«Αν πρέπει να πεις ψέματα, κάν’ το λακωνικά» (από το βιβλίο The Mafia Manager)
Ξανάρχισε, λοιπόν, το πρωτάθλημα της Super League, δηλαδή άρχισαν πάλι να ιδρώνουν οι παίκτες μέσα στο τερέν, να τσουλάει η μπάλα στο γρασίδι, να αδημονούν οι οπαδοί στις κερκίδες, να «περιμένουν» οι βαθμοί για τους νέους κατόχους τους, να φιλοξενούν τα δίχτυα μπάλες, και πάει λέγοντας. Η Lady Hope ξέρει πως όσο και να μας πληγώνει το ποδόσφαιρο μας με τα τόσα τρωτά του, μας λείπει κιόλας όταν διακόπτονται οι διοργανώσεις του εγχώριου ανταγωνισμού. Αυτή η εξάρτηση τέτοιου τύπου, είναι μία βάση που δεν αξιοποιήθηκε ποτέ για καλό, με τις ευκαιρίες να μην είναι και λίγες…
Και τώρα τι; Επειδή τσούλησε η μπάλα στο γρασίδι, επειδή ολοκληρώθηκε πρόγραμμα αγωνιστικής για πρώτη φορά μετά την 5η Μάρτη, θα πάψουν κάποιες διοικήσεις να τα φορτώνουν στους παίκτες (ή στους προπονητές) για να καλύψουν τις δικές τους λανθασμένες κινήσεις;
Θα πάψουν ορισμένοι παράγοντες να θέλουν την επικράτηση ακόμα και με τρόπους που δεν γίνονται αποδεκτοί από την κοινή λογική; Θα σταματήσουν άραγε οι (μη καταξιωμένοι) διαιτητές να αβαντάρουν τον εκάστοτε ισχυρό για να καταξιωθούν κι αυτοί κάποια στιγμή; Θα βιώσουμε ποτέ μία κατάσταση που οι δημοσιογράφοι θα γράφουν ανεπηρέαστα δίχως να φοβούνται;
Θα έχουμε άραγε την ευκαιρία να μπαίνει πιο πάνω η δεοντολογία και το ήθος από την εξυπηρέτηση και το πλάγιο σε όλους τους επαγγελματίες του χώρου; Θα μπορέσουμε να μη μετατρέπουμε με περισσή ευκολία σε προσωπικό το οπαδικό;
Θα πάψει να είναι «μάγκας» ο υπουργός, ο δικαστής, ο πρόεδρος της ΕΠΟ, ο κάθε θεσμικός που παίρνει αποφάσεις που μας εξυπηρετούν, και «ακατανόμαστος» και στόχος πολύπλευρων εκτονώσεων όποιος δεν εξυπηρετεί το σκοπό μας;
Γενικώς, όσες διακοπές πρωταθλημάτων και να γίνονται, όσοι νόμοι και να ψηφίζονται, δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στον εαυτό μας. Η γκολάρα του Αραούχο, φερ΄ειπείν, απέναντι στον Παναθηναϊκό είναι ένα γκολ που βάζει το πραγματικό ποδόσφαιρο στο εξω-ποδοσφαιρικό στοιχείο, αλλά δεν φτάνει για την τελική νίκη του πρώτου επί του δεύτερου…
Απέναντι στον οπαδισμό που αναμειγνύεται με την έλλειψη αυτογνωσίας, το «έχω δίκιο» γιατί πια έχω χάσει κάθε αίσθηση της πραγματικότητας, οι απειλές, η διαστρέβλωση, οι εχθρότητες, οι διχασμοί, το «δηλητήριο» ψυχής και νου, η βία, είναι ισχυροί «παίκτες».
Το πρωτάθλημα της αγωνιστικής περιόδου 2017-2018 κάποια ομάδα θα το πάρει και φαίνεται πως αυτή θα είναι η ΑΕΚ. Όμως, με ποια εχέγγυα θα προχωρήσουμε στο επόμενο πρωτάθλημα, πώς θα διασφαλίσουμε πως θα γλιτώσουμε από κάθε εκτροπή μετά τα όσα έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό; Η ωριμότητα όλων είναι η μόνη εγγύηση για να υπάρξει αύριο.
Ο μόνος τρόπος να γίνει κάτι ουσιαστικό, βαθύ, και με ισχύ μέσα στο χρόνο είναι να υπάρξει δέσμευση μεταξύ των εμπλεκόμενων. Μία σύνοδος κορυφής που «δεν θα μοιράζει τον κόσμο», αλλά θα διασφαλίζει πως όλοι θα μπορούν ισότιμα να διεκδικήσουν αυτό που τους αναλογεί. Να βρεθούν ο ένας απέναντι στον άλλον, στο ίδιο τραπέζι, να πουν ξεκάθαρα και δίχως περιστροφές τι θέλουν και να προσδιορίσουν τα όρια μέσα στα οποία θα κινηθούν για να κατακτήσουν αυτό που θέλουν.
Αλλιώς, κάθε λίγο και λιγάκι, θα έχουμε τα ίδια, με την τύχη να καθορίζει το είδος των συνεπειών και το «ειδικό βάρος» της γενικότερης βλάβης. Πριν φτάσουμε στο σημείο να προτιμάμε αγώνες τις τελευταίες αγωνιστικές που δεν θα έχουν κανένα βαθμολογικό ενδιαφέρον (αφού θα έχουν κριθεί όλα), γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα τελειώνουν, η Lady Hope το μόνο που εύχεται είναι να μπορέσουν οι περισσότεροι, και κυρίως οι αρμόδιοι, να καταλάβουν πως το ειδικό εξυπηρετείται προωθητικά και υγιώς, μονάχα όταν το γενικό τηρεί τους βασικούς κανόνες που έχουν προ-συμφωνηθεί.
Τήρηση συμφωνιών, λοιπόν, ως το μοναδικό αντίδοτο στις αρρώστιες που ταλανίζουν το εγχώριο ποδόσφαιρο…
