Κυριακή 7 Μαΐου, ώρα 8 μ.μ.: το αβάσταχτο σασπένς που κρατούσε σε εγρήγορση τη Γαλλία από τις 23 Απριλίου έλαβε τέλος.
Η Μαρίν Λεπέν, η οποία είχε κατορθώσει με το κόμμα της, το Εθνικό Μέτωπο (FN), να φτάσει στον δεύτερο γύρο, βγαίνει εκτός παιχνιδιού.
Ο Εμανουέλ Μακρόν εκλέγεται πρόεδρος της Δημοκρατίας. Προφανώς, η πρώτη αντίδραση είναι μια βαθιά ανακούφιση.
Με τον δημόσιο λόγο και τις προτάσεις της Μαρίν Λεπέν να στηρίζονται στον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τον ακραίο φιλελευθερισμό σε οικονομικό επίπεδο και τις πλέον αντιδραστικές πολιτικές στον πυρήνα του προγράμματός της, δεν φτάνει στο ύπατο αξίωμα του κράτους.
Η έκβαση, πάντως, δεν θα πρέπει να καλύψει τις βαθιές ανησυχίες που απορρέουν από αυτή την ψήφο.
Η πρώτη αφορά τον αριθμό των ψηφοφόρων του FN στον δεύτερο γύρο.
Περίπου 11 εκατομμύρια απόθεσαν την ψήφο τους στη Μαρίν Λεπέν, ενώ ήταν «μόνο» 5,5 εκατομμύρια το 2002.
Σε αντίθεση με το βράδυ της 21ης Απριλίου και τις μέρες που ακολούθησαν το 2002, το βράδυ της 23ης Απριλίου δεν υπήρξαν παρά μόνο κάποιες αναιμικές, αυθόρμητες διαδηλώσεις, επίσης οι δρόμοι δεν πλημμύρισαν ποτέ ανάμεσα στους δύο γύρους από διαδηλώσεις νέων, ενώ ακόμα και η πορεία της Πρωτομαγιάς δεν έμοιαζε με επίδειξη ισχύος απέναντι στο FN.
Τέλος, στον δεύτερο γύρο, η συμμετοχή ήταν χαμηλότερη από ό,τι στον πρώτο.
Η ψήφος στον Εμανουέλ Μακρόν φάνηκε σε πολλούς ψηφοφόρους σαν ύστατη επιλογή απέναντι στο FN, αλλά δεν αποτελεί επ’ ουδενί ψήφο από πεποίθηση.
Κατ’ αρχάς, κρίνοντας από την πορεία του: Ο άνθρωπος, ο οποίος δούλεψε σε επιχειρηματική τράπεζα, ανήκε στο επιτελείο του Φρανσουά Ολάντ στα Ηλύσια Πεδία, κατόπιν στο επιτελείο της κυβέρνησης.
Εν συνεχεία, από τις προεκλογικές του υποσχέσεις: Ο πιο νέος πλέον πρόεδρος ανακοίνωσε, για παράδειγμα, ότι θα κυβερνά με διατάγματα σε ορισμένα ζητήματα, όπως η μεταρρύθμιση του εργασιακού κώδικα ή ακόμα και η κατάργηση θέσεων στο Δημόσιο ή οι μειώσεις των δημόσιων δαπανών (στοιχεία ιδιαίτερα γνωστά στην Ελλάδα από το 2010 και μετά).
Στον πρώτο γύρο, το 81% των ψηφοφόρων δεν επέλεξε τον Μακρόν.
Στον δεύτερο, το 25,44% των εγγεγραμμένων δεν πήγε να ψηφίσει.
Οι νέοι 18-24 ετών (34%) και οι άνεργοι (35%) είναι οι κατηγορίες που απείχαν περισσότερο.
Πάνω από 4 εκατομμύρια ψηφοφόροι (δηλαδή το 8,6% των εγγεγραμμένων και το 11,5% των ψηφοφόρων) έριξαν λευκό ή άκυρο στην κάλπη σε αυτόν τον δεύτερο γύρο.
Το σύνολο της αποχής, των λευκών και των άκυρων φτάνει στο 34%. Πρόκειται για απόλυτο ρεκόρ επί Πέμπτης Δημοκρατίας.
