Μοιρασιές γίνονται μόνο στη διάθεση των εισιτηρίων κι όχι στις σωματειακές ανάγκες

«Ο ανταγωνισμός είναι ένα επίπονο πράγμα, αλλά παράγει σημαντικά αποτελέσματα» Jerry Flint

Τελικά, δεν έγινε του… 1949. Γιατί επαληθεύτηκε μόνο κατά το ήμισυ ο συγκεκριμένος συνειρμός. Η ΑΕΚ απέκλεισε τον Ολυμπιακό. Όμως, στο ζευγάρι του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ, επιδείχθηκε προτίμηση σε μια άλλη προγενέστερη ιστορία. Έγινε του… 1985… Στον πρώτο αγώνα οι πράσινοι νίκησαν 2-0, και στη ρεβάνς συνετρίβησαν με 0-4. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε Κύζας, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η Lady Hope έχει τις δικές της ενστάσεις στο κατά πόσο ο Κύζας ήταν κάτι εφήμερο, ή κάτι μόνιμο… Ως κατάσταση με συγκεκριμένη μονομέρεια. Ευτυχώς, πάντως, που ο τελικός γίνεται πολύ σύντομα, το άλλο Σάββατο, έτσι ο σχετικός (εξωαγωνιστικός) ντόρος για το ζευγάρι του τελικού θα είναι μικρότερος σε χρονική διάρκεια…

Άρχισαν ήδη από τα πρώτα λεπτά μετά το τέλος του επαναληπτικού στην Τούμπα οι «βαθιές» αναζητήσεις. Που ξεπερνάνε το επίπεδο μιας απλής ποδοσφαιρικής αναμέτρησης, είτε 90 λεπτών, είτε παραπάνω (αν υπάρξει παράταση, ενδεχομένως και πέναλτι…).  «Σε ποιον το χρωστάνε», «ποιος είναι ο πιο δυνατός σήμερα στο ποδοσφαιρικό παρασκήνιο», «ποιος είναι τώρα ο πιο hot παράγοντας στο οικονομικό σκηνικό της χώρας», «ποιος έχει καλύτερες σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ», «δεν μπορεί να παίρνει τη ΣΕΚΑΠ, να γλιτώνει πρόστιμα, να αγοράζει και το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, και να μην μπορεί να πάρει ένα παλιοκύπελλο στη μπαλίτσα», «βρέθηκε ο διάδοχος του Μαρινάκη, επομένως μην το πολυκουράζουμε για το ποιος θα νικήσει στον τελικό», «για να λέει τόσα ο Ιβάν και ο Τίγρης τίποτα, φαίνεται ποιος έχει το πάνω χέρι», κοκ. Και από την άλλη πλευρά; «Ξέρει ο Μελισσανίδης τι πρέπει να κάνει»…

Άμα ήταν έτσι, θα μπορούσε η ΕΠΟ για να γλιτώσει τα έξοδα (έσοδα πάλι θα μπορούσαν να υπάρχουν με διάφορους τρόπους…), να βάλει στο τέρμα εναλλάξ τους Καλογερόπουλο, Παπαπέτρου και τον Κύζα, να πεταχθεί μια μπάλα στον Ιβάν Σαββίδη και στον Δημήτρη Μελισσανίδη και όποιος έβαζε πρώτος γκολ θα έπαιρνε το Κύπελλο. Όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αρμόδιοι είναι οι κύριοι Βλάνταν Ίβιτς και Μανόλο Χιμένεθ, υπεύθυνοι για όποια τροπή πάρει το τελικό αποτέλεσμα θα είναι οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων που θα χρησιμοποιηθούν… Θα επικρατήσει η αύρα του πρόσφατου (μέσα περίπου Μάρτη) 3-0 στο ΟΑΚΑ για το πρωτάθλημα ή η αύρα μιας αλησμόνητης ανατροπής τύπου 4-0 που σημείωσαν οι Βορειοελλαδίτες την Πέμπτη; Θα λειτουργήσει στο γρασίδι μία ΑΕΚ σαν αυτή του πρώτου ημιτελικού στο Φάληρο ή σαν αυτήν την αναιμική και την ανασφαλή της ρεβάνς του ΟΑΚΑ; Θα παρουσιαστεί ο γνωστός ΠΑΟΚ των εκτός Θεσσαλονίκης αναμετρήσεων ή όντως έχει έρθει η ώρα τους και δεν σταματιούνται από τίποτα, πουθενά και από κανέναν; Το 1985 ο Αντρέι Στρεϊλάου βρήκε τη συνταγή…

Η Lady Hope προσπαθεί να τα βάλει σε μια τάξη μέσα στο κεφάλι της. Άλλο οι μπίζνες, άλλο το ποδόσφαιρο. Και άλλο οι ποδοσφαιρικές μπίζνες. Το πρώτο δεν επηρεάζει άμεσα το δεύτερο. Το τρίτο καθορίζει το πώς θα διαμορφωθεί το δεύτερο. Επομένως, αφήνουμε στην άκρη το πρώτο, εστιάζουμε στο δεύτερο και συνυπολογίζουμε το τρίτο… Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει μια χρυσή ευκαιρία να πάρει τη ρεβάνς του από την περσινή παρωδία των άδειων εξεδρών και των όσων διαδραματίστηκαν για καιρό. Το Κύπελλο θα καταλήξει σε χέρια Δικέφαλου Αετού έτσι και αλλιώς, ας μην πεταχτεί στον κάλαθο των σκουπιδιών η ευκαιρία για το γενικό φτερούγισμα… Στο χέρι των ομάδων, των διοικήσεων, των αθλητών-προπονητών και των οπαδών τους, είναι να γράψουν όντως ιστορία, προσφέροντας ένα υπέροχο βράδυ στους ουδέτερους και όχι μία ακόμα υποψία πως αν υπάρξει «επόμενη μέρα» απλά θα τη χειραγωγούν γάντια με άλλο χρώμα… Γιατί, μοιρασιές γίνονται μόνο στη διάθεση των εισιτηρίων και όχι στις σωματειακές ανάγκες…