Ο Βασίλης!

Ο δικός του Μινωτής. Ο δικός του Καραμανλής. Ο δικός του Ρίτσος. Το δικό του θέατρο και μαζί, η ιστορία του θεάτρου και η ιστορία σαν θέατρο: η Mεταπολίτευση. Τα είπε όλα. Δεν μου άφησε τίποτα.

Εκατόν δύο ετών και δεν πρόλαβε να κάνει οικονομίες και έχει βάλει στόχο, στα εκατόν οκτώ του, να αποκτήσει κι αυτός διαμέρισμα. Να σκιστεί στη δουλειά. Να βγάλει διαμέρισμα σε έξι χρόνια, ανταποδίδοντας τα ίσα στο άδικο κοινό που το σιχαίνεται: «Τον Αυλωνίτη θέλετε; Τον Μινέττι; Τον Μινωτή;».

Στους δέκα ανθρώπους με τους οποίους έρχεται σε καθημερινή επαφή, οι επτά είναι νεκροί, λέει. Οι άλλοι τρεις; Γι’ αυτούς παίζει. Για δυο-τρεις.

Είδα το Relax Mynotis στη Φρυνίχου. Είδα τη μεγάλη έξοδο του θεάτρου προς τη μοναξιά. Είδα έναν επικήδειο μίμο να με ενταφιάζει, παίζοντας ό,τι δεν μπορώ να παίξω ως «άνθρωπος των γραμμάτων». Γέλασε μαζί μου και γέλασε με τους «καταχρηστικώς αποκαλούμενους ηθοποιούς». Αυτός έχει βέβαια μία σοβαρή αποστολή: όχι την «τυραννία των ρόλων» αλλά την τυραννία του εαυτού του.

Το σώμα που δανείζει ως μεταφορέας του θαύματος του θεάτρου. Ε! λοιπόν, αυτό το σώμα, αυτό «το κομμένο κεφάλι με το οποίο περπατά όταν αγορεύει με τα πόδια», το δανείζει στον εαυτό του: «είμαστε ηθοποιοί λεβέντες μου γιατί δεν μπορούμε να συνηθίσουμε να ζούμε μέσα στο σώμα και στο φύλο που μας επιβάλλουν» (Νοβαρινά).

Δηλώνει ο Βασίλης: «Αρχισα να φοράω ψηλοτάκουνα για να βιώσω από πρώτο χέρι το σκάνδαλο, την εξαίρεση, να νιώσω δηλαδή στο πετσί μου τι θα πει να είσαι ψηλός, έστω και τεχνητά, και μεγαλοφυής. Γιατί ψηλός τελικά γίνεσαι. Μεγαλοφυής είσαι ή δεν είσαι».

Αυτός είναι ο Βασίλης: «Νεκρός μεν, με θεατρικούς όρους δε». Πιο ζωντανός γίνεται;

ΥΓ. 1 Θα συγχωρέσει τη ματαιοδοξία μου να τον εκμεταλλεύομαι για να γράφω για μένα; Θα έπρεπε να σκεφτώ πως αυτός ο εντολοδόχος της πιο εφήμερης αιωνιότητας, γράφει ιστορία. Με τον Περλέγκα, εκτίθενται σε ελεύθερη πτώση σε ό,τι είναι ανεπίκαιρο μέσα στην ιστορία.

Πριν από ένα χρόνο λοιπόν, είδα στον ύπνο μου ότι πεθάναμε την ίδια μέρα, όπως ο Μινωτής και ο Ρίτσος (έντεκα Νοεμβρίου 1990). Το όνειρό μου έγινε έμμονη ιδέα, όπως για τον Βασίλη που το παίζει στη σκηνή. Ξαναπήγα να τον δω, και τι μου είπε; «Επρεπε να πείθομαι ότι υπάρχεις εσύ για να μην αμφιβάλλω ότι υπάρχω εγώ».

Και τι του απάντησα; «Ημουν ένας λαγός που, λόγω μεγάλης τρομάρας, απέκτησε την ικανότητα να γράφει».

ΥΓ. 2 Τα αποσπάσματα σε εισαγωγικά είναι από το βιβλίο Relax Mynotis (εκδ. Γαβριηλίδης).