Εγραφα προσφάτως («ΜΜΕ, ολιγαρχία και επιβολή», «Εφ.Συν.», 18.9.2017) μεταξύ άλλων: «Σήμερα έξι πρόσωπα, προερχόμενα από τον επιχειρηματικό και τον εφοπλιστικό χώρο, ελέγχουν το εν συνόλω σύστημα των ΜΜΕ κάθε μορφής (εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοπτικούς σταθμούς, διαδίκτυο, εκτυπωτικές εταιρείες και πρακτορεία διανομής Τύπου) και συγκροτούν εξουσιαστική ολιγαρχία, η οποία έχει την ικανότητα και τη δυνατότητα να ακυρώσει τη λειτουργία θεμελιωδών αρχών του πολιτικού συστήματος, δηλαδή τη λειτουργία του Συντάγματος και της δημοκρατίας».
Και αλλού στο ίδιο: «Ετσι, η πανίσχυρη συγκεντρωτική ολιγαρχία των έξι στον χώρο των ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με την ευρύτερη κοινωνική και οικονομική ολιγαρχία και τους συντελεστές της (κάποιες τράπεζες, κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις, κάποιο μεγάλο εμπόριο, κάποιος εφοπλισμός, κάποια κατεστημένα στον χώρο των πολιτευματικών τριών εξουσιών), αλλά και με συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, ετοιμάζεται, ανενόχλητη μέχρι σήμερα, για την «τελική» και «οριστική» μάχη με τον ΣΥΡΙΖΑ στο πεδίο των βουλευτικών εκλογών, ανεξαρτήτως του χρόνου διεξαγωγής τους».
Ο Αλέξης Τσίπρας έθιξε το θέμα εμμέσως στη Βουλή, τονίζοντας ότι με όλα, σχεδόν, τα πάσης φύσεως ΜΜΕ εναντίον του ο ΣΥΡΙΖΑ επικράτησε σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (2015, Ιανουάριος – Ιούλιος – Σεπτέμβριος). Σωστό. Ομως ποιος γνωρίζει ποια θα ήταν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς την καταιγιστική, αρνητική σε βάρος του προπαγάνδα; Μήπως θα ήταν πολύ υψηλότερα; Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνυόταν αυτοδύναμος, οπότε θα μιλούσαμε για άλλους συσχετισμούς δύναμης στη Βουλή και την κοινωνία;
Ιδού λοιπόν, οι καναλάρχες προσφεύγουν στο ΣτΕ με ένα θρασύτατο αίτημα δικαστικής κατοχύρωσης παλαιών και νέων προνομίων. Πιστεύουν, εκ προηγούμενης εμπειρίας, ότι ελέγχουν ίσως την πλειοψηφία των μελών του ανώτατου δικαστηρίου; Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού.
Δεν τους ενδιαφέρουν, μάλλον, έστω και τα σκανδαλώδη προνόμια. Κάθε τους κίνηση εντάσσεται στη γενικότερη τακτική και στρατηγική προετοιμασίας της τελικής μάχης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, στο πλαίσιο της προσφυγής της Ενωσης Καναλαρχών, εμφανίζονται περιέργως ως αυτονόμως προσφεύγοντες ο ΣΚΑΪ και το STAR. Φαίνεται ότι δεν εμπιστεύονται πλέον τις πολιτικές ηγεσίες των κομμάτων που τους παρακολουθούν και τους ακολουθούν και αποφάσισαν να αναδείξουν ως νέα «πολιτική ηγεσία» τους ιδιοκτήτες των δύο αυτών επικοινωνιακών ομίλων.
Δεν μπορώ να κλείσω τη θεματική ενότητα για τους καναλάρχες αν δεν αναφερθώ στη διαρκή και πολυετή προσπάθειά τους να εξουθενώσουν πνευματικά και ψυχικά την ελληνική κοινωνία και ιδιαιτέρως τη νέα γενιά (βλ. και Μαριάννας Τζιαντζή, «Nomad the Greek», «Εφ.Συν.», 9.10.2017).
