Απόλλωνας Σμύρνης, μια επιστροφή με προοπτική

To λένε όλοι, το στηρίζει η λογική, το επιβεβαιώνει η παρελθούσα πρακτική δεκαετιών: όλες οι ομάδες έχουν την ακμή και την παρακμή τους. Όλες κάποια στιγμή παίρνουν την κατιούσα, κάποιες μάλιστα για τα καλά, με αποτέλεσμα να κατρακυλήσουν σε αρκετά χαμηλές (σε σχέση με τις συνήθειες και το είδος της μενταλιτέ τους…) κατηγορίες. Oι λόγοι διάφοροι, το αποτέλεσμα το ίδιο, τα οικονομικά προβλήματα η πιθανότερη αιτία, τα μνημόσυνα η μόνιμη κατάληξη…

Η Lady Hope, όμως, αναγνωρίζει πως εκεί επιβιώνουν αυτοί που μπορούν, εκεί φαίνεται ποιος είναι προορισμένος για καλά πράγματα σε μέλλοντα χρόνο. Το να πέσεις δεν είναι πρόβλημα, το θέμα είναι να σηκωθείς και μάλιστα με τι ύφος θα κάνεις τον πρώτο σου βηματισμό προς τα εμπρός…

Η δύναμη της συνήθειας. Για δεκαετίες ο Απόλλωνας Αθηνών (έτσι τον μάθαμε εμείς…) ήταν συνυφασμένος με την Α’ Εθνική. Δεν μπορούσες να φανταστείς τη συγκεκριμένη κατηγορία δίχως τη συγκεκριμένη ομάδα. Πολλοί, μάλιστα, πρόλαβαν την ομαδάρα του αείμνηστου Παθιακάκη που βγήκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1995, πήγε τελικό Κυπέλλου Ελλάδας την επόμενη σεζόν, και έφερε στο γήπεδο της Ριζούπολης πάρα πολλούς φίλους άλλων ομάδων για να απολαύσουν το ποδόσφαιρο που έπαιζαν μονάδες όπως ο Ντέμης (ένας είναι ο Ντέμης του ελληνικού ποδοσφαίρου…), ο Κόλα, ο Μπάρνιακ, ο Έρακ, ο Βελέντζας και τα υπόλοιπα παιδιά (όπως ο σπουδαίος Έλληνας τερματοφύλακας Αντώνης Μήνου)…

Μια φουρνιά που έκανε την υπέρβαση, που θα αποτελεί διαχρονικό σημείο αναφοράς για την ιστορία της «Ελαφράς Ταξιαρχίας», που είχε παραλάβει τη σκυτάλη από τους προηγούμενους που είχαν βάλει για τα καλά τον Απόλλωνα στην «ημερήσια διάταξη» της εγχώριας κεντρικής ποδοσφαιρικής σκηνής. Με προπονητή τον Χρήστο Αρχοντίδη, και ποδοσφαιριστές σαν τον Κάτσενμπαχ (στο you tube μπορεί να βρει κάποιος πολλές γκολάρες του…), τους αδελφούς Καρασαββίδη, τον Γιέφτοβιτς, τον Κολιτσιδάκη, τον Φαμπιάτο και τον Ποζαπαλίδη, ο Απόλλωνας από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 προειδοποίησε…

Όμως, κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα γινόταν σε αυτήν του 2000… Ξαφνικά, άρχισε να βολοδέρνει. Οι πολλοί τον ξέχασαν, η κατηγορία γέμιζε από ομάδες όπως ο Ακράτητος, ο Θρασύβουλος, ενώ ο Απόλλωνας γνώριζε από πρώτο χέρι τα αλώνια του ποδοσφαίρου μας και ερχόταν σε επαφή με ομάδες άγνωστες για εκείνον…

Μέχρι που ο Σταμάτης Βελλής έμπηξε για τα καλά το stop της κατηφόρας, επανέφερε τον Απόλλωνα σε ανοδικές πτήσεις, και τον ξαναέβαλε στον χάρτη. Αν στην προηγούμενη παρουσία του στην «τοξική» Σούπερ Λιγκ ο αξιοπρεπής Απόλλωνας «πλήρωσε» την αφέλεια ή το πείσμα του (ας βάλει ο καθένας όποια λέξη θεωρεί πως ταιριάζει καλύτερα…), τώρα επιστρέφει ως δίκαιος (και επιβλητικός να μας επιτραπεί να προσθέσουμε…) πρωταθλητής της Φούτμπολ Λιγκ και με καλύτερες προοπτικές. Σε ένα περιβάλλον καλύτερο, έχει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει τις αρετές του…

Ο Απόλλωνας Σμύρνης, και μεγάλος είναι, και (γνήσια) ιστορικός, και τρισένδοξη καταγωγή έχει, και σύγχρονος, και δυναμικός. Με οικονομική-παραγοντική-λειτουργική-ποδοσφαιρική υγεία, με τα πραγματικά υπέροχα γραφεία της ΠΑΕ να «προδίδουν» πως τα καλύτερα έρχονται για τους πολύπαθους, μα σκληροτράχηλους και άκρως αξιοσέβαστους Απολλωνιστές.

Ο Απόλλωνας είναι μια «μυστήρια» ιστορία που κρατιέται όρθιος και ζωντανός, γιατί δεν γίνεται να σβήσει. O Απόλλωνας είναι μια υπόθεση άξια συγχαρητηρίων, γιατί αποδεικνύει πως υπάρχει σοβαρό νόημα στο ποδόσφαιρο και πέρα από αυτά που έλκουν τους πολλούς. Το παράδειγμα του απευθύνεται σε όλους. Μακάρι με αφορμή την παρουσία του στα σαλόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου να συρρεύσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι φίλοι του στο γήπεδο με διάρκεια και πίστη, μακάρι να προκύψουν νέοι υποστηρικτές του, μακάρι να πείσει και αρκετούς ουδέτερους πως αξίζει να παίρνουν το δρόμο προς τη Ριζούπολη συχνά-πυκνά…