Είναι φορές που το ιδεατό δεν τολμάς καν να το ψελλίσεις. Γιατί και αισιόδοξος να είσαι, τα βάζεις κάτω με τη λογική και δεν σου βγαίνουν τα κουκιά. Η Lady Hope έβλεπε τα αποτελέσματα του Βελγίου στους προηγούμενους αγώνες και διέκρινε τον ορισμό της επέλασης. Η Εθνική Ελλάδας είχε αποκτήσει ξανά μια αγωνιστική ταυτότητα από την έλευση του Σκίμπε, αλλά δεν είχε δώσει έναν τόσο δύσκολο αγώνα όσο αυτός με το Βέλγιο εκτός έδρας. Η πραγματική σου αξία αποδεικνύεται εκεί που ελλοχεύει ο κίνδυνος να λάβει τροπή κατηφορική το πράγμα και να μιλάνε όλοι για καταστροφική οπισθοδρόμηση…
Όταν νικάς το Γιβραλτάρ, την Κύπρο και την Εσθονία, όταν δεν χάνεις από τη Βοσνία (σε έναν αγώνα που άνετα θα μπορούσες να φύγεις δίχως βαθμό από το γήπεδο), απλά διασφαλίζεις τα νώτα σου και πιστοποιείς την όποια σοβαρότητα (ξανα)έχεις. Όταν αποσπάς εκτός έδρας ισοπαλία από το σημερινό Βέλγιο, δεν πραγματοποιείς καμία εθνική εποποιία, ούτε τιμάς την 25η Μαρτίου 1821 (άλλα πεδία, που απλά το σημαντικό πρέπει να εμπνέει τα επιμέρους…). Πείθεις τους πάντες πως κάτι καλό κάνεις, ανεβάζεις την αξία των μετοχών σου, μοιράζεις χαμόγελα στους φίλους σου, τονώνεις την εσωτερική αυτοπεποίθηση, ενισχύεις τα ατομικά βιογραφικά, αλλά και ανεβάζεις τον πήχη…
Αυτό το 1-1 σημαίνει πολλά. Η Εθνική δεν επέστρεψε απλά. Έμεινε στο παιχνίδι της πρόκρισης. Ξαναμπήκε στα στόματα των Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων, για καλό. Επανέφερε τις σχετικές κουβέντες, με τη ζέση να αφορά στο άμεσο μέλλον. Δημιούργησε ξανά, από μόνη της, προοπτική. Τη βοήθησε και η τύχη και δεν ξεσηκώθηκε κανένας. Γιατί η τύχη ευνοεί αυτούς που αξίζουν, αυτούς που δεν φοβούνται και παίζουν τα ρέστα τους με μόνο όπλο τον ιδρώτα της προσπάθειας τους. Η Ελλάδα ναύλωσε καράβι, μπήκε σε αυτό, κατάφερε να μη ζαλιστεί από το ταξίδι, και κάνει πια σχέδια για να αποκτήσει ένα δικό της. Ίσως όχι πειρατικό, αλλά τουλάχιστον ευδιάκριτο από όλους σε ταξίδια στους ωκεανούς της αξιοπρέπειας και της ικανοποιητικής πορείας. Όπως παλιότερα, που δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτα άλλο από το να βάλει το πηδάλιο στον αυτόματο, γιατί οι παίκτες της κουβαλούσαν απολυτήρια από Ναυτικές Σχολές τύπου Ρεχάγκελ και Σάντος…
Κάθε αποτέλεσμα τέτοιο, με το πέρασμα του χρόνου εξαντλεί τη δυναμική του. Μέχρι την 9η Ιούνη δεν θα μπορούμε (ακόμα κι αν το θέλαμε…) να θυμόμαστε τα σημερινά συναισθήματα, ούτε καν τις σκέψεις που μας έβγαλε η ομάδα αμέσως μετά τη λήξη της αναμέτρησης στο Κινγκ Μποντουέν. Όμως, το είδος της εμφάνισης που θα κάνουν οι Έλληνες διεθνείς ποδοσφαιριστές στη Ζένιτσα τότε, ενδέχεται να δώσει στη μνήμη παραπεμπτικό Βρυξελλών. Τότε, θα έχει ανοίξει διάπλατα ο δρόμος προς τα μπαράζ, εκτός και αν λειτουργήσει ο αστάθμητος παράγοντας… Στον επόμενο αγώνα θα φανεί αν θα πληρωθεί τόκος, ή αν θα εισπραχθεί μίσθωμα για το ενενηντάλεπτο του Σαββάτου της 25ης Μαρτίου. Για βαθμολογικούς λόγους μπορεί να ήταν προτιμότερο το διπλό, όμως για λόγους ποδοσφαιρικής ουσίας -ίσως- έκατσε το αποτέλεσμα που αρμόζει -σε ενεστώτα χρόνο- όσο κανένα άλλο.
