Εχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι άνθρωποι που επανειλημμένα γίνονται λεκτικά επιθετικοί συμπεριφέρονται έτσι γιατί δεν μπορούν να το αποφύγουν. Είναι κάτι πιο δυνατό από τη λογική.
Δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να το καταλάβουμε ή να τους ρωτήσουμε. Το πιο πιθανό είναι να μην το παραδεχτούν.
Αν όμως κάποιος, που έχει ενοχληθεί από την επιθετική τους συμπεριφορά, αποφασίσει να αναζητήσει τους λόγους, θα τους βρει.
Είναι τα χρόνια που περνούν και αλλάζουν χαρακτήρες; Είναι η δουλειά που έπαψε να είναι ό,τι ήταν;
Είναι ότι κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε πως δεν είμαστε και τόσο αναγκαίοι σ’ αυτόν τον κόσμο;
Ή μήπως ό,τι έμοιαζε επαρκές μέχρι χθες έγινε πια λίγο; Κραυγάζουν αντί να συζητούν.
Η πολιτική πυροδοτεί αυτομάτως νέες συζητήσεις και επαναλήψεις γνωστών «παρεξηγήσεων». Το ίδιο σενάριο ρητών και εντυπωσιακών κατηγοριών.
Τώρα τελευταία με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης παίρνουν μεγάλες διαστάσεις. Ενα φτάρνισμα κάποιου προκαλεί διαδικτυακή γρίπη.
Σε παράλληλους χρόνους μεταξύ τους, οι διαφορετικές αναρτήσεις γίνονται επιθέσεις εναντίον οποιουδήποτε μπορεί να σκέφτεται διαφορετικά.
Κι έπειτα είναι και οι υβριστικές και ακραίες εκφράσεις που ξεστομίζονται ή γράφονται.
Οι κουβέντες αυτές, επειδή μοιάζουν τόσο απόλυτες, τόσο οριστικές, έχω την εντύπωση πως προσποιούνται μια σιγουριά που δεν υπάρχει κατά βάθος.
Καμουφλάρουν μια εσωτερική ελαστικότητα. Ενα αόρατο ράγισμα στις βεβαιότητες. Ωστόσο πείθουν ένα ακροατήριο που διψά για επιθετικές φρασεολογίες και ακραίες αντιπαραθέσεις.
Είναι πολύ δύσκολο να αναγνωρίσουμε τις ατέλειές μας και ακόμα πιο δύσκολο να τις ομολογήσουμε.
Κυρίως όταν αυτές εκδηλώνονται εκτός εποχής, σαν σύμπτωμα· που όμως έχει βαθύτερες αιτίες.
Μοιάζουν σαν καρποί του χειμώνα σε δέντρο του καλοκαιριού. Τα φρούτα εκτός εποχής ποτέ δεν είναι νόστιμα, ούτε και οι εντάσεις που συντηρούνται σε «καταψύξεις» και ξανασερβίρονται στο διαδίκτυο προκαλώντας καλοκαιρινές ιώσεις.
