Στιγμές σύγχρονου (καθημερινού) εξω-ποδοσφαιρικού πολέμου…

Η Lady Hope καταλαβαίνει πως όταν κυριαρχεί μονάχα ένας τα πράγματα δεν σημαίνει πως είναι καλύτερα, αλλά σίγουρα είναι πιο απλά. Οι υποστηρικτές (κάθε ήθους) και οι αντιπολιτευόμενοι (κάθε είδους) συνθέτουν το βασικό σκηνικό. Υπάρχουν, βέβαια, και οι ουδέτεροι, αλλά οι πιο πονηροί από τους δύο αντιμαχόμενους αυτούς τους «χρεώνουν» -έμμεσα ή άμεσα…-στον αντίπαλο… Όταν ο συναγωνισμός μοιάζει παρωχημένη «λιγοψυχία», βρίσκει τις πληρέστερες εφαρμογές του το «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας»…

Όταν, όμως, μάχονται (ή «μάχονται») τρεις ή και παραπάνω, «χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα»… Κοιμάσαι με κάποια σταθερή συνθήκη και ξυπνάς βλέποντας απολύσεις, παραιτήσεις, νέες συμμαχίες, ριζικές αλλαγές προσανατολισμού, κινήσεις σε (απρόσιτες για τους πολλούς) σκακιέρες, αλλαγές δεδομένων που σε κάνουν να πιστεύεις πια πως «τίποτα δεν μπορεί να προβλεφθεί, αλλά και τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί»… Καταλαβαίνεις πως αν οι ίδιες οι οικονομικές συνθήκες δυσκολεύουν την καθημερινότητα, η στυγνότητα των ανταγωνισμών την κάνουν «εκρηκτική».

Να κάνει ο καθένας τη δουλειά του. Αυτό είναι το ευκταίο, θεμιτό και απαραίτητο συνάμα. Έτσι, «προσλαμβάνονται» από τους πόλους εξουσίας ικανά (έως πολύ ικανά) συνήθως άτομα, για να τρέξουν τις διάφορες υποθέσεις. Ο κάθε ένας από αυτούς παύει αυτόματα -στα «στέκια της κακεντρέχειας»- να θεωρείται άνθρωπος που κάνει ένα επάγγελμα, αλλά γίνεται αντιληπτός από τους εχθρούς ως «εντεταλμένος» με τις χειρότερες δυνατές προθέσεις κάθε φορά… Λέει κάτι; Εξυπηρετεί συμφέροντα. Κάνει κάτι; Η απόδειξη πως εξυπηρετεί συμφέροντα. Το βασίλειο της καχυποψίας; Εκεί υπάρχουν βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκηπες και διάδοχοι, εν αποστρατεία ευρισκόμενες περσόνες και (αποδείξιμοι ή μη) «ελέφαντες»…

Ή να μένει η κουβέντα στο επίπεδο της αντιπαράθεσης επιχειρημάτων ή δεν χρειάζεται να γίνει καμία κουβέντα. Πολλοί θεωρούν πως αν αποδομήσεις τον άλλον «εν γένει», δεν χρειάζεται να απαντήσεις στα επιχειρήματα του. «Αφού το είπε αυτός, είναι σκάρτο». Έχουμε ουκ ολίγες φορές εξυμνήσεις-καθαγιάσεις σκάρτων και «σκαρτοποίηση» σωστών ανθρώπων. Η Lady Hope ξέρει πως το να εμπορεύεσαι θέαμα, ελπίδα, ή οτιδήποτε άλλο, είναι μια πολύπλευρη και άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία. Και το κακό είναι πως οι θέσεις των πανηγυρισμών είναι για λίγους, ενώ η αποκομιδή κερδών για τους ακόμα πιο ελάχιστους. Τουλάχιστον, ας αλλάζουν αυτοί πού και πού… Όπως, άλλωστε, είχε πει ο Ραλφ Έμερσον, αυτοί που πετυχαίνουν είναι εκείνοι που μεταφέρουν κάτι εκεί που σπανίζει…