Ογδοντάρης Τόμας Πίντσον

Η ιδιαίτερη σχέση που έχουμε με κάποιους συγγραφείς μπορεί να εξηγηθεί σε ένα βαθμό, αλλά μερικές φορές υπάρχει ένα μυστηριώδες και ανεξήγητο νήμα που μας συνδέει μαζί τους.

Οταν, για παράδειγμα, έχουμε τη δυνατή αίσθηση ότι αυτά που γράφει κάποιος συγγραφέας στην άλλη άκρη του πλανήτη μάς αγγίζουν τόσο πολύ, ώστε νομίζουμε ότι απευθύνεται αποκλειστικά σε μας.

Λες και λίγο πριν είχαμε πιει μαζί του έναν καφέ και του είχαμε εκμυστηρευτεί τους προβληματισμούς και τις σκέψεις μας.

Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Τόμας Πίντσον. Αρκετά γνωστός και στη χώρα μας, αφού πολλά από τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και έχει αποκτήσει φανατικούς αναγνώστες.

Πολλοί κριτικοί λογοτεχνίας σε όλο τον κόσμο μιλούν για το «φαινόμενο Πίντσον» και του δίνουν μια θέση δίπλα στον Ιρλανδό συγγραφέα Τζέιμς Τζόις.

Ο Πίντσον είναι ένας σπουδαίος πολιτικός μυθιστοριογράφος με υψηλή αίσθηση του χιούμορ.

Σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται μέσα από τους πολύπλοκους ήρωες του έκλεισε τα 80 του χρόνια κι όμως από το «V» μέχρι το «Εμφυτο Ελάττωμα» δεν σταματά να πηγαίνει τη λογοτεχνία ένα βήμα πιο μπροστά. Πέρα από το μοντέρνο και το μεταμοντέρνο.

Αν και Αμερικανός, έγραψε για το ευρωπαϊκό περιβάλλον με έναν μοναδικό τρόπο.

Στο αριστούργημά του «Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας» επικεντρώθηκε στις ρουκέτες V2 και τον υποτιθέμενο πόλεμο των πολιτισμών που αποτέλεσαν τη βάση της σύγκρουσης μεταξύ της Γερμανίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών.

Συνδέει την πολιτική με την παράνοια κάποιων χαρακτήρων, που θυμίζει πάρα πολύ το σήμερα αν και γράφτηκε το 1973.

Πρωταγωνιστές είναι εκπρόσωποι ακραίων ιδεολογιών και στρατιωτικο-βιομηχανικών συμφερόντων.

Δεν υπάρχει φωτογραφία (μόνο δύο από πολύ νεανικά χρόνια), συνέντευξη, εμφάνιση του Τόμας Πίντσον.

Κανείς δεν ξέρει πώς μοιάζει. Μα διαβάζοντάς τον νιώθεις πως σίγουρα κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

Ατέλειωτες σελίδες έχουν γραφτεί προσπαθώντας να περιγράψουν την ασύλληπτη συγγραφική ευφυΐα του.

Το μεγαλύτερο επιχείρημα των επικριτών του: «Είναι δυσνόητος και χάνεται ανάμεσα στην πολυπλοκότητα των ιστοριών που γράφει».

Νομίζω ότι κάποιες φορές ίσως πρέπει απλά να αφηνόμαστε στην απόλαυση του κειμένου. Αυτό που θυμάμαι πάντα όταν αισθάνομαι συχνά δέος απέναντι σε σπουδαία γραπτά μεγάλων συγγραφέων είναι μια φράση του:

«Κάθε άνθρωπος που γράφει δεν πρέπει να συγκρίνει τον εαυτό του με άλλον συγγραφέα, αλλά με τον συγγραφέα που ο ίδιος ήταν χθες».

Χρόνια σας πολλά κύριε Πίντσον.