Έχουμε, άραγε, το πρωτάθλημα που θέλουμε; Αποκτήσαμε, άραγε, στον όγδοο χρόνο της οικονομικής-πολιτικής-ηθικής και πολιτισμικής κρίσης που μαστίζει τον ελλαδικό χώρο το «ποδόσφαιρο των ονείρων μας»; Είμαστε τόσο μάγκες που μπορούμε να βγάζουμε υπεραξία από το παραμικρό;
Η Lady Hope προσπαθεί να τα βάλει σε μία τάξη στο μυαλό της τώρα που ολοκληρώθηκε ο πρώτος γύρος της φετινής Super League. Σε ένα τέτοιο δείγμα οι όποιες κρίσεις είναι λιγότερο επισφαλείς. Εξάλλου, οι φιλολογικές μας προσεγγίσεις είναι πάντα πιο μπροστά από την ίδια την πραγματικότητα, που κινδυνεύουμε να τη χάσουμε όταν την ψάξουμε… Όμως, κάθε τι που προκαλεί ντόρο, αξίζει προσέγγισης ανεξαρτήτως κατάληξης.
Στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα ο πρώτος απέχει από τον τέταρτο μόλις δύο βαθμούς. Η πρώτη θέση άλλαξε κατά τη διάρκεια αυτών των 15 αγωνιστικών διάφορα χρώματα. Βρέθηκαν στην πρώτη θέση (είτε με μοναξιά, είτε με παρέα…) ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ, ο Ατρόμητος και ο Ολυμπιακός. Με τόσα διαθέσιμα πινέλα (ακόμα κι αν λιγοστέψουν εν καιρώ πορεία…), ο δεύτερος γύρος προαλείφεται ως ένας από τους συναρπαστικότερους των τελευταίων ετών τουλάχιστον ως προς την ομάδα που θα κόψει πρώτη το νήμα στο τέλος.
Όλοι μπορούν να αισιοδοξούν, κυρίως γιατί δεν τους τρομάζει κανένας άλλος… Ψάχνουμε όλοι σε θεωρητικό επίπεδο να βρούμε ποιος ή ποιοι θα κάνουν ένα καθοριστικό σερί που θα προκαλέσει άλλα δεδομένα. Αν γίνει αυτό τελικά… Και αν γίνει, εξαρτάται και με ποιον τρόπο θα λάβει χώρα.
Υπάρχει, όμως, και η ουσία. Ο Ολυμπιακός είναι σε πολλούς τομείς πίσω από τη συντριπτική πλειοψηφία των συγκροτημάτων που είχε ο ίδιος στο πρόσφατο παρελθόν. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει καταφέρει να κάνει έναν ολόκληρο (ποδοσφαιρικά) πειστικό μήνα. Ο Ατρόμητος; Είναι η ελπίδα των πιο κρυφών απωθημένων, αλλά πρέπει να νικήσει σε μάκρος χρόνου πολλές σταθερές που ζυγίζουν πολλά κιλά.
Η ΑΕΚ όσο εύκολα μπορεί να πείσει τους ουδέτερους πως πια διαθέτει για τα σύγχρονα δεδομένα μία πολύ καλή ομάδα, τόσο εύκολα μπορεί να τα γκρεμίσει όλα με μία απόδοση, με ένα αποτέλεσμα, σε ένα ημίχρονο… Για κάθε εμφανές πλεονέκτημα κάθε διεκδικητή, υπάρχει ένα εξίσου εμφανές μειονέκτημα του.
Είναι ξεκάθαρο. Έχουμε βάλει για τα καλά μπρος τα καλοριφέρ του ενδιαφέροντος, όχι όμως και της ποιότητας. Για τη Lady Hope, πάντως, η πλεονεξία είναι κακό πράγμα που μπορεί να οδηγήσει τη μπάλα άουτ με «σουτ από πλεονεκτική θέση»…
Αν συγκρατήσουμε τις ορμές μας, αν παραχωρήσουμε την πρωτοκαθεδρία στο ίδιο το άθλημα και τους όρους του, αν είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε οποιαδήποτε εξέλιξη, αν καταφέρουμε να περιορίσουμε τις παρα-ποδοσφαιρικές επιδράσεις κάθε δια-λογής, αν σταματήσουμε να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας σε κάθε υποψία αφορμής…, θα απολαύσουμε ένα επερχόμενο πεντάμηνο που θα αναγεννήσει το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Αν χάσουμε κι αυτή την ευκαιρία, θα μπορούμε ύστερα να κρατάει ο ένας το χέρι του άλλου και όλοι μαζί να τραγουδάμε «όλα τριγύρω αλλάζουν, κι όλα ίδια μένουν»…
Η διαφορετική ορχήστρα -σε σχέση με την αρχική εκτέλεση- δεν θα αρκεί για να αλλάξει το νόημα «των στίχων». Τώρα στις γιορτές ας περάσουμε καλά, αλλά ας διατηρήσουμε σε περίοπτη θέση και την όποια σύνεση μας διακατέχει…
-320x213.jpg)
