Οι εκλογές στον Δικηγορικό Σύλλογο

Οι προσεχείς εκλογές στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών δείχνουν να είναι διαφορετικές. Οσο και αν δεν πέρασε εντελώς ο καιρός των συνδικαλιστικών δεινοσαύρων, αρκετοί υποψήφιοι πρόεδροι και πάρα πολλοί υποψήφιοι σύμβουλοι είναι νέοι άνθρωποι, ηλικιακά και συνδικαλιστικά. Μία νέα γενεά δικηγόρων εμφανίζεται με τη δική της ορμή, δύναμη και δυναμική.

Η νέα διοίκηση του Συλλόγου μας διαδέχεται την αξιοπρεπή διοίκηση του Βασίλη Αλεξανδρή (στον οποίο οφείλονται ευχαριστίες για ό,τι επέτυχε), η οποία όμως ατύχησε να συμπέσει με τη νομοθέτηση της θηριώδους επιβάρυνσης στο επάγγελμα και σε μεγάλο βαθμό να συνδεθεί με τη δίκαιη, πλην άσκεπτα οργανωμένη μεγάλη περυσινή αποχή μας.

Η μείωση της δικηγορικής ύλης (τόσο επειδή λόγω της κρίσης η όλη οικονομική δραστηριότητα είναι μειωμένη όσο και επειδή απλοποιούνται και θα συνεχίσουν να απλοποιούνται με την αναπόφευκτη -και όχι αναγκαστικά ανεπιθύμητη- είσοδο των ηλεκτρονικών υπηρεσιών στην απονομή της Δικαιοσύνης) αλλά και η πληθώρα νέων πτυχιούχων των πολλών πια Νομικών Σχολών της Ελλάδας και της Κύπρου οδηγούν σε μία αναδιαμόρφωση του επαγγέλματος και στις αναγκαίες προσαρμογές.

Προσαρμογές που κάνει ιδιαίτερα δυσχερείς η αποτρόπαιη επιβάρυνση ιδιαίτερα των μεσαίου κύκλου εργασιών -άρα κατά τεκμήριο των νεοτέρων- δικηγόρων με φορολογικές και ασφαλιστικές εισφορές τέτοιου ύψους, που συχνά καθιστούν την απαράδεκτη φοροκλοπή, στην οποία δύσκολα μπορεί κάποιος να πει ότι δεν διακρίνεται το επάγγελμά μας, αναγκαία μερικές φορές συνθήκη όχι μόνο για την επαγγελματική αλλά και για τη φυσική επιβίωση των νέων, ιδίως αλλά όχι μόνο, συναδέλφων.

Είμαι βέβαιος ότι η νέα διοίκηση θα μετρηθεί στα ίσια με τα ζητήματα αυτά. Η δική μου συμμετοχή στις τάξεις του υποψήφιου προέδρου Νίκου Δαμασκόπουλου -μία συμμετοχή περισσότερο συμβολική για όποια ίσως αξία έχει αυτό- έχει το νόημα της υποστήριξης στην προσπάθεια της νέας γενεάς δικηγόρων που ετοιμάζεται να παραλάβει τον Σύλλογο (και το επάγγελμα) στα χέρια της.

Με σεβασμό στους άλλους υποψηφίους και κατανόηση των εντάσεων, των πολιτικών διαστάσεων και των προσωπικών φιλοδοξιών, χωρίς τις οποίες μία τέτοια εκλογή μάλλον θα ήταν ανούσια και ασφαλώς μειωμένου ενδιαφέροντος, επέλεξα να υποστηρίξω την ανανέωση του Συλλόγου μας μέσα από ένα ψηφοδέλτιο που μπορεί να είναι γενικά φιλικό προς την κυβερνητική πλευρά (αν και κατά πολύ ευρύτερο του κύκλου του ΣΥΡΙΖΑ), συνεχίζει όμως την παράδοση της Ανανεωτικής Αριστεράς για την αυτονομία των μαζικών χώρων και το απέδειξε σε κρίσιμα ζητήματα, όπως χαρακτηριστικά με τη χωρίς μισόλογα απόκρουση της ασφαλιστικής και φορολογικής νομοθεσίας των δικηγόρων και τη δέσμευση σε αποτελεσματικό αγώνα για την ριζική αλλαγή της.

Σε κάθε περίπτωση ο ΔΣΑ εισέρχεται σε μία πολύ διαφορετική φάση μετά την εκλογή της νέας διοίκησης. Ελπίζω η νέα αυτή διοίκηση να μελετήσει κατάλληλα και να διεκδικήσει την προσαρμογή στις νέες συνθήκες και των Νομικών Σχολών μας. Γιατί και εκεί, πολλοί από εμάς, πάσχουμε από στασιμότητα και εφησυχασμό μέσα σε έναν γυάλινο κόσμο που συχνά νομίζουμε ότι είναι και πραγματικός.

ΥΓ. Στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής η δημοσιογράφος Ελευθερία Κόλλια μού έκανε την τιμή να με εμφανίσει (επιχειρώντας και τον κατάλληλο… στολισμό μου) ως υποψήφιο με το ψηφοδέλτιο του καλού και φίλου συναδέλφου Παναγιώτη Περράκη και όχι του Νίκου Δαμασκόπουλου. Τελικά δεν πιστεύω ότι το έκανε σκοπίμως. Νομίζω απλώς ότι δεν ξέρει καλά τη δουλειά της. Αν ενδιαφέρεται στα της δικής μου πολιτείας γιατί δεν ανατρέχει σε άλλα έντυπα, π.χ. στον «Γαύρο»; Εκεί είναι καλύτερα ενημερωμένοι από αυτήν.