Οι «ελαφοκυνηγοί»

Ενας μεγάλος διάλογος έντονων αντιπαραθέσεων είχε ανοίξει -κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – για την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Ο φόνος του ιερού ελαφιού».

Στο 70ό Φεστιβάλ των Κανών, η ταινία μοιράστηκε το βραβείο σεναρίου (Λάνθιμος-Φιλίππου) με τη Βρετανίδα Λ. Ράμσεϊ που υπογράφει το «You were never really here». 

Ο Λάνθιμος δίνει με τις ταινίες του μια ασυνήθιστη θέαση του κόσμου. Κάθε έργο του, ανεξάρτητα από το αν μας αρέσει ή όχι, στέλνει ένα μήνυμα, «σημαίνει κάτι».

Δεν προσφέρει αποδείξεις πως ο κόσμος αυτός υπάρχει, ούτε παίρνει θέση. Εχω την εντύπωση πως η σκηνοθετική γραφή του δεν έχει σκοπό να καθησυχάσει τους θεατές, αλλά αντίθετα θέλει να τους ταρακουνήσει από την αναπαυτική βελούδινη θέση της κινηματογραφικής αίθουσας. 

Ανυποψίαστοι οι θεατές, νιώσαμε άβολα σε πολλές καλλιτεχνικές δημιουργίες όχι μόνο στον κινηματογράφο αλλά και σε πολλά είδη τέχνης.

Είναι λογικό και διόλου κατακριτέο. Από αυτό όμως μέχρι το να μη χαιρόμαστε για μια τέτοια διάκριση απέχει πολύς δρόμος.

Πριν και μετά τη βράβευση οι «ελαφοκυνηγοί» του διαδικτύου πυροβολούν την ταινία του Λάνθιμου ακατάπαυστα. 

«Ο έρωτας, η φιλία και η τέχνη είναι όλα απόπειρες συνάθροισης», έγραψε ο Ερνέστο Σάμπατο, «που το εγώ πραγματώνει ευρισκόμενο στο νησί του, προκειμένου να υπερβεί τη μοναξιά του.

Οχι μέσα από τα αφηρημένα σύμβολα της επιστήμης ή της φιλοσοφίας, αλλά μέσα από τον μύθο και την κωδικοποιημένη γλώσσα της ποίησης…». 

Ας αφήσουμε λοιπόν τα νεαρά «ελάφια» -ιερά και μη- να τρέχουν ελεύθερα και απερίσπαστα στα καλλιτεχνικά δάση, δίχως την απειλή κυνηγών που μπορεί να μη θέλουν να τα σκοτώσουν, αλλά τα θέλουν κλεισμένα σε συμβατούς και περιφραγμένους τόπους.