Συνήθως πολύ νωρίς το πρωί, στις εθνικές γιορτές, η πόλη είναι σιωπηλή. Κάποια στιγμή ξαφνικά ακούγεται ένα ρυθμικό ταμ ταμ, ένας ξένος ήχος. Καμία σχέση με το σκληρό ροκ της καθημερινότητας. Σκέφτομαι πως όποιες κι αν είναι οι ενστάσεις, έχουν κι οι παρελάσεις, ιδιαίτερα οι σχολικές, τη δική τους θέση στον πολιτισμό μας.
Είναι χαρούμενα τη μέρα της παρέλασης τα αγόρια με τα μοντέρνα κουρέματα και τα κορίτσια που στην εφηβεία τους διαλέγουν φούστες λίγο πιο κοντές απ’ αυτές που φορούσαμε εμείς τα παλιότερα χρόνια. Είναι χαρούμενα, γιατί μετά ακολουθεί βόλτα, ατέλειωτες κουβέντες για τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα κι ίσως το πρώτο παγωτό του χρόνου. Διόλου δεν σκέφτονται τα παιδιά για τι και για ποιους παρελαύνουν. Παρελαύνουν για τα νιάτα και την ομορφιά τους.
Δίπλα τους ίσως περπατούν σιωπηλοί κι οι νέοι του Μεγάλου Αγώνα, όσοι δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, να γεράσουν. Δίπλα στα παιδιά, που χαίρονται την αργία, τη γιορτή, τη ζωή, την άνοιξη, και εισπνέουν ελεύθερα και χαρούμενα το άρωμα των ανθισμένων νεραντζιών.
Δίπλα τους και εκείνα «τα παιδιά που χαθήκαν στο στοιχειωμένο δάσος, στις λίμνες στο βορά, στου δράκου το πηγάδι, στης στρίγκλας τη σπηλιά». Και ναι σήμερα η Αθήνα, Κυριακή 25η Μαρτίου, θα μπορούσε να είναι μια από «τις λυπημένες πολιτείες που πέφτει μια κίτρινη βροχή» καθώς κίτρινη σκόνη από τη Σαχάρα έχει καλύψει τον ουρανό κι έχει φυλακίσει στο πέπλο της τον ορίζοντα. Ωστόσο, κάτω στο δρόμο ακούγονται τα παιδιά από την παρέλαση που μόλις τελείωσε κι η ατμόσφαιρα αλλάζει. Χαρούμενες μικρές και μεγάλες παρέες που κουβεντιάζουν δυνατά και γελάνε.
Κι έτσι όπως τα καμαρώνω να περνούν, βλέπω μαζί τους παιδιά από τη Συρία και από το Αφρίν. Τα ακολουθούν κι αναμιγνύονται ανάμεσά τους με τον τόσο άδολο και αθώο τρόπο των παιδιών. Ξεχωρίζουν μόνο από τα ρούχα τους που δεν είναι άσπρα μπλε. Δεν έχουν χρώμα τα δικά τους ρούχα. Εχουν πάνω τους τη σκόνη των βομβαρδισμών και την αρμύρα του θαλασσινού νερού.
Αλλά συμμετέχουν κι αυτά στη μεγάλη εαρινή παρέλαση των παιδιών. Πιάνουν από το χέρι την ελπίδα των δικών μας παιδιών και προχωρούν. Διότι στη σημερινή παρέλαση, όλα τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, με το χαμόγελο στα χείλη ψιθυρίζουν «Τούτη είναι η ζωή μας, τούτο το μεγάλο, τίποτ’ άλλο, γέλα κλάψε, πες ό,τι θες. Το παιδί ζωή: ζωή τίποτ’ άλλο». Στην παρέλαση αυτή, ας κατέβουμε κι εμείς.
