεχούμενοι από την Ακροδεξιά, αποτελούν επίσημη θεσμική έκφραση του τουρκικού καθεστώτος. Οι καινούργιες πρακτικές βίας εξάγονται ως διδαχές σε όλες τις μουσουλμανικές ομάδες εκτός Τουρκίας, όπως στα Βαλκάνια, με τις οποίες συνεργάζεται ανοιχτά το τουρκικό κράτος.

Το τελευταίο μεταβάλλεται πλέον βαθμιαία σε ένα ιδιότυπο κρατικό ομοίωμα χαλαρότερου ΙSIS με το οποίο δυστυχώς οι ΗΠΑ και η Ευρώπη, χωρίς ενιαία εξωτερική, αμυντική και προσφυγική πολιτική η τελευταία, διαπραγματεύονται και πράττουν ως να ήταν ο Ερντογάν στην αρχή της θητείας του. Τότε που τον είχαν ορίσει τοπικό χωροφύλακα. Παράλληλα όμως ο Ερντογάν «διάβασε» ευφυώς τα κενά πολιτικής που υπάρχουν μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και έκανε τακτική συμμαχία με τη Ρωσία και το Ιράν, εκβιάζοντας την κοιμώμενη Δύση.

Διέβλεψε πως ούτε η Ρωσία, ούτε η ελίτ της Δύσης και των Αράβων θέλουν μια βαθιά δημοκρατική, ανεξίθρησκη αυτοδιαχειριζόμενη πολιτική οντότητα Κούρδων και Αράβων στη Συρία με τις γυναίκες ελεύθερες και πρωτοπόρες, η οποία θα λειτουργούσε ως παράδειγμα για τη Μέση Ανατολή αλλά και τη Δύση.

Η κατάληψη της Αφρίν από την Τουρκία έχει τεράστια συμβολική σημασία ως νίκη του ολοκληρωτισμού κατά της δημοκρατίας. Ουσιαστικά εμμέσως πλην σαφώς οι δυτικές ελίτ νομιμοποιούν στο εσωτερικό τους, χωρίς να το καταλαβαίνουν, τις μουσουλμανικές ομάδες ΙSIS που αναπτύσσονται στην Ευρώπη και αφήνουν την Τουρκία του Ερντογάν να γίνεται η κρατική οντότητα-υπόδειγμά τους με χαλαρότερα μέχρι στιγμής χαρακτηριστικά.

Με αυτήν την εσωτερική πολιτική μετάλλαξη, η οποία εξάγεται ως κρατική πολιτική, εκβιάζει ο Ερντογάν να διεκδικήσει βίαια μερτικό στους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου. Είναι προετοιμασμένος για αρκετά θερμά επεισόδια όσο η Ευρώπη και οι ΗΠΑ δεν απαιτούν δυναμικά την υλοποίηση του διεθνούς δικαίου.

Τι πρέπει να πράξει η Ελλάδα; Πρώτον, να επιλύσει άμεσα τα προβλήματα με τους γείτονες στα Βαλκάνια και να δημιουργήσει μια στρατηγική συμμαχία στο ευρύτερο γειτονικό περιβάλλον.

Να διαμηνύσει στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ πως η μεταλλαγμένη πολιτική του τουρκικού καθεστώτος διαλύει κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου με χαρακτηριστικά ακροδεξιού μουσουλμανισμού και δημιουργεί ανεξέλεγκτες συγκρούσεις, γεγονός το οποίο δεν θα γίνει ανεκτό από την Ελλάδα στον ζωτικό της χώρο. Αν η Δύση δεν επιθυμεί την εφαρμογή των κανόνων δικαίου στους οποίους βασίζεται και η συμμαχία του ΝΑΤΟ, για ποιον λόγο η Ελλάδα να τη στηρίζει;

Ενα θερμό επεισόδιο που θα κάνει η Τουρκία θα πάρει διαστάσεις διάλυσης της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και δεν θα επιλυθεί πλέον με την «καθυστερημένη» παρέμβαση των συμμάχων. Στρατηγική συμμαχία με τον Ευρωπαϊκό Νότο, πρωτίστως με Γαλλία και Ιταλία, τόσο στο επίπεδο των υδρογονανθράκων και της οικονομίας όσο και στο στρατιωτικό πεδίο.

Από τη νέα μεταδιδόμενη «πολιτική» ασθένεια της Τουρκίας κινδυνεύει το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Αλλαγή στρατηγικής άμεσα στην εξωτερική πολιτική από τη στιγμή που δεν πείθονται η Ευρώπη και οι ΗΠΑ. Εισαγωγή στο στρατηγικό παιχνίδι της Κίνας και της Ρωσίας. Η Ελλάδα να στοχεύσει στη διεύρυνση της δημοκρατίας στην Τουρκία, που σημαίνει ανάπτυξη πολιτισμικής διπλωματίας, αναγνώριση των δικαιωμάτων των εθνοτήτων και μειονοτήτων ως πολιτικών οντοτήτων. Με αυτή την κίνηση η Ελλάδα δρα ως «ελευθερωτής» των καταπιεσμένων λαών της Τουρκίας.

Αυτό το στοιχείο δημιουργεί ένα εναλλακτικό παράδειγμα δημοκρατίας στη βάση των διεθνών κανόνων δικαίου και αντιπαρατίθεται στη διάλυση του κανονιστικού δικαιικού πλαισίου που πράττει η τουρκική κυβέρνηση. Η παράμετρος αυτή, που έπρεπε να έχει αναπτυχθεί εδώ και δεκαετίες στη βάση των οικουμενικών αξιών, χρειάζεται λεπτομερή επεξεργασία διότι αρχικά θα επιτείνει την επιθετικότητα του τουρκικού καθεστώτος, αλλά είναι το καίριο πλήγμα.

Μία τέτοια πολιτική πρέπει να προωθηθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση με τη σύμπραξη της Γαλλίας και της Ιταλίας. Επιτάχυνση του παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης στον δρόμο της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, επενδύοντας στο υψηλού επιπέδου ελληνικό επιστημονικό δυναμικό και στις νέες τεχνολογίες με ταυτόχρονη δημιουργία κοινωνικών κινήτρων για αντιστροφή του ελλειμματικού δημογραφικού προβλήματος.