Ενάντια στη μέρα

Το μεσημέρι, στη δροσερή και σκιερή αυλή του καφέ με τις ριγέ τέντες, έρχονται μοναχικοί της πόλης, εκκεντρικές φιγούρες, φοιτητές, διανοούμενοι, ανένταχτοι, πρώην ενταγμένοι, κοπέλες που παίρνουν μια ανάσα για να ονειρευτούν τον έρωτα της ζωής τους και άλλοι ενδιαφέροντες τύποι.

Ενάντια στη ζεστή μέρα, συγκεντρώνονται κάτω από τις τέντες, πίνουν και κουβεντιάζουν χωρίς να βιάζονται. Ο χρόνος ξοδεύεται σπάταλα, κυλάει πιο αργά κι απ’ αυτό το καλοκαίρι. Εχω την εντύπωση πως δεν είναι ο καύσωνας αυτός που τους οδήγησε εκεί όσο η διάθεσή τους να ξεφύγουν απ’ αυτό που λέμε διαδίκτυο. Βλέπετε, το καφέ δεν έχει υπηρεσία ασύρματου δικτύου.

Σαν αυτή τους η πράξη να είναι μια μορφή διαμαρτυρίας κατά του «νέου συστήματος», του διαδικτυακού μας «Μάτριξ». Σκέφτομαι μήπως πρώτοι οι θαμώνες του μικρού καφέ άρχισαν να αντιστέκονται σ’ αυτό που περιγράφει ο Τόμας Πίντσον στο βιβλίο «Ενάντια στη μέρα»: Ετσι, η πόλη έγινε η υλική έκφραση μιας συγκεκριμένης απώλειας της αθωότητας -όχι της σεξουαλικής ή πολιτικής αθωότητας, αλλά ενός κοινού ονείρου για το πώς θα μπορούσε να είναι μια τέλεια πόλη- και οι κάτοικοί της έγιναν, και παρέμειναν, μια φυλή που μαστιζόταν από πίκρα και αμνησία. Πληγωμένη αλλά ανίκανη να συνδεθεί μέσω της μνήμης με εκείνη τη στιγμή της πληγής, ανίκανη να θυμηθεί το πρόσωπο του βιαστή της.

Αλλά όλα αυτά είναι λογοτεχνία, η ιδιοφυής «παρανοϊκή» λογοτεχνική γραφή του Πίντσον. Καθώς όμως ξανασκέφτομαι πόσα λογοτεχνικά έργα έγιναν αληθινά σενάρια ζωής, κοιτώ με περισσότερο ενδιαφέρον τους ανθρώπους που δεν έχουν κινητά στα χέρια. Η τεχνολογία κατάφερε να μας δώσει όλες αυτές τις τρομερές δυνατότητες ώστε με αστραπιαία ταχύτητα να είμαστε, να επεμβαίνουμε, να συμμετέχουμε στη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων. Και η δική μας ζωή; Μήπως ο πραγματικός μας χρόνος μένει αξόδευτος μέσα στην εικονική μας δραστηριοποίηση;

Πολλά όνειρα γίνονται κάτω απ’ αυτή την τέντα. Ο καθένας μας ταξιδεύει μακριά από την πόλη όπου οι καρδιές των ανθρώπων χτυπούν εγκλωβισμένες στον αδυσώπητο μηχανισμό της σύγχρονης ζωής.

Κάποιοι ονειρεύονται τη θάλασσα, άλλοι μια παρέα να ξενυχτά τραγουδώντας κι άλλοι ονειρεύονται το φύσημα ενός διαφορετικού ανέμου που θα τους δροσίσει από τον καύσωνα και θα τους φέρει πίσω την ελπίδα. Αυτό το ζεστό μεσημέρι, τέλη Ιουνίου, οι θαμώνες φαίνεται να απολαμβάνουν τις στιγμές σαν ένα δροσερό ποτό, εκτιμώντας την πολύτιμη αξία του χρόνου.