Γελάει ο πλανήτης

Οι δηλώσεις του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, για τη δολοφονία του 21χρονου στην Κρήτη προκαλούν προβληματισμό. Οχι μόνο για το περιεχόμενό τους, αλλά κυρίως για τη φιλοσοφία που αποτυπώνουν: μια Πολιτεία που μοιάζει να παρακολουθεί τα γεγονότα εκ των υστέρων, μεταθέτοντας τις ευθύνες είτε στην κοινωνία είτε σε «παθογένειες αιώνων».

Το δε «FBI Κρήτης» θυμίζει επιθεώρηση του Σεφερλή. Γελάει ο πλανήτης. Ο υπουργός παραδέχεται ότι υπήρχαν προστατευτικά μέτρα, ότι είχαν παραβιαστεί και ότι η αστυνομία είχε ενημερώσει την Εισαγγελία. Αν όλα αυτά ίσχυαν, τότε το βασικό ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Γιατί δεν προστατεύθηκε τελικά ο άνθρωπος που δολοφονήθηκε; Η επίκληση των αποφάσεων της Δικαιοσύνης δεν αρκεί για να σβήσει τις ευθύνες ενός κρατικού μηχανισμού που γνώριζε τον κίνδυνο αλλά δεν κατάφερε να τον αποτρέψει.

Ακόμα πιο προβληματική είναι η προσπάθεια κοινωνιολογικής ερμηνείας της υπόθεσης, με αναφορές σε «αντιλήψεις που καλλιεργούνται αιώνες τώρα». Η βεντέτα στην Κρήτη είναι υπαρκτό φαινόμενο, όμως όταν ένας υπουργός δηλώνει ότι «το θέμα λύθηκε χάνοντας δύο ζωές», δημιουργείται η αίσθηση μιας επικίνδυνης κανονικοποίησης της βίας αντί μιας ξεκάθαρης κρατικής καταδίκης και αυτοκριτικής. Αντίστοιχα, οι αναφορές στις φυλακές γεννούν επίσης ερωτήματα. Ο υπερπληθυσμός αποδίδεται σε αυστηρότερες ποινές και σε «δύσκολους αλλοδαπούς κρατουμένους με διαφορετικές αντιλήψεις». Πρόκειται για μια γενίκευση που περισσότερο στοχοποιεί κοινωνικές ομάδες παρά φωτίζει τις πραγματικές αιτίες της κατάρρευσης του σωφρονιστικού συστήματος: υποστελέχωση, υποδομές και απουσία ουσιαστικής επανένταξης.