Πού χάθηκαν οι Κούρδοι της Ελλάδας;

Μια παράξενη και ακατανόητη σιωπή υπάρχει από τους Κούρδους που βρίσκονται στην Ελλάδα –ευτυχώς όχι από όλους– για το επικείμενο δημοψήφισμα στο Κουρδιστάν, στο Βόρειο Ιράκ.

Πού είναι όλοι αυτοί οι αγωνιστές που σε κάθε βήμα μας έκαναν αισθητή την παρουσία τους – πότε πουλώντας τα έντυπά τους και το περιοδικό τους, πότε με τα κουπόνια τους για οικονομική ενίσχυση του αγώνα τους, πότε με τις συγκεντρώσεις τους στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, πότε με τα μπλόκα τους και τα κατακόκκινα πανό τους στα συλλαλητήρια; Πού είναι οι φωνές τους για το ανεξάρτητο Κουρδιστάν, για την ελευθερία;

Το δημοψήφισμα στο Ιρακινό Κουρδιστάν έχει ανακοινωθεί για τις 25 Σεπτεμβρίου, σε λίγες μέρες. Τουρκία, Ιράν και Ιράκ απειλούν με πόλεμο σε περίπτωση που δεν ακυρωθεί. Οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις με κάποιο δισταγμό στέκονται στο πλευρό τους και ζητούν να καθυστερήσει για λίγο η… ανεξαρτησία.

Οι Κούρδοι στο Βόρειο Ιράκ αντιστέκονται, είναι αποφασισμένοι και δυνατοί. Δεν θέλουν να ανήκουν πουθενά, αλλά να είναι ελεύθεροι, να αφήσουν πίσω τους για πάντα τα χημικά του Σαντάμ, να έχουν τη δική τους Δημοκρατία και το δικαιούνται, όπως κάθε λαός έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή του.

Κι ενώ βρισκόμαστε στο παρά πέντε δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, οι Κούρδοι στην Ελλάδα σιωπούν. Ισως να θέλουν ολόκληρο το Κουρδιστάν ελεύθερο, δηλαδή και τα τέσσερα κομμάτια του που βρίσκονται υπό κατοχή. Ισως.

Είναι όμως σωστό το «όλα ή τίποτα»; Σε λίγες μέρες μπορεί να αλλάξει ο παγκόσμιος χάρτης κι αυτοί δεν πανηγυρίζουν, δεν ξεχύνονται στους δρόμους, δεν παίρνουν «το κόκκινο που είναι το αίμα τους» να το ανεμίσουν πάνω από όλη την ανθρωπότητα.

Αυτό που πάει να γεννηθεί στο Βόρειο Ιράκ δεν το βλέπουν ως κάποια αρχή για την ανεξαρτησία όλου του Κουρδιστάν; Η Τουρκία, για παράδειγμα, δεν θέλει να γίνει το δημοψήφισμα επειδή –λέει– υπάρχει πιθανότητα από αυτό να ξεκινήσει ένα ντόμινο ανεξαρτησίας σε όλα τα υπό κατοχήν κομμάτια του Κουρδιστάν.

Τελικώς, δεν έχουν «δουλέψει» μόνο οι κατακτητές τους για να μην αισθάνονται οι Κούρδοι ένας λαός. Εχει δουλέψει και η δική τους μικροπολιτική. Η άρνησή τους να δουν πιο έξω από τις φατρίες τους, τους πολιτικούς τους σχηματισμούς. Μοιρασμένα εδάφη, μοιρασμένοι άνθρωποι, αδύναμοι και άβουλοι μπροστά στις εξελίξεις. Κρίμα. Νιώθω μετανιωμένα τα χειροκροτήματά μου.