Σχέδιο νόμου για το δικαίωμα στην ταυτότητα φύλου. Υπερψήφιση. Θρίαμβος της θεμελιώδους έκφρασης του κράτους δικαίου. Θρίαμβος της δικαιωματικής ιδεολογίας. Θρίαμβος του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Θρίαμβος της ατομικής αυτονομίας.
Τα δικαιώματα, ατομικά και συλλογικά, είναι ο μόνος χώρος αυτοπροσδιορισμού του ατόμου μέσα σε ένα σύμπλεγμα πολιτικών και άλλων εξουσιών, που τον ετεροπροσδιορίζουν. Η νομοθετική ενίσχυση και διεύρυνση του χώρου αυτοπροσδιορισμού των φυσικών προσώπων κατοχυρώνει έτι περαιτέρω, ίσως και πέρα από το Σύνταγμα, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Αναμένεται το σχέδιο νόμου για τον γάμο και την τεκνοθεσία μεταξύ ομοφυλόφιλων προσώπων.
Ιδού όμως και μια άλλη, εξωθεσμική αυτή τη φορά, παρέμβαση. Η ηγετική ομάδα της Εκκλησίας της Ελλάδας ζήτησε την απόσυρση του σχεδίου νόμου, εκτοξεύοντας ποικίλες απειλές.
Θυμίζω απλώς ότι το ισχύον Σύνταγμα επιτελεί και δημοκρατική συμβολική λειτουργία, δηλαδή δημιουργεί μια τεχνική πολιτικής ελευθερίας, η οποία στηρίζεται αφενός στη διαδικασία συμμετοχής του λαού στις αποφάσεις και τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και αφετέρου στην προστασία των ατομικών δικαιωμάτων απέναντι στην κρατική, την εκκλησιαστική, την οικονομική, την ολιγαρχική – μιντιακή και κάθε άλλη εξουσία, εξελισσόμενη σε κρατικό ή κοινωνικό επίπεδο.
Θα ρωτήσουν δικαίως κάποιοι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ταυτότητας του φύλου πρόκειται για ατομικό δικαίωμα «ολίγων», βεβαίως απολύτως ισοδύναμο και ισόκυρο με κάθε άλλο των «πολλών» ή της ολότητας. Τι φοβάται λοιπόν η Εκκλησία;
Φοβάται, γιατί η συνταγματική ή και νομοθετική αναγνώριση δικαιωμάτων υπέρ των «μειοψηφιών» ασκεί καταλυτική επιρροή και επί του συνόλου της κοινωνίας. Αν μάλιστα τα δικαιώματα αυτά αναφέρονται στην ελευθερία της ερωτικής σχέσης και του ερωτικού προσανατολισμού, βοηθούν αποφασιστικά στην απελευθέρωση του ανθρώπου από κάθε μεταφυσικό ή άλλον επιβαλλόμενο ή απειλούμενο περιορισμό.
Κατά τη γνώμη μου, η πιο ενδιαφέρουσα συμπαράταξη στην πολιτική κοινωνία θα είναι εκείνη της ηγεσίας της Εκκλησίας, όχι όμως και του απλού κλήρου, με την εν συνόλω ολιγαρχία του πλούτου και της επικοινωνίας. Μόνη απάντηση; Ο χωρισμός Εκκλησίας και Κράτους κατά την αναμενόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος.
Κάτι ακόμη για τον Αλέξη Τσίπρα χωρίς καμία διάθεση κολακείας, την οποία άλλωστε δεν χρειάζεται. Η συνεχής και διαρκής εμμονή και παρουσία του στη νομοθετική διαδικασία αναγνώρισης, υπεράσπισης και προστασίας δικαιωμάτων «μειονοτικών» ομάδων δημιουργεί ιστορική παρακαταθήκη.
* ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου
