Εναν διακαή πόθο έχει ο Αλέξης Τσίπρας από τότε που ήταν στην αντιπολίτευση: να γίνει ο πολιτικός ηγέτης που θα βγάλει την Ελλάδα από τη μνημονιακή περιπέτεια.
Ο νυν πρωθυπουργός δεν τα κατάφερε το 2015, όταν ήλπιζε ότι «με έναν νόμο και σε ένα άρθρο» θα καταργήσει όλα τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί στη χώρα. Τότε που η oντότητά του ως πολιτικού ηγέτη κλυδωνίστηκε έντονα, καθώς τον Ιούλιο του 2015 εκβιάστηκε να συναινέσει στην υπογραφή ενός νέου μνημονίου, το οποίο ανέτρεπε όλα όσα ο ίδιος είχε υποσχεθεί τόσο προεκλογικά όσο και στο πρώτο πεντάμηνο της διακυβέρνησής του.
Βεβαίως, τότε ο Αλέξης Τσίπρας γνώριζε σαφώς ότι, σε περίπτωση που εκείνος δεν υπέγραφε τη συμφωνία με τους δανειστές, αφενός μεν ο πρωθυπουργικός θώκος θα αποτελούσε παρελθόν για εκείνον, αφετέρου δε άλλοι, «πρόθυμοι» πολιτικοί θα έβαζαν την υπογραφή τους, προκειμένου η χώρα να μην «πέσει στα βράχια», καθώς οι Ευρωπαίοι δανειστές δεν ήταν διατεθειμένοι να υποκύψουν στις «παράλογες» -για τους ίδιους- αξιώσεις ενός αριστερού πολιτικού.
Αντί να παραιτηθεί, λοιπόν, προτίμησε να παραμείνει στη θέση του, αναλαμβάνοντας το κόστος της απόφασής του και ξεχνώντας τις δεσμεύσεις του περί οριστικού τέλους της τρόικας και των μέτρων λιτότητας.
Η επιθυμία του, όμως, για έξοδο από το μνημόνιο παρέμεινε έντονη. Λησμονώντας την αριστερή του προέλευση (όχι, όμως, και την αριστερή ρητορική), επιδόθηκε, στη συνέχεια, σε έναν πραγματικό αγώνα προς ικανοποίηση των «θεσμών»-δανειστών, προκειμένου να αποδείξει ότι ο ίδιος δεν αποτελεί απειλή για τα σχέδιά τους και έτσι να συναινέσουν κι αυτοί -όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή- στην αποχώρηση της Ελλάδας από τα δημοσιονομικά προγράμματα.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας έχει μέχρι σήμερα προχωρήσει στη λήψη δυσβάσταχτων μέτρων για τους κατοίκους αυτής της χώρας: μέτρα που δίστασαν να πάρουν πιο συντηρητικές κυβερνήσεις τα προηγούμενα χρόνια, καθώς φοβήθηκαν το πολιτικό κόστος που αυτά συνεπάγονται.
Τελικά, ο καιρός ωρίμασε και ήδη ο πρωθυπουργός κάνει λόγο για «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια, το φετινό καλοκαίρι. Πλέον δεν εξαρτάται από αυτό η πολιτική του επιβίωση, αλλά η παραμονή του στο παιχνίδι της εξουσίας: εάν ο πρωθυπουργός αποτύχει ξανά στους υπολογισμούς του, οι πολίτες αναμένεται να κινηθούν προς άλλες επιλογές, όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης.
Αντίθετα, εάν όλα πάνε καλά για τον Αλέξη Τσίπρα, τότε θα πάει με άλλον αέρα στη Διεθνή Εκθεση της Θεσσαλονίκης το φετινό Σεπτέμβριο. Από εκεί αναμένεται να προχωρήσει σε εξαγγελίες για φοροελαφρύνσεις και άλλα σχετικά μέτρα.
Με την έξοδο από τα μνημόνια ανά… χείρας, ο πρωθυπουργός αναμένεται να εξετάσει και το σενάριο πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, με τον επιπλέον λόγο ότι το επόμενο έτος (δηλαδή το 2019) θα υλοποιηθούν οι προαποφασισμένες περικοπές σε συντάξεις και αφορολόγητο όριο.
Ας μη λησμονηθεί ότι ήδη, κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα, η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε εξαγγελίες για νέες θέσεις εργασίας, σε απονομή κοινωνικού μερίσματος και άλλα θετικά μέτρα, γεγονός που προσφέρει ενδείξεις ότι η χώρα διανύει μία λανθάνουσα προεκλογική περίοδο. Συνεπώς, η προκήρυξη εκλογών μέχρι τον Νοέμβριο του 2018 θεωρείται ένα σοβαρό ενδεχόμενο.
Αρκετά νωρίτερα, βεβαίως, ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει φροντίσει να προχωρήσει σε εκλογικό ανασχηματισμό. Αυτός ο ανασχηματισμός αναμενόταν από το περασμένο καλοκαίρι, ωστόσο είχε εκτιμηθεί πως θα πρέπει να γίνει μετά το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης, προκειμένου να μην απέχει πολύ από την ημερομηνία της νέας εκλογικής αναμέτρησης.
Μπορεί, λοιπόν, ο πρωθυπουργός, αμέσως μόλις άλλαξε ο χρόνος, να «καθησύχασε» για την ημερομηνία των εκλογών (σημειώνοντας πως «Χρονιά της Ελλάδας το 2018, χρονιά εκλογών το 2019»), ωστόσο η λογική υπαγορεύει ότι η προσφυγή στις κάλπες είναι αρκετά πιθανή πριν από το κλείσιμο του τρέχοντος έτους.
Απαραίτητη προϋπόθεση για το παραπάνω, ότι ο επικεφαλής της κυβέρνησης δεν θα προβεί σε ακόμη μία αιφνιδιαστική κίνηση, όπως για παράδειγμα είχε κάνει το 2015, τόσο με το δημοψήφισμα όσο και με την κήρυξη νέων εκλογών τον Σεπτέμβριο εκείνου του «δίσεκτου» έτους.
-320x213.jpg)
