Τι αλήθεια γίνεται με το νομοσχέδιο για την αναδοχή και την υιοθεσία ανηλίκων που ήταν να κατατεθεί στη Βουλή τον Σεπτέμβριο, σύμφωνα με τις δηλώσεις της αρμόδιας υπουργού κ. Φωτίου;
Τι γίνεται με τα ιδρύματα και την πολυθρύλητη αποϊδρυματοποίηση; Ποια είναι η πρόοδος της ηλεκτρονικής πλατφόρμας έστω;
Τι γίνεται με τα παιδιά που εκτίθενται στην αρένα και στο τσίρκο τηλεπαιχνιδιών μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών;
Τι γίνεται με τα παιδιά που κυριολεκτικά χρησιμοποιούνται σε προγράμματα και διαφημίσεις «κοινωνικής εταιρικής ευθύνης»;
Τι γίνεται με τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες στα στρατόπεδα, διπλά κλεισμένους στις λεγόμενες «ασφαλείς ζώνες»;
Σε ποια διαδικασία βρίσκεται η έκθεση που ώς τις αρχές Δεκεμβρίου είναι υποχρεωμένη η χώρα μας να καταθέσει και να συζητήσει στην Επιτροπή Δικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ;
Κανένα ίχνος στις ηλεκτρονικές σελίδες των αρμόδιων υπουργείων, του Συνηγόρου κ.λπ. Αλήθεια, οχτώ χρόνια από την τελευταία φορά που η Ελλάδα υπέβαλε έκθεση στην Επιτροπή (2009) και πέντε χρόνια από τις καταληκτικές παρατηρήσεις της Επιτροπής επί της έκθεσης (2012) τι έχουμε να δηλώσουμε ως ουσιαστική πρόοδο και όχι ως νομοθετικό πρόσχημα της τελευταίας στιγμής;
Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι μέσα στον ορυμαγδό του Οκτωβρίου για την ψήφιση της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, ελάχιστοι αντιλήφθηκαν πως στην ουρά του νομοσχεδίου κρεμόταν και ένας «Εθνικός μηχανισμός εκπόνησης, παρακολούθησης και αξιολόγησης των σχεδίων δράσης για τα δικαιώματα του παιδιού».
Δυστυχώς, ακόμη ένας δυσκίνητος γραφειοκρατικός μηχανισμός που ψηφίστηκε μόλις δύο μήνες πριν από τη νέα υποχρέωση της έκθεσης στον ΟΗΕ, ο οποίος το ζητούσε στις καταληκτικές παρατηρήσεις του ήδη από το 2012. Και οι διαβεβαιώσεις του προηγούμενου γ.γ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και η συνεργασία με τον Συνήγορο ότι ετοίμαζαν εδώ και χρόνια το περίφημο σχέδιο δράσης;
Αλλά φέτος είδαμε ειδήσεις που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη, όπως ο φρικτός θάνατος του παιδιού δυόμισι ετών στο ίδρυμα του «Χαμόγελου του Παιδιού» από πνιγμό σε βόθρο, η κάθειρξη του «ισόβιου» προέδρου Κ. Λαλαούνη για κακοποίηση ανηλίκων, που υποτίθεται πως προστάτευε στο ίδρυμα που χρόνια διηύθυνε στον Πειραιά, ο επανειλημμένος βιασμός ενός επτάχρονου παιδιού στο υπό τη διεύθυνση της Εκκλησίας Παπάφειο Ιδρυμα από άλλο παιδί.
Τα γεγονότα αυτά που χάρη σε θαρραλέους ανθρώπους είδαν το φως της δημοσιότητας είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου.
Διότι ναι, χρειάζεται θάρρος και αποφασιστικότητα για να αποκαλυφθούν τα σκοτεινά μυστικά, καθώς οι σώφρονες και μετρημένοι ζητούν ψυχραιμία, κλείνουν τα μάτια, απαιτούν αδιάψευστες αποδείξεις, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να διερευνήσουν παρά μόνον όταν φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο, προτείνουν λίγο στρογγύλεμα εδώ, λίγη κατανόηση και συμβιβασμό εκεί για να μην κλονιστεί η εμπιστοσύνη, να μη γενικευθεί η καχυποψία, να μην υπάρξουν αναταράξεις.
Στο μεταξύ ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται παρά τις διαβεβαιώσεις για στρατηγική επιλογή της ελληνικής πολιτείας, διεθνώς αναγνωρισμένες καλές πρακτικές και πολλά δακρύβρεχτα κάθε φορά που αναδύεται μια ωμή πραγματικότητα.
Η οικονομική διαχείριση μεγάλων δωρεών συνεχίζει να γίνεται χωρίς κανέναν έλεγχο.
Αδιατάρακτοι παραμένουν οι ισόβιοι πρόεδροι και Δ.Σ., αστικές εταιρείες, καταστατικά εικονικά ή ακόμη και προπολεμικά, κίνητρα έως και ύποπτα, αμφιβόλου ποιότητος παιδαγωγικές μέθοδοι εφαρμόζονται.
Χωρίς κανονισμούς λειτουργίας εγκεκριμένους, χωρίς αληθινή φροντίδα, πραγματικότητες ζοφερές που οδηγούν τους εθελοντές που νοιάζονται σε παραίτηση έπειτα από έναν αγωνιώδη γύρο σε αρμόδιους και ανευθυνο-υπεύθυνους.
Η πραγματικότητα που βιώνει σήμερα ο χώρος της παιδικής «προστασίας» και η παραβίαση των δικαιωμάτων των παιδιών που ανήκουν στις πιο ευάλωτες ομάδες είναι τραγική και θλιβερή.
Η υπουργός Πρόνοιας ομολογεί ότι «σήμερα δεν γνωρίζουμε καθημερινά πόσα παιδιά υπάρχουν στα ιδρύματα».
Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε πολύ περισσότερα, και μάλιστα τα πιο ουσιαστικά. Μέχρι να μετρήσουμε, θα είναι πολλά ακόμη τα παιδιά που θα έχουν βρεθεί στο χείλος της αβύσσου, που θα έχουν χάσει την παιδική τους ηλικία βίαια και θα έχουν καταδικαστεί σε μια ζωή ενηλίκου χωρίς προοπτική.
Οι ευθύνες είναι μεγάλες και ανάλογες των καθυστερήσεων. Μεμονωμένες παρεμβάσεις και αποσπασματικές δράσεις δεν αποτελούν άλλοθι.
Εάν υπάρχει όντως πολιτική βούληση, που δεν θέλω να το αμφισβητήσω, τότε όσα έχουν ώς τώρα ειπωθεί και γίνει είναι απλώς κατώτερα αυτής της βούλησης.
Το πολιτικό σχέδιο αντιμετώπισης της κατάστασης στο πεδίο των δικαιωμάτων του παιδιού θα πρέπει να δοθεί άμεσα στη δημοσιότητα μαζί με ένα πραγματικό χρονοδιάγραμμα τήρησης, για να κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις που θα το στηρίξουν.
Χωρίς αυτό, η γκρίζα ζώνη των δικαιωμάτων του παιδιού θα εξαπλώνεται και θα κατασπαράζει κάθε καλή μεμονωμένη προσπάθεια.
Υπάρχουν πολλοί σκελετοί στα ντουλάπια και πρέπει να πέσει φως για να πάψουν να βρικολακιάζουν, να ανοίξουν τα στόματα, να ανατραπούν οι ισορροπίες που κρατούν αιχμάλωτα τα παιδιά ενός κατώτερου θεού.
