Προσγειώθηκα στη Βαρκελώνη την περασμένη Παρασκευή το πρωί. Εμελλε να ζήσω ένα ιδιαίτερα έντονο Σαββατοκύριακο, ένα Σαββατοκύριακο ιστορικό για τη χώρα μου.
Η πόλη με υποδεχόταν με μια λαμπρή μέρα, με ένα υπέροχο φως που δεν προμήνυε τι θα συνέβαινε λίγες ώρες αργότερα, αν και όλοι ξέραμε ή μάλλον διαισθανόμασταν τι επρόκειτο να ακολουθήσει.
Ναι, όντως κηρύχθηκε μονομερώς η ανεξαρτησία και πήρε το πράσινο φως το άρθρο 155, ένας νόμος που δεν είχε εφαρμοστεί ποτέ στην Ισπανία.
Εύκολος στη διατύπωση, αλλά πολύ ευαίσθητος στην υλοποίησή του. Η Αυτόνομη Περιφέρεια της Καταλονίας περνά στο εξής υπό τη διοίκηση του κράτους.
Η είδηση για την κήρυξη της ανεξαρτησίας μάς πέτυχε την ώρα του φαγητού. Εκείνη τη στιγμή έπεσε σιωπή και άρχισαν να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών.
Είχε πολύ κόσμο στον δρόμο, κόσμο ευτυχισμένο που κρατούσε τις «εστελάδας» του, τις καταλανικές σημαίες, μιλούσε στο τηλέφωνο, χαμογελούσε… Και λίγες ώρες αργότερα, είδα φασίστες με τη σημαία της Ισπανίας -γιατί πίσω από αυτήν κρύβονται- που «προσπαθούσαν» να υπερασπιστούν την ενότητα της χώρας.
Τα εισαγωγικά τα βάζω γιατί επιτέθηκαν στην έδρα του Catalunya Radio, του δημόσιου ραδιοφώνου της Καταλονίας, και προπηλάκισαν έναν άνθρωπο επειδή δεν σκεφτόταν όπως εκείνοι. Το φως της μέρας έσβηνε καθώς από πάνω πετούσαν ελικόπτερα…
Το Σάββατο ξημέρωσε πιο ήρεμο, με το άρθρο 155 να έχει πια τυπωθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Τα ελικόπτερα είχαν χαθεί και η πόλη έλαμπε ξανά.
Εκείνο το βράδυ, είχα την ευκαιρία να πάω στο Λισέου να δω μια θαυμάσια όπερα που διακόπηκε στην αρχή από ένα «Visca la República Catalana!» (Ζήτω η καταλανική Δημοκρατία!), το οποίο απαντήθηκε από ένα «¡Viva España!» (Ζήτω η Ισπανία!) και κατέληξε στο «Η μουσική δεν είναι πολιτική».
Υστερα από αυτές τις τρεις γεμάτες νόημα φράσεις, ξεκίνησε η όπερα «Un ballo in maschera» – «Ο χορός με τις μάσκες». Τι ωραία μεταφορά γι’ αυτό που ζούσαμε!
Εκείνο το βράδυ είδα κούραση και ένταση στους ανθρώπους στον δρόμο, αβεβαιότητα γιατί δεν ήξεραν τι θα γίνει, ποιο θα είναι το μέλλον της Καταλονίας.
Είδα μια κοινωνία που όσο πάει διχάζεται όλο και περισσότερο κι αυτό πραγματικά με θλίβει και με ανησυχεί.
H Κυριακή ξημέρωσε με τα ελικόπτερα να πετούν από πολύ νωρίς πάνω από την πόλη. Είχε διαδήλωση την οποία είχε συγκαλέσει η Societat Civil Catalana (Κοινωνία Πολιτών της Καταλονίας).
Περπατούσα προς την Πεδρέρα, ακριβώς στο Πασέι ντε Γκράσια, όταν ξαφνικά συνάντησα πολλούς ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων οι οποίοι δεν είναι ναζί, φασίστες, κυριλέ ή πρεζάκια.
Ξέρω ότι ο εύκολος δρόμος είναι να τους ομογενοποιείς και να λες ότι όλοι είναι σαν εκείνους που βλέπουμε στις φωτογραφίες με τα τατουάζ με τις σβάστικες (εκείνοι βγήκαν την Παρασκευή το βράδυ).
Mπορούμε να συνεχίσουμε να πυροδοτούμε την αντιδραστική αναδίπλωση γύρω από την εθνική ταυτότητα ή να επιλέξουμε στρατόπεδο εγκαλώντας όλους όσοι σήμερα, χωρίς να ανήκουν απαραίτητα στις τάξεις της παραδοσιακής Δεξιάς, συμπλέουν με το μέτωπο των ενωτικών. Ή μπορούμε πάλι να διεκδικήσουμε μια νέα τάξη πραγμάτων, να παλέψουμε για να πρυτανεύσει κάποτε η λογική, μια λογική που θα βλέπει τη χώρα μέσα από ένα πολυεθνικό πρίσμα ώστε να τεθούν οι καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων στο επίκεντρο της πολιτικής.
Θέλω να κλείσω αυτή την αφήγηση με μια φράση που τραγουδά η Καταλανή ντίβα Μοντσεράτ Καμπαγιέ μαζί με τον Φρέντι Μέρκιουρι στο τραγούδι «Barcelona»: «Βαρκελώνη, άνοιξε τις πύλες σου στον κόσμο».
Η πόλη που πάντα λάμπει πρέπει να παραμείνει έτσι και να μην επιτρέψει ποτέ σε κανέναν να κλείσει τις πύλες της.
*Στίχος από το τραγούδι «Barcelona» που τραγουδά η Καταλανή ντίβα Μοντσεράτ Καμπαγιέ μαζί με τον Φρέντι Μέρκιουρι
** φοιτήτρια, κάτοικος Σαντιάγο δε Κομποστέλα
