Είναι ένα σπίτι ασυνήθιστο. Πολύ παλιό αλλά καλής κατασκευής, ξεχωρίζει ανάμεσα στις πολυκατοικίες της γειτονιάς. Μπορεί κάποτε να ήταν μια αγροικία, τότε που, όπως λένε οι παλιότεροι, η περιοχή δεν είχε τίποτε άλλο παρά μόνο βοσκοτόπια και λιβάδια. Οποιος κι αν το έφτιαξε πρέπει να είχε εκτός από χρήματα και εξαιρετική αισθητική. Είναι περίεργο που η εξώπορτα αντιστέκεται ακόμα ανθεκτική στον χρόνο.
Αντίθετα ένας από τους πλαϊνούς τοίχους είναι μισογκρεμισμένος. Επιτρέπει αδιάκριτα βλέμματα στο εσωτερικό. Δεν μπορείς να περάσεις από ’κεί δίχως να ρίξεις μια πιο προσεκτική ματιά. Ούτε να αδιαφορήσεις για τις πληγές και τις ρωγμές του. Αν λοιπόν κοιτάξεις μέσα από αυτό το «παράθυρο της φθοράς», θα δεις κάποια έπιπλα σε ένα μεγάλο δωμάτιο, που πρέπει να ήταν το σαλόνι, η σάλα. Θα δεις βαριές κουρτίνες, «χιονισμένες» από σοβάδες, να κρέμονται, μικρές αυλαίες μιας θεατρικής σκηνής που ανοίγουν και επιτρέπουν να παρακολουθήσει ο περαστικός το σκηνικό από τη ζωή ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια. Λίγα θα καταλάβει για όσους έζησαν εκεί. Η λειτουργία ενός σπιτιού μπορεί τότε να ήταν εντελώς διαφορετική απ’ αυτή που αποκαλύπτεται τώρα σ’ εμάς και το αξιολογούμε σύμφωνα με τη δική μας ζωή. Ανήκει σε μια μακρινή, διαφορετική κοινωνία, που υπάρχει πλέον στη μνήμη, στην ιστορία, στις σελίδες των βιβλίων. Ισως, όμως, από τη διάταξη των επίπλων, από τα χρώματα στους τοίχους, από ένα κάδρο σπασμένο, να μπει κάποιος για λίγο στην ψυχή του σπιτιού. Σ’ αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει, να υπάρχει ακόμα.
Αν μπορούσαμε να γλιστρήσουμε σαν απαλό αεράκι στα δωμάτια, να μιλήσουμε στα πρόσωπα των φωτογραφιών στις κορνίζες, να αγγίξουμε τα πράγματα, τότε ίσως να μας έλεγε μερικές από τις ιστορίες του. Ισως ακόμα και να μαθαίναμε γιατί έμεινε μόνο, ακατοίκητο. Τα σπίτια μπορούν να διηγηθούν τις ιστορίες μας. Μπορούν ν’ ακούσουν τις πιο προσωπικές στιγμές, να δουν τις ελπίδες, τους φόβους, να διαβάσουν τις σκέψεις μας. Ξέρουν τα πάντα για τη ζωή μας. Ακούν τις ήρεμες αναπνοές μας τις νύχτες και τους ψιθύρους των ταραγμένων ονείρων.
Προχωρώ, θυμάμαι αυτό που είπε ο Σεφέρης: «Ξέρεις τα σπίτια μπορεί να πεισμώσουν πολύ, αν τα γυμνώσεις». Κοιτάζω τις πολυκατοικίες παρακάτω, άδεια «πεισμωμένα» διαμερίσματα κρατούν ερμητικά κλειστές τις πόρτες τους στις πόλεις μας. Θα διηγηθούν κάποτε τις ιστορίες τους; Και ποιος θα βρεθεί να τις ακούσει;
