Ισως τα ψάθινα καπέλα δεν πρέπει να αποσύρονται με το τέλος του καλοκαιριού. Δεν πρέπει να κρύβονται μαζί με τα καλοκαιρινά και τα ανοιξιάτικα ρούχα μας. Να μη στοιβάζονται σε πατάρια και ντουλάπες. Ούτε να τα πλένουμε αφαιρώντας και τον τελευταίο κόκκο άμμου που έχει κρυφτεί ανάμεσα στην πλέξη τους.
Αν πλυθεί, θα χάσουμε την αρμύρα, τη μυρωδιά της θάλασσας. Θα ξεχάσουμε εκείνη τη μέρα που ένας ξαφνικός άνεμος το πήρε από το κεφάλι μας, το έριξε στη θάλασσα κι έγινε η βαρκούλα των παιδιών.
Το ψάθινο καπέλο θα πρέπει να κατέχει περίοπτη θέση στο σπίτι. Να το βλέπουμε όταν μπαίνουμε κι όταν φεύγουμε. Να μας θυμίζει σε οποιαδήποτε εποχή του χρόνου πως μπορούμε πάντα, έστω και για λίγο, να φύγουμε με ένα πλοίο, μ’ ένα αυτοκίνητο, μακριά από τη δύσκολη καθημερινότητα. Τις γκρίζες μέρες, του χειμώνα ή της διάθεσής μας, να μας τονίζει με την παρουσία του πως οι εποχές γρήγορα περνούν όπως και τα προβλήματα.
Κι αν ακόμα έχει παλιώσει, δεν πετιέται ποτέ ένα ψάθινο καπέλο. Μπορεί να αντικατασταθεί, αλλά με τι καρδιά να το πετάξει κανείς;
Το καπέλο που σε προστάτεψε από τον δυνατό ήλιο, που δάνεισες στην κοπέλα με τα μακριά μαύρα μαλλιά, που κράτησε για λίγο στα χέρια του εκείνος ο άντρας, που έγινε το παιχνίδι στη φοιτητική παρέα περνώντας από το ένα χέρι στο άλλο, που έκρυψε τα μάτια σου για να μη φανεί η συγκίνηση στον αποχωρισμό του καλοκαιριού.
Οχι, δεν πετιέται το ψάθινο καπέλο, κι ας έχει πια χαλάσει, κι ας ντρέπεσαι πια να το φοράς. Το φυλάς, εκεί, στην κρεμάστρα του χολ.
Θα σου θυμίζει πάντα τα «Ψάθινα Καπέλα» της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, ένα από τα πρώτα βιβλία που διάβασες και δεν ξέχασες ποτέ, γιατί ο κόσμος τότε έμοιαζε να είναι πιο απλός, κι ας βγήκε μόλις από τα συντρίμμια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου:
«Εκείνες οι Κυριακές θα μείνουν μέσα μου ατόφιες, έτσι όπως τις έζησα. Καμιά τους λεπτομέρεια δε θα λησμονηθεί. Πλησιάζαμε τον κόσμο της θάλασσας. Εμείς που ζούσαμε με τα μερμήγκια, τις σαύρες και τα βατράχια, σαστίζαμε μπρος στα κύματα. Αφήναμε τα καβούρια να μπήγουν τις δαγκάνες τους μέσα στη σάρκα μας για ν’ ανακατωθεί η αλμύρα με το αίμα μας. Και τα ψάρια ν’ αγγίζουν τα κορμιά μας για να νιώσουμε πόσο κρύα είναι…».
Το ψάθινο καπέλο κράτησέ το κοντά σου, χειμώνα-καλοκαίρι.
