Η προξενήτρα

Την προξενήτρα μπορείς να τη συναντήσεις παντού. Στην πολυκατοικία, στο καφέ της γειτονιάς, στη λαϊκή, στην πλατεία τα απογεύματα, παντού. Εγώ τη βρήκα ένα μεσημέρι στο σούπερ μάρκετ. Στην ουρά του ταμείου. Τακτική πελάτισσα, γνωρίζει όλους τους υπαλλήλους με το μικρό τους όνομα. Γνωρίζει και κάποιους από μας στην ουρά, και το προξενιό αρχίζει… Πίσω της, ένας άνδρας, μάλλον όχι τόσο νεαρός, αλλά πάντως νεανικά ντυμένος.

Τον γνωρίζει από παιδί. Μένει στο από πάνω διαμέρισμα. Του πιάνει κουβέντα. «Τι θα γίνει με σένα; Θα παντρευτείς ποτέ;» του λέει με αληθινό ενδιαφέρον. «Καλά είμαι, κυρία Αννα», λέει εκείνος ήσυχα. «Οχι, δεν είσαι», του λέει εκείνη με ύφος γιατρού πανεπιστήμονα με δέκα διπλώματα.

Γυρίζει το κεφάλι σαν περισκόπιο στο σούπερ μάρκετ. Εστιάζει τελικά στην ταμία. «Βρε κορίτσι μου, τι κούκλα είσαι σήμερα!» της λέει με χαμόγελο πονηρό. «Τον βλέπεις τούτον τον παίδαρο;» τη ρωτάει με αθωότητα. «Είναι όμορφος ε; Ξέρω τους γονείς του, καλή οικογένεια! Είναι μόνος, είναι και σεφ! Βασίλισσα θα την έχει τη γυναίκα του! Εσύ, γιά πες, σε βλέπω εγώ τι καλή κοπέλα είσαι…»

Καλά να είναι η κυρία Αννα, έπεσε τέτοιο γέλιο στην ουρά, που χαιρόμασταν να περιμένουμε. Ο νεαρός, ο σεφ, ο παίδαρος, είχε κατακοκκινίσει. «Εγώ είμαι παντρεμένη, κυρία Αννα, δυο χρόνια τώρα…» της λέει η ταμίας γελώντας.

«Παντρεμένη; Αντε καλέ, μια σταλιά κορίτσι, πότε πρόλαβες;» ρωτά απορημένη η προξενήτρα μας. «Τ’ ακούς εσύ; Μη στεναχωριέσαι, θα βρούμε άλλη!» «Να πάρω τις τσάντες σας μέχρι το σπίτι;» τη ρωτά εκείνος χαμογελώντας ευγενικά, αλλά μάλλον θέλει να φύγει τρέχοντας. «Ποιο σπίτι, καλέ; Με το ζόρι να πάω σπίτι! Εχω κι αλλού να πάω, πήγαινε εσύ…». Κι η τύχη σου δουλεύει, σκέφτομαι.

Ενας κύριος βγαίνει από την ουρά, ξεκαρδισμένος στα γέλια, συγχαίρει την κ. Αννα για το «εξαιρετικό» έργο που προσφέρει στην κοινωνία! «Α, δεν ξέρετε τι καλό κάνετε. Σήμερα χρειάζονται οι προξενήτρες, να εγγυηθούν ότι τα δύο μέρη μιας σχέσης έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Μπράβο σας, είστε η εγγυήτρια δύναμις!» της λέει και την αποχαιρετά.

Ευχαριστημένη η κυρία Αννα, με τον αέρα εγγυήτριας δύναμης, παίρνει τις τσάντες της και συνεχίζει τη μέρα της. Είμαι σίγουρη πως μέσα στο μυαλό της σχεδιάζει να ταιριάξει όλους τους μοναχούς της γειτονιάς. Είναι σαν να μην το αντέχει, σαν να μην μπορεί να τους βλέπει άλλο μόνους.