Ο Εμανουέλ Μακρόν, επομένως, εξελέγη μόνο από το 43,6% των εγγεγραμμένων.
Η εκλογή του απέχει πολύ από θρίαμβο. Σε σημείο μάλιστα που ίσως να του λείψει η απαραίτητη πλειοψηφία στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στις 11 και 18 Ιουνίου.
Σύμφωνα με μελέτη του ινστιτούτου Ipsos/Sopra Steria για το France Télévision, το 61% των ερωτηθέντων δεν θέλει να δώσει απόλυτη πλειοψηφία στον Εμανουέλ Μακρόν στη Βουλή.
Είναι μόλις 15% αυτοί που το εύχονται «απόλυτα» και 24% αυτοί που «μάλλον» το εύχονται.
Εν ολίγοις, η επόμενη εκλογική φάση αναμφίβολα θα ξύσει τις πληγές μιας γαλλικής κοινωνίας πληγωμένης από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του απερχόμενου προέδρου και του επιτελείου του, τις τρομοκρατικές επιθέσεις, την ενδημική ανεργία κι ένα αυξανόμενο αίσθημα κοινωνικής ανασφάλειας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σύνθεση της επόμενης Εθνοσυνέλευσης θα είναι καθοριστική.
Με τη δημιουργία του κινήματος Εμπρός, το οποίο ήδη έχει ανακοινώσει ότι θα προσχωρήσει στην ομάδα των Φιλελεύθερων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το Σοσιαλιστικό Κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με μια αντίφαση.
Πολλά στελέχη του έκαναν απροκάλυπτα εκστρατεία υπέρ του Εμπρός.
Αλλα, πιστά στην επιλογή που εκφράστηκε δημοκρατικά στις προκριματικές του κόμματος, εξακολουθούν να υποστηρίζουν το πρόγραμμα του Μπενουά Αμόν.
Είναι όμως επίσης πολλοί και αυτοί οι οποίοι μετά τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου εξέφρασαν την επιθυμία για επαναπροσδιορισμό.
Η γαλλική Αριστερά [LO (Lutte Οuvrière / Εργατική Πάλη, NPA Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα), Ensemble (Μαζί), PCF Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας), Parti de gauche (Κόμμα της Αριστεράς), Ανυπότακτη Γαλλία, Πράσινοι…] θα μπορούσε επομένως να έχει πεδίον δόξης λαμπρόν για να εξασφαλίσει μια ουσιαστική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Προς το παρόν όμως δείχνει να επιδίδεται στις εσωτερικές διαμάχες.
Από πλευράς Ζαν-Λικ Μελανσόν, η μάχη διεξάγεται απέναντι στο Κομμουνιστικό Κόμμα.
Φαίνεται, ώς τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ότι δεν μπορεί να υπογραφεί συμφωνία σε εθνικό επίπεδο για όλες τις εκλογικές περιφέρειες.
Αν πίσω από αυτή τη στρατηγική υπάρχουν πολλά διακυβεύματα –μεταξύ τους η οικοδόμηση ενός κόμματος και η χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων– υπάρχει κυρίως μία συνέπεια: μια καταστροφική διχόνοια που κινδυνεύει να παίξει τον Ιούνιο το παιχνίδι του Εθνικού Μετώπου, το οποίο θα μπορούσε να γίνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Γαλλία.
Τέλος, από πλευράς της Δεξιάς, αρκετοί υποψήφιοι έχουν ήδη ανακοινώσει ότι συμπλέουν με ορισμένες από τις προτάσεις του Εμανουέλ Μακρόν.
Λίγες εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές με την έκβαση να προδιαγράφεται αβέβαιη σε πολλές περιφέρειες, ένα είναι το προφανές: η Πέμπτη Δημοκρατία βιώνει μια εκ θεμελίων ανασύσταση του πολιτικού σκηνικού που τη δημιούργησε.
Ακόμα πιο αβέβαιη είναι η κατεύθυνση του ανέμου της άκρας Δεξιάς που πνέει στην Ευρωπαϊκή Ενωση και οι σειρήνες της έχουν ήδη γοητεύσει τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Πολωνία…
*ανεξάρτητος δημοσιογράφος, συνεργάτης της Liberation
