Γόρδιος δεσμός

Οι εσωτερικές εξελίξεις κινούνται σε πολλά επίπεδα τα οποία τέμνονται και δημιουργούν σεισμικές δονήσεις στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή.

Παρ’ όλα αυτά παραμένουμε αμετανόητοι εραστές του παρελθόντος και επίμονοι αρνητές του μέλλοντος.

Δυστυχώς, ο γόρδιος δεσμός της χώρας δεν έχει λυθεί και δεν διαφαίνεται καμία προοπτική λύσης για το άμεσο προσεχές διάστημα.

Αυτός όμως ο γόρδιος δεσμός είναι ένας γρίφος που βρίσκεται μέσα σε ένα αίνιγμα, το αίνιγμα της περιοχής στην οποία η ιστορία μάς έκανε μόνιμους κατοίκους για κάποιες χιλιετίες.

Το αίνιγμα, σαν τη ρωσική μπάμπουσκα, βρίσκεται μέσα στο μυστήριο που καλύπτει τις διεθνείς σχέσεις από την Κινεζική Θάλασσα έως την Ουκρανία.

Ζούμε μια επίπονη και επικίνδυνη μετάβαση προς ένα άγνωστο διεθνές σκηνικό το οποίο διαμορφώνεται γύρω από την οικονομία της παγκοσμιοποίησης, την έκρηξη στον μουσουλμανικό κόσμο και την αναζήτηση μια νέας θέσης στο τραπέζι των ισχυρών από την Κίνα, την Ρωσία του Πούτιν και μια Ινδία που δοκιμάζει τα εθνικιστικά αντανακλαστικά της.

Αυτό που μας ενδιαφέρει πρώτιστα είναι η περιοχή μας, η οποία έγινε πλέον ένα διεθνές πεδίο δοκιμών των τριών μεγάλων, της παγκόσμιας τρόικας: ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία με την Τουρκία, Ιράν, Σαουδική Αραβία και Ισραήλ να παίζουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, τους οποίους όρισαν οι τρεις μεγάλοι, αλλά αυτοί οι τοπικοί παράγοντες διαγκωνίζονται για τα δικά τους «απαράγραπτα» δικαιώματα όπως η εξόντωση των Κούρδων για τους Τούρκους, η εξόντωση του Ιράν για το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία και η εξάπλωση της ιρανικής επιρροής σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο και στις χώρες του Κόλπου και στην Υεμένη.

Η Ρωσία έχει πλέον εμφανώς επιτρέψει την προαναγγελθείσα επίθεση της Τουρκίας στη βόρεια Συρία, σε κουρδικές περιοχές, δυτικά του Ευφράτη με την «Επιχείρηση Ξίφος του Ευφράτη», και κυρίως στην πόλη Αφρίν, προπύργιο των Κούρδων συμμάχων των Αμερικανών.

Ανατολικά του Αφρίν υπάρχουν αμερικανικές βάσεις και το ερώτημα είναι αν οι Τούρκοι θα τολμήσουν να επιτεθούν σε αυτές τις περιοχές διακινδυνεύοντας να βρεθούν αντιμέτωποι με τους Αμερικανούς.

Η περιγραφή των γεγονότων και των συνεχών παιγνίων επιρροής και εξάπλωσης εδαφικής ή ιδεολογικής κυριαρχίας σε αντιπαράθεση με το ιστορικό-κοινωνικό παρελθόν της περιοχής μόνον αισιοδοξία δεν επιτρέπει για μια ειρηνική διευθέτηση του λουτρού αίματος στην περιοχή.

Τα συμπεράσματα είναι αρκούντως εμφανή.

Πρώτον: η απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ αμφισβητείται ανοιχτά και από εχθρούς και από «φίλους».

Δεύτερον: οι ΗΠΑ δεν είχαν και δεν έχουν ακόμη ένα ολοκληρωμένο σχέδιο των επεμβάσεών τους και μάλιστα διαφαίνεται η συνεχής αλλαγή των σχεδίων τους ανάλογα με τις προθέσεις των επί τόπου συμμάχων τους και τις κινήσεις της Ρωσίας.

Τρίτον: η Ε.Ε. είναι παντελώς απούσα από τα τεκταινόμενα, παρόλο που οι επιπτώσεις γι αυτήν είναι ήδη βαρύτατες.

Τέταρτον: το ιστορικό αίτημα της δημιουργίας μιας ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας παραμένει στις καλένδες και στις καλές διαθέσεις (δηλαδή συμφέροντα) των μεγάλων δυνάμεων. Θα ήταν χρήσιμο οι διάφοροι μοντέρνοι ή μετα-μοντέρνοι ερμηνευτές της ελληνικής ιστορίας να έχουν κατά νου πώς δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος και πόσο εύκολα μπορεί να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.

Μια τελευταία παρατήρηση: Η Ελλάδα είναι παντελώς απούσα, έχοντας αδυναμία να προβάλει οποιαδήποτε διεκδίκηση, έστω και για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της γειτονιάς μας, οι οποίοι βρίσκονται στο σημείο της φυσικής τους εξόντωσης. Η «αποτυχία» της λύσης του Κυπριακού ήταν αναμενόμενη, αν κανείς συνυπολογίσει τις εσωτερικές ισορροπίες στην Τουρκία: εθνικιστές και κεμαλιστές έναντι των ισλαμιστών και τη συνεχή προβολή ισχύος της «συμμάχου» γείτονος, η οποία διεκδικεί πάντα το μάξιμουμ για να πάρει πάντα κάτι.

Και από τη Μ. Ανατολή με ένα νοητικό άλμα μπορούμε να περάσουμε στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Κορεατική χερσόνησο και την Κινεζική Θάλασσα όπου οι ΗΠΑ έχουν ένα άλλο ανοιχτό μέτωπο με το βορειοκορεατικό καθεστώς και τα εξοπλιστικά του προγράμματα.

Σε αυτή τη διένεξη ο πρόεδρος Τραμπ εμπλέκει την Κίνα, από την οποία περιμένει να πιέσει τον Κιμ Γιονγκ Ουν να σταματήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Μέχρι στιγμής αυτό δεν έχει υλοποιηθεί και οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει να ασκούν πιέσεις στην Κίνα, πουλώντας όπλα στην Ταϊβάν, κάνοντας πτήσεις μέσα στον εναέριο χώρο το οποίο διεκδικεί η Κίνα και περιπολίες πολεμικών πλοίων στα όρια των 12 ναυτικών μιλίων των νήσων Σπάρτλεϊ.

Δείχνουν οι ΗΠΑ ότι μπορεί να προχωρήσουν σε επιβολή δασμών σε κινεζικά προϊόντα, αρχίζοντας έναν εμπορικό πόλεμο με αδιευκρίνιστες συνέπειες για το παγκόσμιο εμπόριο και τη ναυτιλία, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για την παραπαίουσα ελληνική οικονομία.

Ολοι αυτοί οι επιμέρους γρίφοι και αινίγματα συναποτελούν έναν δυσεπίλυτο γόρδιο δεσμό του οποίου τη λύση, ενώ δεν μπορούμε να βρούμε, υφιστάμεθα όλες του τις συνέπειες ως παράπλευρες απώλειες.

Βρισκόμαστε σε μια μετάβαση προς μια νέα παγκόσμια αταξία.