Ο «υπουργός» μας…

Φαντάζομαι ότι, όπως στη δική μας, έτσι και σε όλες τις παρέες υπάρχει ένας φίλος που θα μπορούσε να μοιάζει στον Στεπάν Τροφίμοβιτς Βερχοβένσκι. Ο Στεπάν είναι ένας από τους ήρωας του Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους». Μην πάει ο νους σας στο κακό. Αυτό που άρεσε περισσότερο σ’ αυτόν αλλά και στον δικό μας φίλο είναι η πολιτική. Το παρατσούκλι που του δώσαμε, ομολογουμένως, του ταιριάζει πολύ. «Ο υπουργός» λέμε, και συνεννοούμαστε όλοι.

Παίζει πάντα ανάμεσά μας τον ρόλο του πολιτικού αναλυτή. Τον αγαπάει τόσο πολύ τον ρόλο του, που αρχίζω να πιστεύω πως, χωρίς αυτόν, θα νιώθει γυμνός. Από τα χρόνια που ήταν φοιτητής είχε αυτήν την «αδιάκοπη έφεση που τον έσπρωχνε στην ονειροπόληση για μια όμορφη πολιτική τοποθέτηση στην κοινωνία…».

Κι εμείς βέβαια τον ακούμε πάντα με την απαραίτητη προσοχή. Τόσο κόπο κάνει να ενημερωθεί για τα πάντα, να τα σκεφτεί και, φυσικά, να μας προτείνει τις δικές του λύσεις. Βέβαια, όταν οι φίλοι σου σε αποκαλούν «υπουργό», παίρνεις κι εσύ το ανάλογο ύφος, παραμερίζεις τους όρθιους που σου κλείνουν τον δρόμο, απαιτείς την ανάλογη περιποίηση «και τούτο γιατί έχεις την εντύπωση πως είσαι γίγας και αυτοί κοντορεβιθούληδες».

Σήμερα μπήκε φουριόζος και αναστατωμένος. Ηπιε την μπίρα του μονορούφι, αφήνοντάς μας για λίγα λεπτά με την αγωνία των επικείμενων αποκαλύψεων και αναλύσεων που είχε να μας ανακοινώσει. Το «θέμα» της «υπουργικής» ατζέντας ήταν οι τηλεοπτικές άδειες. Κατά τη γνώμη του, θα έπρεπε οι τηλεοπτικές άδειες να είναι απεριόριστου αριθμού, να γίνει στην κυριολεξία ένα μπάχαλο τηλεοπτικών καναλιών, έτσι θα «αποδυναμωθεί η ισχύς, η εξουσία αυτού του παντοδύναμου μέσου!

Θα αηδιάσουμε! Και έτσι η ανθρωπότητα θα γλιτώσει κι εμείς, απηυδισμένοι από την κατάντια του, θα βγαίνουμε περισσότερο, θα διαβάζουμε περισσότερο, θα βλεπόμαστε περισσότερο!». Κάτι πήγε να πει κάποιος για το Διαδίκτυο, για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τον διέκοψε αμέσως. «Αυτά θα αυτοκαταστραφούν, είναι σε παρακμή, θα το δείτε, έχω διαβάσει άρθρα και μελέτες στον ξένο Τύπο», ήρθε αποστομωτική η απάντηση.

Εκανα ένα γρήγορο σκανάρισμα στον χώρο. Σχεδόν όλοι οι πελάτες ήταν σκυμμένοι στο κινητό. Προφανώς ο «υπουργός» ήξερε κάτι παραπάνω, ίσως είχε δει κάτι «να έρχεται». Α, πόσο θέλω να τον πιστέψω. Πόσο θα ήθελα να δω τα σκυμμένα και χλομά από το φως του κινητού κεφάλια να σηκώνονται, να ανταλλάσσουν χαμόγελα και νεύματα.

«Εγώ, πάντως, αν αποφασίσεις να ασχοληθείς σοβαρά με την πολιτική, θα σε υποστηρίξω», του λέω. Ξανασκέφτηκα τον Στεπάν Τροφίμοβιτς και την ιστορικο-κοινωνική εποχή των «Δαιμονισμένων». Κάθε εποχή έχει τους δικούς της «υπουργούς».