«Μένει ίδια…»

Λένε πως το παιδάκι (συναδέλφου) μέρες πριν χτυπηθεί στην αυλή του σχολείου του χόρεψε σαν τρελό πεντοζάλη.

Η τραγωδία του συγκλόνισε την Ελλάδα και ταρακουνά ακόμη το Μενίδι. Κι οι δικές μου εμπειρίες από την περιοχή είναι πολύ κακές.

Φρόντισα (επειδή οι άνθρωποι κρίνουν με βάση το βίωμα που καίει άμεσα και όχι με βάση τη μακροεμπειρία που δείχνει τι μπορεί να επιφέρει ο κοινωνικός αποκλεισμός αιώνων) να μην τις δημοσιοποιήσω ποτέ, γιατί θα χρησιμοποιούνταν ακριβώς για να πριμοδοτήσουν αυτόν τον κοινωνικό αποκλεισμό, την αιτία του προβλήματος.

Εκανα την αναφορά μου εκεί που έπρεπε και όχι στα κοινωνικά δίκτυα.

Παρ’ όλα αυτά περίμενα και μια επερχόμενη τραγωδία και ένα ξέσπασμα. Αλλωστε γίνονται πολλά που όταν αφορούν παιδιά, γυναίκες και ζώα του συνοικισμού δεν φτάνουν ποτέ στα φώτα της δημοσιότητας.

Η εσωτερική του ιεραρχία είναι σκληρή και οι προύχοντές του συχνά πάμπλουτοι από παρεμπόρια με τη «γραβάτα». Αλλά «μονάχα η πραγματικότητα θα μας δείξει πώς την πραγματικότητα θα αλλάξουμε».

Οι τελευταίες φασαρίες αποκαλύπτουν το κενό κρατικής πολιτικής δεκαετιών. Αποκλεισμένοι πολίτες vs φοβισμένοι πολίτες. Κι ανάμεσά τους «κουκουλοφόροι»… Και σε πολλά σπίτια καραμπίνες.

Συνδυασμός που μυρίζει πετρέλαιο. Θα ξεθυμάνει, αφήνοντας όμως πίσω του την πικρή γεύση των ίδιων, επιλεγμένα αναπάντητων από πολιτικούς και πολίτες, ερωτημάτων:

Σε έναν πλανήτη που σε αποκόβει από τα κύρια αγαθά του, δεν θα θυμίσεις το πεινασμένο αγρίμι που κλέβει την τροφή από το κτήμα;

Κι αυτοί που γλείφουν τους κλέφτες των δισ. δεν θα ξεσπούν σε σένα τον κλέφτη της φραντζόλας;

Κι όσοι ακροδεξιοί θεωρούν λεβεντιά τις κουμπουριές, που επίσης σκοτώνουν, δεν θα πουλούν ηθική τώρα στον απόλυτο ανθρώπινο πόνο;

Αλλά, από την άλλη, ένα κίνημα αλληλεγγύης με τόσες καθηλώσεις κι απλουστεύσεις που αντιμετωπίζει τον απόκληρο ως παθητικό θύμα για να αυτοεπιβεβαιώνεται το ίδιο (μορφή φολκλορικής αποικιοκρατικής αντίληψης που επιβεβαιώνει ανάστροφα την ανωτερότητα των Δυτικών αντιμετωπίζοντας μόνο αυτούς ως προσωπικότητες με ευθύνες) και δεν τον βοηθά να αντιμετωπίσει τις δικές του εσωτερικές ευθύνες, δεν του στερεί την παίδευση που θα τον έκανε πολίτη;

Με τέτοιους αυτόματους πιλότους τι μέλλον μπορεί να έχει η συμβίωση; Και τι νόημα;

Διαφορετικό για όσους ζουν μακριά θεωρητικολογώντας.

Διαφορετικό για όσους ζουν επιτόπου θρηνολογώντας. Και δεν είμαι καθόλου σίγουρη πως «η ελπίδα θα έρθει από τους απελπισμένους».

Οι ίδιοι, όλων των πλευρών, δεν είναι που προγκίζουν τους σκεπτόμενους; Ολων των πλευρών και πάλι.

Αλλά όταν η πτήση κινδυνεύει, κάποτε οι πιλότοι παίρνουν το πηδάλιο στα χέρια….