«Θα νικήσουμε εάν δεν ξεμάθαμε να μαθαίνουμε», έγραφε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αψηφώντας εχθρούς, προσωρινούς «νικητές», ηττοπαθείς κι όσους δεν παίρνουν μαθήματα.
Το 16ο Συνέδριο του ΕΕΚ (16-18 Μαρτίου) δεν θριαμβολόγησε, ούτε μοιρολόγησε. Ζήτησε να μάθει από την πάλη του μέσα στις συγκλονιστικές εμπειρίες της Ιστορίας που ζούμε, για ν’ ανοίξουν δρόμοι έξω από τη βαρβαρότητα του χρεοκοπημένου καπιταλισμού.
Βάλαμε ερωτήματα: Πού πάει η καπιταλιστική κρίση; Πώς θ’ αντιπαλέψουμε τα κοινωνικά δεινά, το κράτος σε κατάσταση «εξαίρεσης», τους φασίστες, την απειλή από τον εθνικισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο;
Μάθαμε από τη στρατηγική εμπειρία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ; Ποια η εναλλακτική λύση στην κρίση και την κρίση εξουσίας;
Τα προμηνύματα πληθαίνουν: η άλυτη δέκα χρόνια τώρα παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού οδεύει σε νέα έκρηξη.
Τα «ανορθόδοξα» μέτρα που χρησιμοποίησαν κεντρικές τράπεζες και κυβερνήσεις για να συγκρατήσουν την κρίση, μαζί και τα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού με το ψευδώνυμο «λιτότητα», όχι μόνον απέτυχαν, αλλά και δημιούργησαν ακόμα πιο γιγάντιες «φούσκες» και βουνά νέας υπερχρέωσης, μαζί με απόγνωση και οργή στο 99% της ανθρωπότητας.
Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε μια παγίδα χρέους. Η αντιστροφή της νομισματικής πολιτικής και η άνοδος των επιτοκίων σε ΗΠΑ και Ευρώπη φέρνουν νέα χιονοστιβάδα χρεοκοπιών, νέα επιδείνωση της παγκόσμιας ύφεσης.
Αυτό το νέο χάος ονομάζουν «επιστροφή στη κανονικότητα». Το ίδιο χάος ευαγγελίζεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. αλλά κι η Δεξιά του Αδωνη.
Το κέντρο της καπιταλιστικής κρίσης βρίσκεται στην Αμερική του Τραμπ, που εξαπολύει εμπορικό πόλεμο κατά πάντων, κλιμακώνει τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, απειλεί Ιράν και Βόρεια Κορέα με πυρηνικά κι αναγορεύει στρατηγικούς στόχους τις Ρωσία, Κίνα, φέρνοντας την ανθρωπότητα και κάθε ζωή στον πλανήτη στο χείλος του γκρεμού.
Η Ε.Ε. βρίσκεται σε διαδικασία οικονομικής και πολιτικής αποσύνθεσης: από την κρίση της ευρωζώνης, τη χρεοκοπία της Ελλάδας, στο Brexit και τώρα στην Ιταλία των ακροδεξιών αντι-Ε.Ε. δυνάμεων.
Η αποσάθρωση των αστικών πολιτικών συστημάτων επεκτείνεται στον «σκληρό πυρήνα», στη Γαλλία και την ίδια τη Γερμανία, που κοιλοπόνεσε μήνες για να γεννήσει έναν ασθενικό κυβερνητικό συνασπισμό ηττημένων.
Οι εξελίξεις αυτές, η Ιταλία κι η ρητή αντίθεση της Βόρειας Ευρώπης, βάζουν αξεπέραστα εμπόδια στις προτάσεις Μακρόν για μια επανασυγκόλληση του γαλλογερμανικού άξονα για τη διάσωση της Ε.Ε.
Το ευρωπαϊκό καπιταλιστικό οικοδόμημα απειλεί να μας θάψει κάτω από τα ερείπιά του, όπως συνεχίζει να πνίγει στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων του.
