Ανοίγει αύριο η αυλαία για το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Επειτα από 18 επιτυχημένες διοργανώσεις, μπορούμε πια να πούμε ότι «ενηλικιώθηκε», τόσο συμβολικά όσο και ουσιαστικά. Μαζί του, σε μια παράλληλη, μαγική πορεία, ενηλικιώθηκαν και πολλοί από μας: από τους επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου μέχρι τους απλούς θεατές.
Σ’ αυτούς τους τελευταίους αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά. Είτε πρόκειται για κατοίκους της συμπρωτεύουσας, είτε γι’ αυτούς που επισκέπτονται την πόλη εξαιτίας του Φεστιβάλ, και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για άτομα ζυμωμένα κινηματογραφικά, λόγω του πολύ προγενέστερου Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Τολμώ να πω ότι πολλοί από αυτούς μού είναι ιδιαίτερα οικείοι.
Επειτα από τόσα χρόνια συμμετοχής σε αυτό το ιδιότυπο ετήσιο ραντεβού, αυτή την προσκυνηματικού χαρακτήρα επίσκεψη στην κινηματογραφική μας μητρόπολη, την επί μέρες διαρκή συνάντηση πότε στη μία και πότε στην άλλη αίθουσα, στην προβολή αυτής ή της άλλης ταινίας, αναπόφευκτα, κάποια οικειότητα δημιουργείται.
Στην ίδια ουρά θα περιμένεις για την έκδοση των εισιτηρίων, στις ίδιες σειρές θα στριμωχτείς για την είσοδο στην αίθουσα, σε θέσεις διπλανές θα καθίσεις. Με το ίδιο λίγο-πολύ ενδιαφέρον θα συμμετάσχεις στη συζήτηση με τους συντελεστές της ταινίας που μόλις παρακολούθησες, ανταλλάσσοντας σχόλια με τους διπλανούς σου.
Θα ζητήσεις τη γνώμη τους για την ταινία, θα τους ρωτήσεις ποιες άλλες έχουν προγραμματίσει να δουν, ποιες ξεχώρισαν απ’ όσες είδαν μέχρι στιγμής ή ακόμη και ποιο καφέ ή εστιατόριο προτιμούν και προτείνουν. Με τα χρόνια, για τους πιο τακτικούς από αυτούς, ξέρεις τα «χούγια» και τις προτιμήσεις τους.
Οχι μόνο για τις ταινίες, αλλά και σε ποια καθίσματα τους αρέσει να κάθονται, από ποια γωνία θεωρούν ότι βλέπουν καλύτερα τη μεγάλη οθόνη. Ξέρεις ποια είναι τα τρία συγκεκριμένα καθίσματα στην αίθουσα «Παύλος Ζάννας» που κάθεσαι και βλέπεις άνετα (τα οποία δεν θα αποκαλύψω, βέβαια).
Ηταν λοιπόν μεγάλη η χαρά που δοκίμασα, όταν το 1999, στην πρώτη χρονιά του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, είδα πολλούς απ’ αυτούς να το αγκαλιάζουν και να προσέρχονται στις προβολές με το ίδιο ενδιαφέρον και ζέση. Και αυτό να συνεχίζεται σε όλες τις διοργανώσεις που ακολούθησαν.
Για τους συστηματικούς και τακτικούς θεατές του το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης δικαιώνει τον υπότιτλό του «Εικόνες του 21ου αιώνα», έχοντας καταξιωθεί ως ένας απαράμιλλος τρόπος εναλλακτικής ενημέρωσης.
* (Ph.D.)2, Επίκουρος καθηγητής Ιατρικής Φυσικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