Οι ελίτ της Ευρώπης θέλουν να στρέψουν τη λαϊκή δυσφορία ενάντια στους πρόσφυγες, παρουσιάζοντάς τους ως «ενόχους» για τα δικά τους εγκλήματα.
Τρέφουν την ξενοφοβία, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τον φασισμό που έχει γίνει ήδη κυβερνητικός εταίρος στην Αυστρία και αξιωματική αντιπολίτευση στη Γερμανία.
Ο πόλεμος χτυπάει πια τις πόρτες της Ευρώπης σε Ουκρανία, Κύπρο, Αιγαίο και Βαλκάνια.
Η αστυνομοκρατία τείνει να μεταλλαχθεί σε στρατιωτικοποίηση της κοινωνικής ζωής με κύριο στόχο τον εχθρό-λαό.
Το δυναμικό του ευρωπαϊκού εργατικού-λαϊκού κινήματος δεν έχει, όμως, συντριβεί. Το δείχνουν οι πρόσφατοι εργατικοί αγώνες σε Γαλλία και Γερμανία, η λαϊκή εξέγερση στην Καταλονία.
Η ιστορική ταξική αναμέτρηση σε Ευρώπη και Ελλάδα βρίσκεται μπροστά μας, όχι πίσω. Και πρέπει να τη δώσουμε όλοι οι καταπιεσμένοι μαζί, πάνω από σύνορα, για τη σοσιαλιστική ενοποίηση της ηπείρου.
Ο διεθνισμός δεν είναι αφηρημένη αρχή ή ευχή. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Είναι επιτακτική ανάγκη.
Η επιχείρηση εθνικιστικής τύφλωσης με τα «συλλαλητήρια» για το Μακεδονικό ήταν εγχείρημα μεταστροφής της λαϊκής οργής σε αυτοκαταστροφή.
Γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη με την κλιμάκωση της ελληνοτουρκικής διένεξης. Λέμε: Πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών και των αφεντικών! Να τους ανατρέψουμε! Ειρήνη και συναδέλφωση των λαών από τις δυο μεριές του Αιγαίου!
Η κρίση στη χώρα μας έχει αναχθεί σε κρίση εξουσίας. Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα κατέρρευσε και κανένας σταθερός διπολισμός ΣΥΡΙΖΑ/Ν.Δ. δεν τον αντικατέστησε.
Γι’ αυτό και τα δύο κόμματα ψάχνουν το καθένα στηρίγματα στον κάλαθο αχρήστων της Κεντροαριστεράς-ζόμπι, σε «ψεκασμένους» εθνικιστές ή σε φονιάδες μιας «σοβαρής» Χρυσής Αυγής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ποδοπάτησε τις λαϊκές προσδοκίες. Η ηγεσία του δεν ήταν «αθώο θύμα» της τρόικας. Εξαρχής αναζητούσε ταξικό συμβιβασμό με το ντόπιο κεφάλαιο, το ΔΝΤ, την Ε.Ε.
Εψαχνε ταξική ειρήνη σε συνθήκες ταξικού πολέμου. Η ήττα αυτής της συνθηκολόγησης δεν σημαίνει και συντριβή του λαού ή αναπόφευκτη νίκη της Δεξιάς και των νοσταλγών του Χίτλερ.
Χρειαζόμαστε μια στρατηγική ρήξης κι όχι συναλλαγής με το κεφάλαιο, την Ε.Ε., το ΔΝΤ, την Αμερική, για μια σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση με τους εργάτες στην εξουσία.
Η διέξοδος ή θα είναι έξοδος από το σύστημα, επαναστατική με διεθνή δυναμική ή δεν θα υπάρξει. Βάρκιζα τέλος!
Επαναστατική στρατηγική και πρόγραμμα σημαίνει συγκρότηση επαναστατικού φορέα, ενός αντιγραφειοκρατικού, αληθινά κομμουνιστικού κόμματος σε διαρκή διάλογο και ώσμωση με τον λαό, κοινή δράση με άλλες μαχόμενες δυνάμεις και στρατευμένου στην υπόθεση της νέας Διεθνούς που απαιτούν οι καιροί.
Ο δρόμος μας είναι διεθνής – το μέλλον μας είναι κόκκινο!
